Archive for Απρίλιος, 2012


Δίνουν και παίρνουν οι δημοσκοπήσεις που γίνονται στα κρυφά για λογαριασμό των κομμάτων και των μέσων ενημέρωσης. Οι φήμες είναι πολλές, άλλες αληθινές, άλλες ψεύτικες, πολλές εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Σε ένα όμως θέμα συμφωνούν όλοι οι δημοσκόποι: Ότι η κατάσταση είναι και θα παραμείνει ρευστή μέχρι να κλείσουν οι κάλπες της ερχόμενη Κυριακή. Και ίσως για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση και έπειτα να είναι οι κάλπες πράγματι… γκαστρωμένες, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Φλωράκης.

Οι πρώτες αυτές εκλογές (γιατί μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλες) ενδείκνυνται για να εκφράσει ο κόσμος την οργή του για το πολιτικό σύστημα που τον κυβέρνηση τόσα χρόνια. Χωρίς μισθό, σύνταξη, δουλειά, χωρίς ασφάλεια, παιδεία και υγεία τι περιμένουν άραγε τα υπάρχοντα αστικά κόμματα; Να τους ψηφίσουν με κλειστά τα μάτια; Ασφαλώς κι όχι, ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια, πολιτικούς που τόσα χρόνια βλέπει και ξαναβλέπει και πολιτικές που τον έχουν οδηγήσει στην καταστροφή.

Κι αυτά τα λέμε διότι δεν αποκλείεται να επιβεβαιωθούν τα σενάρια που κάνουν λόγο για 9 και 10 κόμματα στη Βουλή, μεταξύ αυτών και η Χρυσή Αυγή, γεγονός που θα αποτελέσει όνειδος για τη Δημοκρατία αλλά και τη μεγάλη ήττα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Έχει μείνει μία εβδομάδα από τις κάλπες και κάποιοι νομίζουν ότι βρέχει ενώ τους φτύνουν από παντού. Κι αυτό το λέμε για όλους τους πολιτικούς χώρους. Ορισμένοι εμφανίζονται αγχωμένοι για την εκλογή τους και ξεχνούν την πατρίδα. Τώρα λοιπόν που η καταιγίδα πλησιάζει που ο Μιχαλολιάκος και ο Καμμένος ετοιμάζονται να κάνουν πάρτι στο Κοινοβούλιο και ο Τσίπρας το παίζει τιμητής των πάντων, υπάρχουν ακόμη υπουργοί και βουλευτές που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Βλέπουμε για παράδειγμα στη Νέα Δημοκρατία να τραβάει όλο το κουπί ο Σαμαράς, να καταγγέλλει τη Χρυσή Αυγή, να δίνει αγωνιώδη μάχη προκειμένου να μη γίνει στην Ελλάδα της κακομοίρας, αλλά κάποιοι μεγαλόσχημοι να απέχουν από τον πόλεμο.

Ο Τσίπρας, η Αλέκα και ο Κουβέλης που είναι τώρα που οι νεοναζί και οι Καμμένοι απειλούν να τα κάνουν όλα μπάχαλο; Η επαναστατικότητά τους εξαντλείται μόνο στο πόσο ποσοστό θα λάβουν και με ποιον θα συνεργαστούν;

Να μην μιλήσουμε για το ΠΑΣΟΚ όπου όλα τα μεγαλοστελέχη για το μόνο που νοιάζονται είναι να …χάσει ο Βενιζέλος και τον περιμένουν στην γωνία.

Αντί, λοιπόν, όλοι τους να κοιτάνε την προσωπική και κομματική «επιτυχία» ας δουν σε τι κίνδυνο μπαίνει η Ελλάδα. Ας καταλάβουν επίσης όλοι τους γιατί ο κόσμος είναι οργισμένος, γιατί ετοιμάζεται να τους καταδικάσει, άλλους λιγότερο κι άλλους περισσότερο.

