Latest Entries »

Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα. Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων!
Μένουμε πίσω με τα πόδια μας τσιμεντωμένα στο λιμάνι ξεγυμνωμένοι πλήρως από τον οπλισμό που μάς έκανε μέχρι πρότινος άτρωτους. Δεν είσαι τίποτε χωρίς την πανοπλία που σου έδωσαν να φοράς όσοι έκαναν την χώρα αυτή στίχους και χρώματα, αίμα και αγώνες. Ένα δίποδο όπως εκατομμύρια άλλα στον πλανήτη είσαι χωρίς την ασπίδα της ταυτότητας σου. Αλλά ας τα πούμε όλα τώρα μιας και τα έχουμε χάσει όλα. Δεν την γούσταρες την ταυτότητά σου. Ποτέ δε σου άρεσε ο “βαλκανοχωριάτικος” πολιτισμός και ήθελες να παίρνεις αέρα ευρωπαϊκό από φιλολογικά στέκια αριστερών και τεμπέληδων φαφλατάδων. Δεν γούσταρες τον Ελύτη και τον Ρίτσο, τα λόγια τους αποσπασματικά γούσταρες να τα βάζεις σε γιορτές για λίγους ανάμεσα σε χαβιάρι και μπρικ ή το πολύ-πολύ για να πείσεις καμιά γκόμενα ότι είσαι “διαβασμένος”.
Δεν τον γούσταρες τον άπλυτο πολεμιστή, τον άυπνο και ξυπόλητο που από τη φύση του κατανοούσε ότι η κατάφαση στην δουλικότητα είναι η μετάλλαξή του σε ζωντανό νεκρό. Τον ανέφερες σε ομιλίες “επαναστατικές”, τον έκανες πανό, βιβλίο και παράδειγμα στους γελοίους πολιτικούς λόγους, αλλά με τίποτε δεν θα ήθελες να είσαι δίπλα του για ένα λεπτό. Το αίμα, η απλυσιά, ο ιδρώτας και η αγωνία του θανάτου θα σου “γύριζαν” το ευαίσθητο στομάχι σου. Η στιγμή του ηρωισμού μυρίζει άνθρωπο. Το “Ελλάς ευγνωμωνούσα” είναι ένα μπρούτζινο καρφί που στεριώνει την καρδιά. Πρέπει να έχεις καρδιά για να σου αξίζει αυτό το καρφί.
Δεν είναι η ήττα που πονά, είναι ότι μείναμε πίσω μόνοι χωρίς το φως του Αγγελόπουλου και χωρίς τους “ήρωες που περπατούν στα σκοτεινά” του Σεφέρη. Δεν υπάρχει πια η μουσική του Χατζιδάκι να “ντύσει” το Χάρτινο Εγώ μας. Μείναμε πίσω ορφανοί. Και είναι πραγματικά μακάριοι οι τόσοι ηλίθιοι που ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί. Τρέχουν ακόμα κάτω από μπαλκόνια να ακούσουν υποσχέσεις μιας καλύτερης ζωής χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν ότι η καλύτερη ζωή είναι φαγητό πλαστικό, αναπαραγωγή  του είδους άνευ συνειδήσεως και θάνατος μέσα σε κάτουρα και σκατά χωρίς τους Ποιητές και τους Ήρωες.
 Όσο για εκείνον τον Μπρεχτ που είπε το χιλιοαντιγραμένο σε άρθρα και φιλολογικές βραδιές “αλίμονο στην χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες”, πέθανε χωρίς να δώσει την απάντηση για του τι θα ήταν ο ποιητής αν δεν είχε ως έμπνευση τους ήρωες. Δυστυχώς για αυτόν δεν ζει για να δει πώς είναι μια χώρα που δεν έχει ανάγκη ήρωες και κατ’ επέκταση ξέμεινε από ποιητές. Να κοίταζε εμάς εδώ κοκαλωμένους στο λιμάνι καταδικασμένους να πορευτούμε μέχρι το τέλος χωρίς Ποιητές και Ήρωες. Μονάχα με την σιγουριά του ότι αλίμονο στην χώρα που δεν έχει ανάγκη την Ταυτότητά της.
Άντε τώρα να σταθούμε και πάλι στην ουρά με το χαρτάκι στο χέρι να πληρώσουμε το ενοίκιο στέγασής μας μη και μάς τιμωρήσουν οι νοικοκυραίοι που έπεισαν τον όχλο ότι ζωή και πατρίδα είναι πρόσθεση και αφαίρεση. Άντε να κάνουμε τους διακανονισμούς μας με τα γκρίζα ανθρωπάρια των δημοσίων κατοχικών υπηρεσιών. Να απειλήσουμε, να οργιστούμε, να παρακαλέσουμε μη και χάσουμε κανέναν πόντο από τους τούβλινους τοίχους των σπιτιών μας. Άντε να ζήσουμε όσο μάς μένει γιατί δεν έχει μετά. Το μετά μπήκε στο μπαούλο της Ιστορίας και τοποθετήθηκε στην κουπαστή. Κάθονται πάνω του ο νηστικός στρατιώτης και ο τρελός ποιητής κοιτάζοντας εμάς τους δειλούς και μοιραίους να παίρνουμε τις τελευταίες μας ανάσες αμέριμνοι πριν το λιμάνι που πάνω του στεκόμαστε αρχίσει να βυθίζεται. Πριν το δικό μας Μηδέν σύρει μαζί του και την δικιά τους Αθανασία στον πάτο.
Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε.
Τώρα είναι συνηθισμένο να διαβάζεις εφημερίδες, να παρακολουθείς τα γεγονότα «να τρέχουν» στον γεωγραφικό χώρο που εθιμοτυπικά ακόμη να λέγεται Ελλάδα και να νιώθεις ότι αφορούν μία άλλη χώρα. Αποστασιοποιηθήκαμε και βλέπουμε τα δρώμενα σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ ή τίποτε πια δε μας διαπερνά; Η Ελλάδα μέσα από πηχυαίους τίτλους, μεσότιτλους και αναλύσεις χωριατών. Κάποιοι, λένε, που «κυβερνάν» δεκαετίες αυτόν τον τόπο έχουν καιρό που ξεκίνησαν να χαρίζουν υπόγειο, εναέριο και επίγειο χώρο. Καρέ-καρέ παρακολουθούμε τις χειραψίες, τα δείπνα σαν να χαζεύουμε, τρώγοντας φιστίκια, μια χολιγουντιανή ταινία εποχής που ο φεουδάρχης δέχεται στο «φτωχικό» του τον βασιλέα να τον φιλέψει πραμάτεια με των δούλων τον ιδρώτα.
Από την άλλη βλέπω και αισθάνομαι μία άλλη Ελλάδα που δεν έχει εκατομμύρια πληθυσμό, που δεν στοιβάζεται και δεν εξαγοράζεται. Μία μειοψηφία, που μόνο και μόνο από πείσμα, αφήνει στην ταυτότητάς της το Υπηκοότητα Ελληνική και δεν το σβήνει με κόκκινο στυλό. Είναι αυτή που δεν πηγαίνει σε Μνημόσυνα Τιμής που τα Μετάλλια Ανδρείας τα έχει στην ψυχή της. Μία Ελλάδα που ντρέπεται τους νεκρούς της. Είναι μια χώρα από μόνη της. Άνευ συνόρων και άνευ πολιτικών εκπροσώπων. Έχει απομείνει χωρίς βοήθεια στα στενά αόρατων Θερμοπυλών και περιμένει τα στρατεύματα του Ράιχ να περάσουν από πάνω της. Θα περάσουν αυτό είναι σίγουρο. Πάντα περνούσαν….
Ανάμεσα σε δύο χώρες ταλαντεύομαι. Πληρώνω την πρώτη σαν τον ραγιά για να μου ταυτοποιήσει την υπηκοότητα. Αντέχω για χάρη της δεύτερης για να επιζήσει η ταυτότητά μου.