Έχει μείνει μια εβδομάδα που το υπάρχον πολιτικό προσωπικό πρέπει να πείσει τον ελληνικό λαό ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στη χώρα. Εντάξει, από το τελειωμένο ΠΑΣΟΚ δεν περιμένουμε και πολλά. Σίγουρα περιμένουμε περισσότερα από τη Νέα Δημοκρατία ενώ από την Αριστερά περιμένουμε περισσότερη υπευθυνότητα. Με καταγγελτικό λόγο και χωρίς σχέδιο το μόνο που θα καταφέρουν είναι να έχουν εξ δεξιών τους το Μιχαλολιάκο να τους χαιρετά ναζιστικά. Αυτό θέλουν;

Κυριακή κοντή γιορτή, λοιπόν. Αν κάποιοι δε θέλουν η τιμωρία να είναι πολύ σκληρή, ας αλλάξουν τακτική. Όλοι μαζί μπορούν να αποτρέψουν τους κινδύνους για τη Δημοκρατία.

Αριστερός Ψάλτης

Advertisements

Γράφει ο Περσεύς Δίγαμμα

Σε λίγες ημέρες ο ελληνικός λαός καλείται με την ψήφο του να εκλέξει μια κυβέρνηση, που θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.

Στις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών ακούμε ότι η Ελλάδα είναι μια ευλογημένη χώρα, με πλούσιο υπέδαφος, με πετρέλαια, με, με, με… αλλά που δυστυχώς είναι υπερχρεωμένη.

Η απορία, που αυθόρμητα έρχεται στο νου μας είναι: «Καλά κύριοι, αφού η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, μια ευλογημένη χώρα, γιατί τόσα χρόνια δεν αξιοποιούσατε σωστά τον φυσικό και ορυκτό της πλούτο, αλλά δανειζόσασταν για να σπαταλάτε αλόγιστα σε φιέστες, το δημόσιο χρήμα;» . Και αφού είμαστε αυτάρκεις σε πρώτες ύλες (ακούμε για ουράνιο, τιτάνιο, όσμιο, πετρέλαια, φυσικό αέριο κλπ κλπ) γιατί περιέκοψαν τους μισθούς και τις συντάξεις και δεν αξιοποίησαν τόσα χρόνια αυτές τις πλουτοπαραγωγικές πηγές;

Δυστυχώς όλα τα τρελά έξοδα, όσων είχαν καβαλήσει το καλάμι την τελευταία τριακονταετία, τα πληρώνουμε σήμερα εμείς. Πληρώνουμε τα λουλούδια και τις ανθοδέσμες τους, τις συλλογές από γραβάτες τους, τις ασημένιες μπομπονιέρες τους, τις σουίτες στα ακριβότερα ξενοδοχεία, την αλόγιστη σπατάλη.

Που είναι εκείνος ο κομψευόμενος λιμοκοντόρος υπουργός, στον οποίο στεκόντουσαν σούζα οι στρατηγοί, οι ναύαρχοι και οι πτέραρχοι και που για μια εσωτερική μετακίνησή του στις ΗΠΑ, ναύλωσε Lear jet με 156.000 δολάρια ενώ οι ομόλογοί του, των άλλων κρατών, ταξίδεψαν για τον ίδιο σκοπό με τις συνήθεις αεροπορικές πτήσεις;

Ή ο άλλος, που παρίστανε το μοντέλο και νοίκιαζε τις πανάκριβες λιμουζίνες για την παρέα του στο Λονδίνο;… Μα φυσικά είναι στα ψηφοδέλτια των κομμάτων τους! Μα μήπως και όλοι οι αποτυχημένοι υπουργοί οικονομικών, που έκαναν πειράματα με την ελληνική οικονομία, δεν είναι στα ψηφοδέλτια των κομμάτων τους;

Δυστυχώς η τελευταία τριακονταετής διακυβέρνηση της χώρας απέδειξε δυο πράγματα:

Πρώτον ότι πάντοτε οι «ημέτεροι» ξεφεύγουν από το να πληρώσουν. Κατά το πρόσφατο μεγάλο «κούρεμα» του PSI καταλάβαμε ότι οι επαΐοντες κατάφεραν νομότυπα τα κρατικά ομόλογα να αλλάξουν χέρια μέσα σε μια νύχτα, δηλαδή από τα χέρια των «ημετέρων» να περάσουν στην κατοχή των Νοσοκομείων, ΤΕΙ, πανεπιστημίων, ασφαλιστικών ταμείων, ΝΠΔΔ κλπ και έτσι την ημέρα του «κουρέματος» οι «δικοί μας» άνθρωποι να μην υποστούν απώλειες στα χρήματά τους. Είναι περίπου η ίδια περίπτωση με το χρηματιστήριο, τότε που οι «κατέχοντες» και τα κυβερνητικά τους φερέφωνα, υποστηριζόμενα από τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, έβγαιναν από τηλεοράσεως και παρακινούσαν τον κοσμάκη να αγοράσει μετοχές και αυτοί, από την άλλη, πουλούσαν και εγκατέλειπαν το βυθιζόμενο πλοίο του χρηματιστηρίου. Θυμάστε τον τότε πρωθυπουργό, τον τότε υπουργό και έναν γνωστό τραπεζίτη που έλεγαν ότι «το χρηματιστήριο της Αθήνας αντανακλά την ελληνική οικονομία, που είναι εύρωστη και υγιής» και ότι «θα έχει συνεχή ανοδική πορεία μέχρι τις 10.000 μονάδες»;

Δεύτερον ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία αλλά βάσει σχεδίου.

Αν το 2009, πριν την υποταγή μας στην τρόικα, είχαμε εγκαταλείψει το ευρώ, θα είχαμε υποστεί μικρότερες απώλειες διότι: το 2009 με έναν μισθό 2.000 ευρώ έπαιρνες 681.500 δρχ. Αν βγαίναμε τότε από το ευρώ και η ισοτιμία άλλαζε σε 1 ευρώ=600 δρχ (αυθαίρετη δική μου ισοτιμία) τότε ο κατέχων 681.500 δρχ θα μπορούσε να αγοράσει περί τα 1135 ευρώ. Δηλαδή όσα έφθασε, με τις περικοπές των μνημονίων, ο μισθός του και σήμερα (Και δεν έχουμε ακόμη τελειώσει, αφού μέχρι και το 2014 οι μισθοί και οι συντάξεις θα κατέβουν πολύ περισσότερο). Δηλαδή ένα μηνιαίο εισόδημα του 2009, από μισθούς ή συντάξεις, ύψους 2000-2150 € σήμερα έχει φθάσει στα 1135-1200 €. Το ίδιο θα είχε συμβεί αν είχαμε βγει από το ευρώ το 2009 με αλλαγή ισοτιμίας 1 ευρώ=600 δρχ. Όμως τα πράγματα για τα ομόλογα θα ήταν σαφώς καλύτερα αφού για κάποιον, που είχε στην κατοχή του ένα ομόλογο των 100.000 ευρώ, ήτοι 34.075.000 δρχ , αν τα άλλαζε την επομένη σε ευρώ με 1€=600 δρχ σήμερα θα είχε 56.792 € και όχι 40.000 € που έχει τώρα με το περιβόητο «κούρεμα». Επίσης τα έτη 2010, 11 και 12 η Ελλάδα θα βούλιαζε από τουρισμό αφού με μια ισοτιμία 1€=600 δρχ και ο κάθε πικραμένος θα ερχόταν στην Ελλάδα για διακοπές. Και σίγουρα θα είχαμε καταφέρει να δανειστούμε με χαμηλότερα επιτόκια.

Αναζητώντας και εγώ να βρω μια άκρη για το τι πρέπει να ψηφίσω στις επόμενες εκλογές, είδα τελικά ότι οι ίδιοι επαναλαμβανόμενοι άνθρωποι, συνυπεύθυνοι, ο κάθε ένας από τη θέση που κατείχε και στο μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί, διεκδικούν και πάλι την ψήφο μας. «Τα βρήκε» ο Γκόρτσος με τον Μαντά και θέλουν σώνει και καλά να μας σώσουν!