Τώρα όπως τα κάνατε καθίστε και κλάψτε. Κλάψτε πολύ γιατί όταν παίρνατε το δανειάκι για να αγοράσετε το αστραφτερό αυτοκινητάκι σας δεν υπολογίσατε ότι κάπου κάποιος το παίζει στον τζόγο. Να κλάψετε και να πλαντάξετε όλοι μαζί. Να σας βλέπω σε κανά χρόνο έξω από τις τράπεζες να απλώνετε το χέρι και να ζητάτε έλεος και αυτές να μην σας δίνουν ούτε μαντήλι να κλάψετε.
Ετσι, το ευχαριστιέμαι τώρα πάρα πολύ. Μου λείπει ο ατμομάγειρας; Μου λείπει ο διάδρομος γυμναστικής; Μου λείπει ένα ζευγάρι γόβες λεοπαρδαλέ; Τί την έχω την πιστωτική. Τί την έχω την τράπεζα δίπλα στο σπίτι μου; Πάω υπογράφω και δε μου λείπει τίποτε!
Εκεί να χτυπιούνται όλες οι ξανθιές που μέλημα είχαν το βυζί που έπεσε και τρέχαν για δάνειο να πάνε στον τάδε πλαστικό για να τους το σηκώσει. Λες κι ο γκόμενος δεν θα την κερατώσει λόγω βυζιού! Να λένε «μάνα γιατί με έκανες» και κάτι ψευτοφλωράκια που μου’θελαν διακοπές στη Μύκονο και στην πολιτιστική πρωτεύουσα Βαρκελώνη κι ας μην ήξεραν πού στον χάρτη πέφτει το χωριό τους. Διακοποδάνειο δεν ήθελες να το ξοφλήσεις σε 3 χρόνια; Σε 3 χρόνια σε βλέπω να ψάχνεις στρογγούλα στο χωριό σου για να κρυφτείς και δεν θα βρίσκεις, γιατί θα την έχει δηλώσει ο γείτονας στο Κτηματολόγιο.
Καλά περάσατε μάγκες κι εσείς με τις επιχειρήσεις του κώλου. Άεργοι από την γέννα σας δεν πηγαίνατε στην οικοδομή μη και πονέσουν τα χεράκια σας. Μου κάνατε επιχειρησούλες πουλώντας αέρα κοπανιστό και δερμάτινη πολυθρόνα. Ωρέ θα ξυπνάτε από τις 4 τα χαράματα και θα περιμένετε να περάσει ο Αλβανός εργολάβος και δεν θα σας παίρνει μόνο και μόνο λόγω φάτσας.
Εσείς του Δημοσίου, τί μου πάθατε; Δεν σας έφθανε το τριαράκι και μου θέλατε μεζονέτα για να ανεβείτε κοινωνικό επίπεδο; Πήρατε στεγαστικό 400,000 Ευρώ και τώρα δεν σας φθάνει ούτε το σίγουρο τεμπέλικο μηνιάτικό σας; Μ’ εσάς το παγκόσμιο σύστημα ακόμη δεν έχει αρχίσει. Μ’ εσάς θα γελάμε όλοι μαζί. Ετοιμαστείτε για νέες πλατείες Κλαυθμώνος.
Τί έγινε κι εσείς μαγκίτες μου, εφημεριδάδες; Το εκμεταλευτήκατε καλά το σύστημα και στρώνατε δουλίτσες; Και να τα γραφεία, και να τα laptop και να τα 48σέλιδα και να ο κάθε μαλάκας που σας έγλυφε για να μπει το ονοματάκι του σε ένα μονόστυλο. Πόσο αέρα θα πουλούσατε ωρέ; Στα γόνατα να εκλιπαρείτε για να διπλώνετε εφημερίδας σε καποιά επαρχία, να σας δω και τι στο κόσμο.
Έτσι ρημάδι να γίνουν όλα. Να πέσουν όλα έξω. Να πεινάσουμε όλοι. Να κοπούν κεφάλια. Έτσι να ξημερώσει μια μέρα που να έρθουν τα κάτω πάνω. Όπως δηλαδή θα έπρεπε να είναι. Ο εφιάλτης σας είναι το πιο χαρούμενο όνειρό μου!
26-1--4-thumb-large