Μόνο που τώρα εμφανίζονται όχι ως μαινόμενοι ταύροι, ούτε ως βρυχώμενοι λέοντες ούτε βυσσοδομούν κατά των αντιπάλων τους. Τώρα παρουσιάζονται μειλίχιοι και ρομαντικοί, μέσα στα πανάκριβα κοστούμια τους, «ευπατρίδες» που έχουν στενοχωρηθεί με τα λάθη του παρελθόντος, οραματιστές που θέλουν να ξεκινήσουν από την αρχή μια νέα πορεία για να μας ΣΩΣΟΥΝ!!!

Βέβαια ουδείς μπήκε μέχρι τώρα στον κόπο να μας εξηγήσει τι σημαίνει ο όρος «ΜΗ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ» που προβλέπονται για τα έτη 2012, 2013 και 2014 και περιέχονται στον Πίνακα 1:

«Ελλάδα-Δημοσιονομικά μέτρα που περιλαμβάνει το πρόγραμμα», της Δανειακής Σύμβασης του Μαΐου 2010. Άλλωστε ούτε ο Μαυρογιαλούρος θα το έκανε!

Ανίκανοι πολιτικοί, με ψέματα μας έφεραν στην οδυνηρή αυτή κατάσταση, με την απειλή της χρεοκοπίας να κρέμεται ως Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, ενώ οι ίδιοι και τα τζάκια τους αισθάνονται ασφαλείς.

Εντολοδόχοι πολιτικοί με τεχνάσματα δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες για να υποδουλωθεί η χώρα οικονομικά, σε ξένους τοκογλύφους τραπεζίτες και διεθνή συμφέροντα. Μάλιστα μας επέβαλαν έναν πρωθυπουργό, που κανείς πολιτικός δεν μας είπε ότι ήταν μέλος της Trilateral Commission(*), της οποίας ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος είναι ο David Rockefeller και ισόβιος επίτροπος ο Henry Kissinger!!

Καιροσκόποι πολιτικοί με απατηλές υποσχέσεις ζητούν τώρα την ψήφο μας για να μας σώσουν για πολλοστή φορά.

Πρέπει οι Έλληνες να ψηφίσουμε για να στείλουμε τους υπευθύνους στα πολιτικά τάρταρα. Να μην ξανασηκώσουν κεφάλι.

Καλύτερα πεινασμένοι και πιασμένοι από το χέρι όλοι οι Έλληνες, παρά υπόδουλοι και ξεφτιλισμένοι. Αφού έχουμε κατοχή ας ζήσουμε φτωχικά, όπως οι παππούδες και οι πατεράδες μας στην Κατοχή. Ας ζήσουμε όμως υπερήφανοι.

Στις επερχόμενες εκλογές: ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!!

(*) Trilateral Commission: Διεθνής οργάνωση προσωπικοτήτων, μπροστά στην οποία η Λέσχη Bildemberg μοιάζει παιδική χαρά.

Καθημερινοί είναι πλέον οι εκλογικοί εκβιασμοί τόσο από εγχώριους παράγοντες (πολιτικούς, «ενημερωτι­κούς», οικονομικούς) όσο και από ξέ­νους για το ενδεχόμενο πλήρους κα­τάρρευσης της χώρας αν την επομένη των εκλογών δεν υπάρχει «σταθερή» (δηλαδή των δύο παραδοσιακών κομ­μάτων εξουσίας) κυβέρνηση. Σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί περιλαμβά­νονται στο μενού των πιέσεων ώστε ο ελληνικός λαός να αποκηρύξει τα… «άκρα» και να μείνει στο μαντρί των κατ’ εξοχήν υπεύθυνων για την κρίση και την κατάρρευση της Ελλάδας.

Χθεσινό παράδειγμα (ένα από τα πολλά) είναι και η «απειλή» Λοβέρδου ότι, αν δεν είμαστε καλά παιδιά και μας τιμωρήσουν οι Ευρωπαίοι, θα κλεί­σουν οριστικά καμιά τριανταριά νοσο­κομεία το 2013.

Αλλά και οι συχνότατες παρεμβάσεις στην ελληνική εκλογική διαδικασία εκ μέρους ισχυρών παραγόντων της ευρωζώνης (π.χ. Ρεν), της Γερμανίας και του ΔΝΤ (Λαγκάρντ!), οι οποίες αναμέ­νεται να ενταθούν τις τελευταίες δέκα μέρες πριν από τις εκλογές, δίνουν το στίγμα του «ενδιαφέροντος» δανει­στών και επιτηρητών για το εκλογικό αποτέλεσμα.