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεοκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας.  Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε κομματικό υπάλληλο, που έχει πάρει τον τίτλο-φερετζέ- του δημοσίου, ο οποίος θα έχει απαίτηση να βρει την παρανομία μου για να αποδώσει το τίμημα σε χρήμα. Να είναι σε απόσταση ασφαλείας από το χέρι μου όταν θα πατήσει την σφραγίδα του κατασχετηρίου του σπιτιού μου, διότι αυτό το σπίτι δεν έβγαλε ούτε ένα σκουλήκι που να αποδέχεται τα πάντα αρκεί να “πέφτει” ο αιματοβαμμένος του μισθός .
Αρνούμαι να αποδεχθώ γιατρό δημοσίου τομέα όταν θα έρθει η ώρα να έχει ανάγκη την επιστήμη του  συμπολίτης μου και θα έχει το θράσος να ζητήσει βιβλιάριο υγείας ή το χρηματικό ποσό που ορίζει ο νόμος για να κάνει αυτό που του επιβάλει ο υπέρτατος νόμος του λειτουργήματος του.  Η άρνησή του να τιμήσει τον όρκο του θα είναι και η δική μου άρνηση να σεβαστώ ό,τι πολυτιμότερο έχει.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τον όποιον θεσμό ακόμα κατέχει θέση σε αυτή την χώρα. Οι θεσμοί  που έμαθα να σέβομαι είναι αυτοί που υπηρετούν την χώρα μου και δεν υπηρετούν καμία άλλη εις το όνομα του κέρδους.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τα όρια που θα θέσει ο κάθε υπουργίσκος για το πώς θα διεκδικήσω τα δικαιώματα μου τα οποία έχουν ήδη εξαϋλωθεί από τις υποκλίσεις που έχει κάνει αυτός και οι όμοιοί του στην Μεγάλη Τράπεζα που λέγεται Ευρώπη.
Αρνούμαι να αποδεχθώ ως καθαρό πολιτικό πρόσωπο τον οποιονδήποτε διατηρεί ακόμα και τυπικές σχέσεις, συζητά ή έστω βρίσκεται τυχαία στον ίδιο χώρο  με εκπροσώπους χωρών ή ιδρυμάτων που έβαλαν την ζωή μου υποθήκη για τις δικές τους αποθήκες χρήματος.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τον κρατικό φρουρό ο οποίος αντί να φυλλάτει την δική μου πλάτη ασκεί βία σε μένα και στους γύρω μου για να μην ματώσει ο κρατικός εχθρός που έχει ασυλία, αν και εδώ και τρία χρόνια η ασυλία του έχει αρθεί όπως έχουν αρθεί  και όλοι οι  νόμοι με τις δικές του υπογραφές. Οι κρατικοί φρουροί που προστατεύουν τον εχθρό και όχι τον συνάνθρωπο εδώ και τρία χρόνια μετατράπηκαν συνειδητά, εφόσον δεν παραιτήθηκαν, σε παρακρατικούς.
Αρνούμαι να αποδεχθώ ως Άνθρωπο οποιονδήποτε ψηφοφόρο ή παλαμακιστή του οποιοδήποτε κόμματος συμμετέχει ακόμα και με την παρουσία του μέσα στο Κατοχικό Κοινοβούλιο,  αλλά και όλους αυτούς που σπρώχνουν την κατάσταση με οποιαδήποτε κομματική ταμπέλα. Δεν σέβομαι τον μικρό, άνοο, ατομικιστή και επικίνδυνο πολίτη ο οποίος με την κρυφή του ψήφο επιμένει να συντηρεί την χώρα μου σε καταστολή και ψυχική αφαίμαξη.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον καθημερινό εξευτελισμό του Ανθρώπου, τον βιασμό της αξιοπρέπειας ζωής και θανάτου, τις αυτοκτονίες, την πείνα, την κατάθλιψη, την στέρηση οξυγόνου των δικών μου ονείρων και του διπλανού μου, αλλά και το κομμάτιασμα της χώρας μου με προδοτικά χρεόγραφα.

Αρνούμαι να θεωρώ ίσους όλους αυτούς που νομίζουν ότι η σιωπή μου είναι και η κατάφασή μου στο προμελετημένο έγκλημα που επιμένουν να συντελούν
Η ντροπή έφτιαξε τις βαλίτσες της και μετανάστευσε. Έμεινε πίσω το σαρκίο σου που είναι άδειο από ψυχή, από τόλμη και απλή λογική. Το μόνο σου μέλημα είναι πώς θα την “βγάλεις” το χειμώνα που πλησιάζει και δεν έχεις ούτε στο ελάχιστο τα κότσια του μυρμηγκιού να κουβαλήσεις μόνος σου το βιος σου το δουλεμένο. Τα θέλεις έτοιμα, γελοίε υπάνθρωπε, που σε έβαλε η τύχη- και μόνο αυτή – να γεννηθείς και να μείνεις σε αυτό τον τόπο. Επιμένεις να θέλεις να λέγεσαι ραγιάς και τελευταία έχεις εξελίξει το είδος σου: Και ραγιάς και γραικύλος αφού γουστάρεις μέχρι υστερίας το κουλό σου πόδι να πατάει στην Ευρώπη.
Οι αιτίες κάθειρξης των ποινικών φυλακισμένων σε αυτή την χώρα μέχρι πριν 25 χρόνια κατά 90% ήταν για την τιμή, όσο αστεία κι αν φαινόταν, και τώρα τα τάγματα εφόδου των ανέραστων, ανιστόρητων, ανθελλήνων δίποδων έρχονται για να σου λύσουν τα προβλήματα με ένα τηλεφώνημα διότι, εσύ γραικυλοραγιά, δεν έχεις τα απαραίτητα φυσικά εργαλεία στο παντελόνι σου για να τα λύσεις μόνος. Φωνάζεις τους μπράβους να σε σώσουν, δειλέ, από το φακελάκι του γιατρού μέχρι τον βιασμό του παιδιού σου. Και είσαι τόσο ηλίθιος που αγνοείς ότι και ο γιατρός και ο βιαστής διέπονται από τον ίδιο εγωκεντρικό ναζισμό που σε θεωρεί κατώτερο και σε κάνει ό,τι γουστάρει όπως και οι δήθεν άντρες που καλείς στα δύσκολα για να σε σώσουν. Μόνο που οι τελευταίοι έχουν βάλει τεχνηέντως για προπέτασμα την σημαία αυτής της χώρας που μόνο και μόνο γι’ αυτό θα έπρεπε να τους έχεις από μόνος σου κόψει το χέρι που τολμά και την ακουμπά.
Σε έβαλαν πάλι σε καλούπι, ηλίθιε, και αντί να το σπάσεις, εσύ το κάνεις πιο ανθεκτικό. Σε βάζουν να πρέπει να διαλέξεις ή τους απογόνους των ταγματασφαλιτών ή τους άκαπνους προοδευτικούς που σε σέρνουν σε πορείες και απεργίες κρατώντας σε μακρυά από τον στόχο. Διότι ο στόχος που πρέπει να φθάσεις και να συντρίψεις είναι όλο το πολιτικό σύστημα που θρέφει όλους αυτούς χωρίς καμία εξαίρεση και χώνει εσένα πιο βαθιά μέσα στον τάφο σου. Εσύ όμως αντί να κρατάς σφυρί που θα σπάσει συθέμελα το φρούριό τους , κρατάς πλακάτ και σταθερό βήμα σαν γύναιο σε πασαρέλα σουρεαλιστικών καλλιστείων.
Τι άλλαξε τελικά μέσα σε τρία χρόνια; Άνοιξε τα μάτια σου και θα το δεις. Το πολιτικό σύστημα αλλάζει πανευρωπαϊκά με αφορμή την δήθεν οικονομική κρίση με τραβεστί κυβερνήσεις που στρώνουν την κατάσταση για το νέο σύστημα εξουσίας και εσύ επιμένεις να θεωρείς ότι τα εργασιακά σου δικαιώματα είναι το μέλημα των δήθεν λαϊκών και προοδευτικών παρατάξεων. Ένα εμπόρευμα είσαι που μέχρι να λήξεις πρέπει να τακτοποιηθείς σύμφωνα με τον έμπορο στο σωστό ράφι στην ανακαίνιση του ευρωπαϊκού καταστήματος.
Έτσι καταλήγεις σε δύο επιλογές: Ή φωνάζεις τους τραμπούκους να σε σώσουν στιγμιαίως με μπράτσα φουσκωμένα και ξεφούσκωτα σώβρακα ή τους μαλθακούς να σε κανακέψουν κοιμίζοντας σε με νανουρίσματα ειρηνικής επανάστασης . Εσύ ο ίδιος πάντως δεν έχεις σκοπό να βγεις από την κονσέρβα που σε έχωσαν και να τα σπάσεις όλα στο μπακάλικο που σε έχει προς πώληση διότι έτσι ήσουν πάντα. Περίμενες κάποιον άλλον να σε σώσει μόνο που δεν σκέφθηκες ποτέ ότι δεν κινδύνευες από κανέναν παρά μόνο από τον ίδιο σου τον εαυτό που μεγάλωσε με το φόβο της καταπάτησης των φτιαχτών από το σύστημα δικαιωμάτων σου, ότι θα ποδοπατηθείς από τον διπλανό σου, ότι σώνει και καλά θα πρέπει να ανήκεις σε ομάδα για να επιβιώσεις. Έφτασες μέχρι εδώ διότι το πολιτικό σύστημα σε όρισε μάζα με ορισμένα δικαιώματα ζωής και το νέο πολιτικό σύστημα που στήνεται, αυτή την μάζα, θα την χρησιμοποιήσει αποκλειστικά για τα δικά του δικαιώματα κέρδους απλά τώρα δεν θα κρατήσει καν τα προσχήματα ότι σε έχει σε υπόληψη. Είσαι η μόνη πηγή ενέργειας που δεν πρόκειται ποτέ να εξαντληθεί. Με το φτυάρι θα σε χώνουν στους φούρνους σαν κάρβουνο για να κάνει το ατμόπλοιο τους υπερατλαντικές κρουαζιέρες. Κι ενώ εσύ θα καίγεσαι , στο πάνω κατάστρωμα κάτω από τους πολυελαίους καθισμένοι στις βελούδινες πολυθρόνες οι εκπρόσωποι όλων αυτών που σήμερα σε αποκαλούν «δικό τους» θα υψώνουν τα ποτήρια στην υγειά της νίκης τους μέσα σε χάχανα και κρύα αστειάκια.
Πριν λοιπόν πάρεις απόφαση να συμμετάσχεις σε όλα αυτά που θεωρείς απλά, φυσικά και εύκολα σκέψου έστω και την τελευταία στιγμή και ενώ αποχαιρετάς την ντροπή σου ότι αν έκανες ο,τιδήποτε που αυτό το σύστημα δεν ενέκρινε θα ήσουν ήδη νεκρός ή ήδη ελεύθερος.
Θα’θελα να’μουν Μακεδόνας αυτές τις περίεργες ημέρες των διαβουλεύσεων και των αμφισβητήσεων. Θα’θελα να είχα την ατυχία να μου ακυρώνουν την ταυτότητα και να υπερασπίζομαι έναν Αλέξανδρο σαν να έδινε ακόμη μία μάχη, όχι στον Γρανικό, αλλά στον Αξιό ποταμό. Να’μουν για μία ημέρα «καρντάσι» και όχι απλός φίλος και ένας Μητροπάνος να τραγούδαγε για μένα. Να καυχιέμαι ότι μόνο για τον Βορρά έπαιξε ο Χατζηπαναγής και ο Κούδας, ενώ ο Γκάλης έβαλε ένα τρίποντο για την πάρτη μου, που τον αποθέωνα από την κερκίδα.
Να’χα την τύχη να ξυπνήσω στην ομίχλη της Καστοριάς και να γίνω σκηνικό του Αγγελόπουλου σε μία χιονισμένη Φλώρινα. Να’πινα μπύρα με το όνομα Βεργίνα στα Λαδάδικα και να’λεγα ότι αυτόν τον μπαξέ με τις μηλιές και τις ροδακινιές στην Βέροια, τον έχω από τον παππού μου. Να πικραθώ από το τσιγάρο και να στρίψω στην γωνία, στην πλατεία των Σερρών, για να φάω Ακανέ Λαιλιά από τον Ρούμπο.
Μία βόλτα να βρέξω τα πόδια μου στην θάλασσα της Χαλκιδικής και να ανέβω μέχρι τα Χαμάμ στο Άγκιστρο να νιώσω ότι αυτός ο τόπος της Μακεδονίας κοχλάζει από τα έγκατά της.
Αυτές τις πικρές ημέρες των συζητήσεων θα’θελα σαν Μακεδόνας να καθίσω στο σκαμνί του Παγκόσμιου Δικαστηρίου γιατί υπερασπίζομαι τα δάση της Δράμας αλλά και την τουλούμπα της Κατερίνης. Να φωνάξω: είμαι ένοχος που αυτή την γη την υπερασπίστηκε ένας Παύλος Μελάς σαν να ήταν ο ίδιος Μακεδόνας, και ότι η μπουγάτσα είναι γλυκιά και αλμυρή γιατί, ως Μακεδόνας, έμαθα να τρώω το αλάτι της Ιστορίας όπως και την γλύκα της.
Να βγω ξημερώματα από το Μινουί, να περπατήσω δίπλα στην Καμάρα έχοντας στα αφτιά μου ακόμη τις πενιές του Καμπουρέλου ενώ η φωνή της Λιλής να γίνεται ένα με τον Βαρδάρη.
Να μάθω έναν χορό ποντιακό στα χωριά των προσφύγων και στα Γρεβενά να φάω ψητά κρέατα μέχρι η χοληστερίνη να χτυπήσει κόκκινο. Να κυληστώ μέσα στον κρόκο στα χωράφια της Κοζάνης και στους καταράκτες της Έδεσσας να καθίσω σ’ ένα παγκάκι. Θα’θελα ένα μεσημέρι να γίνω «αλύπητος» από ούζο στην Στοά του Μοδιάνου και να φάω με την χούφτα ελιές στο παζάρι του Σιδηρόκαστρου.
Θα’ θελα μια μέρα η μάνα μου να με ρωτήσει: «Να σε φτιάξω κεφτέδες;» και να τις απαντήσω: «φτιάξε με γιαπράκια».
Μια μέρα να ήμουν Μακεδόνας για να έχω το καμάρι να λέω ότι όλα αυτά ήταν, είναι και θα είναι δικά μου.
Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.
 Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου(οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος. Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις.
Τους αναλώσιμους κομματικούς “αγωνιστές” τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο. Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις;  Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου;
Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ. Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι. Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει! Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου. Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο.
Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστή της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής.
Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες.
Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε.

Την στιγμή που οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να “ραντίσουν” με Tomahawk την Συρία για να τιμωρήσουν το καθεστώς Άσαντ για την “χρήση χημικών όπλων” (κατά της ίδιας του της πρωτεύουσας) ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός, δηλαδή όχι οι ισλαμιστές της αλ Νουσρα, του συριακού βραχίονα της αλ Κάιντα, αλλά οι “δημοκρατικοί”, αντικαθεστωτικοί”, Σύροι, που συνεργάζονται με τις ΗΠΑ, κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: 
Να εκτελούν αιχμαλώτους.
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

http://www.military.com/video/operations-and-strategy/warfare/fsa-executes-assad-loyalists/2008245701001/

“Άσε ρε που οι τουρίστριες έρχονται εδώ για τις πέτρες”, έλεγε με βεβαιότητα ο δασύτριχος Πίπης από τα Ολυμπια. Ήταν βέβαιος ότι το πλήθος των τουριστών συνέρρεε στην Ελλάδα μαγεμένο όχι από την κλασσική παιδεία που απολάμβανε όλη η Δύση, αλλά από το τριχωτό του στήθος αφού ως γνωστόν “οι ξένοι δεν τις περιποιούνται ρε, εδώ στην Ελλάδα έρχονται για να χορτάσουν”.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Πίπης, πρασινοφουράρα, διορίστηκε στον ΟΤΕ, έγινε συνδικαλισταράς, φόρεσε κοστούμι και φώναζε για το “δίκιο του εργάτη”. Όχι του κανονικού εργάτη που έπρεπε να κάνει τεμενάδες τρεις μήνες στον κάθε Πίπη για να βάλει ένα ρημαδοτηλέφωνο, αλλά του “εργάτη” τύπου Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ. Αυτού που διαδήλωνε μαζί με τον μέγα στοχαστή για να φύγει η κακιά η δεξιά, που τσεπώνει 5 χιλιάρικα το μήνα χωρίς να πατά ποτέ στην δουλειά του, του “εργάτη” που η μοναδική του εργασία ήταν να τα τσεπώνει χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα παρά μόνο μπούγιο.

Ήρθε η στιγμή που ο Πίπης έγινε βουλευτής, πήρε τις τύχες της χώρας στα χέρια του, έκανε και δύο περάσματα από κοσμικές στήλες του Νίτρο και απετέλεσε το πρότυπο για τις επόμενες γενιές.

Η εξελικτική διαδικασία του “ξέρεις ποιός ειμ’ εγώ ρε” Πίπη που βρήκε την χρυσή αγελάδα για ν’ αρμέγει, είναι το φαινόμενο Ρεπούση.

Η ίδια ελληναράδικη κουτοπονηριά, σε άλλο περιτύλιγμα. Το “εγώ είμαι καθηγήτρια ρε” είναι ο φερετζές για να κάνει ο σύγχρονος Πίπης την δουλίτσα του. Ίδιος οίστρος με τον κλασσικό Πίπη όταν έπαιρνε το φακελάκι για να καθαρίσει την σύνδεση πατ κιουτ.

“Ποιά αρχαία ελληνικά ρε;” καγχάζει η Ρεπούση στους κουτόφραγκους που δεν είχαν την τύχη να βγουν παραέξω να σπουδάσουν για να δουν ποιά ακριβώς η θέση των Αρχαίων Ελληνικών στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του πολιτισμένου κόσμου.

Και ακούει ο ιθαγενής με γουρλωμένα μάτια την “καθηγήτρια” από το βήμα της βουλής, όπως άκουγε τον καραφλομούστακο της κλαδικής να εξυμνεί τον Μαντέλη και τον γίγαντα Σημίτη που στην ποδιά του σφαζόταν ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ ποιός θα τον πρωτοπάρει όταν παραιτήθηκε από την ΠΑΣΟΚάρα.

Δυστυχώς μια χώρα με υπουργούς παιδείας τύπου Γιώργου Παπανδρέου και Άννας Διαμαντοπούλου, αποχαύνωσε τόσο τον λαό που κάθεται και ασχολείται σοβαρά με την μπίζνα της Ρεπούση. Όπως πίστευε τον Πίπη τον συνδικαλισταρά του ΟΤΕ που ορκιζόταν αγκαλιά με τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου ότι “δεν θα ιδιωτικοποιηθεί”. Γι’ αυτό και βρέθηκαν 1600 αποχαυνωμένοι ελληναράδες να στείλουν στην βουλή την Ρεπούση, όπως το 12% των Πατρινών έστειλε στην βουλή τον Γιώργο Παπανδρέου. Όπως θα βρεθούν χαϊβάνια που θα συνωστίζονται στην οθόνη για να βλέπουν Πέτρο Κωστόπουλο στο Μέγκα να διαφημίζει Φατμαγκιούλ “επειδή έχει ωραία πλοκή”. Όχι επειδή οι παμπόνηροι Τούρκοι ξοδεύουν κάτι εκατομμύρια για να βλεπουμε εμείς Μέγκα και να διαβάζουμε πως 1,5 εκ. Αρμένιοι πέθαναν από την “ηρωϊκή αντίσταση των τούρκων”.

Μπήκαν τα ΜΑΤ στο κονάκι της μονής Εσφιγμένου – Μολών Λαβέ φώναζαν οι μοναχοί!
Γιατί δεν ήταν παρών Εισαγγελέας κατά την εισβολή των ΜΑΤατζήδων;;;;;;
Το Αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους, διέπεται από άλλους κανονισμούς.
Τα ανδρείκελα της “ελληνικής” αστυνομίας, πως τολμούν να σηκώσουν χέρι πάνω στους γέροντες;;;
ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΤΑ ΜΠΑΤΣΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΟΥΝ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΤΟΥΣ!
Πόπη Σουφλή
Επέμβαση της αστυνομίας πραγματοποιήθηκε, νωρίς το πρωί της Δευτέρας στο κονάκι της μονής Εσφιγμένου στις Καρυές του Αγίου Ορους.
Ανδρες των ΜΑΤ και των ΕΚΑΜ προσπάθησαν να σπάσουν την πόρτα και να εισέλθουν στο κονάκι όπου βρίσκονται “ταμπουρωμένοι” τουλάχιστον 20 μοναχοί.
Ενας μοναχός τραυματίστηκε, σύμφωνα με το thesstoday, όταν οι αστυνομικοί επιχείρησαν να σπάσουν την πόρτα με μικρό γερανό.
Οι μοναχοί για να ανακόψουν την επέμβαση πέταξαν στουπί προς τις αστυνομικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να εξετάζεται ακόμη και η παρέμβαση του εισαγγελέα με κατηγορίες για τρομοκρατική ενέργεια.
«Μολών λαβέ» έλεγαν από την αρχή οι μοναχοί, που παραμένουν στο κτήριο μαζί με λαϊκούς-πιστούς που προσέτρεξαν σε βοήθεια.
Σύμφωνα με το thesstoday, την ώρα της επέμβασης, παρίστατο δικαστικός επιμελητής.
Οι μοναχοί επικοινώνησαν με το νομικό τους σύμβουλο ο οποίος τους ενημέρωσε ότι για να ανοίξουν την πόρτα θα πρέπει να τους το ζητήσει εισαγγελέας με ειδικό ένταλμα. 
Στην προκειμένη περίπτωση το ένταλμα υπήρχε, όχι, όμως, ο εισαγγελέας.

Σημειώνεται ότι οι μοναχοί είναι υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν το κονάκι με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής που έκανε δεκτή την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων την οποία είχε υποβάλει η νέα αδελφότητα μοναχών, διατάσσοντας την κατάσχεση και την απόδοση του αντιπροσωπείου της μονής.
«Μας επιδόθηκε εντολή εκκένωσης του αντιπροσωπείου μας στις Καρυές (κτήριο Β). Δεν θα φύγουμε από το κονάκι μας επειδή η νέα αδελφότητα θέλει με εργασίες να δικαιολογήσει ευρωπαϊκά κονδύλια. 
Είναι ο τόπος μετανοίας μας και εγκαταβιούμε σε αυτό σαν αδελφότητα αιώνες, πολλοί μοναχοί μας πρωτοπήγαν νέοι στο κονάκι πριν από 50 χρόνια και τώρα πρέπει να φύγουν.
Δεν θα το επιτρέψουμε να συμβεί, ακόμα και αν είναι το τελευταίο που θα κάνουμε» αναφέρουν σε ανακοίνωση και προσθέτουν:
«Να πάρουν τα ευρωπαικά κονδύλια τους, που τόσο κόπτονται, και να μας αφήσουν στην προσευχή μας. Αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, ενοχλούμε παραπάνω από όσο πιστεύαμε».

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.