  • Τι σημασία έχει που η κρίση στην ευρωζώνη βρίσκεται πάλι στο «κόκ­κινο»;
  • Τι σημασία έχει που η ένταση της κρίσης υποχρεώνει όλες τις ευρωπαϊ­κές χώρες να κάνουν στροφή προς τις εθνικές πολιτικές βάζοντας σε δεύτε­ρη μοίρα τη γερμανικής έμπνευσης ευρω-«συνεννόηση» και την επιβλη­θείσα από τη Γερμανία παράλογη και καταστροφική λιτότητα;
  • Τι σημασία έχει που η μοίρα της Ελ­λάδας και το μέλλον της στο ευρώ δεν σχετίζονται πλέον τόσο με τα (τιναγ­μένα στον αέρα) δημοσιονομικά της και τις διαβόητες «μεταρρυθμίσεις» όσο με την πορεία της ευρωζώνης στο σύνολό της;

Και οι «δικοί μας» και οι ξένοι, τον χα­βά τους. Μόνο που, από όσα βλέπουμε να εκτυλίσσονται στη χώρα μας, ένα εί­ναι βέβαιο: ο κόσμος δεν τους πιστεύει πια. Ήδη γνωρίζει πως το «ναι σε όλα» των ελληνικών πολιτικών ηγεσιών φέρνει ακόμη πιο κοντά ην καταστροφή και της κοινωνίας και της χώρας…

Φωτιά στον πυρήνα του ευρώ

Ο συναγερμός που έχει χτυπήσει στην Ευρώπη και η πολιτική κρίση που αρχίζει να διαφαίνεται στις λεγόμενες σκληροπυρηνικές χώρες της ζώνης του ευρώ έχουν άμεσο αντίκτυπο στη χώ­ρα μας. Οι πολιτικοί αρχηγοί δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται το τσουνάμι των εξελίξεων που μας περιμένει και θεωρούν – λανθασμένα – ότι, εάν υπάρξει συγκυβέρνηση της Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ, εάν λαμβάνονται συνεχώς μέ­τρα και συνεχίσουμε να λέμε «ναι σε όλα» στην τρόικα, «θα τη βγάζουμε κα­θαρή».

Μόνο που η παραίτηση της κυβέρ­νησης της Ολλανδίας δείχνει άλλα: ότι από εδώ και πέρα δεν θα υπάρχει μια ενιαία φωνή ούτε μέσα στο μπλοκ των αυστηρών χωρών, οι οποίες, έστω και με διάφορα τερτίπια, υποχωρούσαν στην παραχώρηση βοήθειας προς τον Νότο και ιδιαίτερα προς την Ελλάδα, για το καλό της ενότητας της ευρωζώνης. Τώρα η φωτιά βρίσκεται στον πυρή­να του ευρώ και υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αγορές, μέσω των διαβόητων οί­κων αξιολόγησης, στοχεύουν να αποδομήσουν τα «τρία Α». Μετά τη Γαλλία, η Ολλανδία είναι η επόμενη και παρα­μένουν μόνο η Γερμανία, η Φινλανδία, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία με άριστη πιστοληπτική ικανότητα.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σημά­νει συναγερμός και υπάρχουν φόβοι ότι η κρίση χρέους αναζωπυρώνεται πριν καν καταλαγιάσει και χτυπάει όλα τα μέτωπα. Οι δανειακές ανάγκες της Ισπανίας δεν είναι πλέον το μόνο ζη­τούμενο και ο πανικός είναι τόσο έκ­δηλος, ώστε οι τεχνοκράτες των Βρυ­ξελλών έχουν ανασύρει από τα συρτά­ρια τους την πρόταση έκδοσης ευρωομολόγου.

Εποχήπρομνημονίου!

Την ίδια στιγμή όμως στην Αθήνα οι μόνιμοι ελεγκτές της τρόικας, που συνεχίζουν να κάνουν φύλλο και φτε­ρό το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, στέλνουν ραβασάκια στους προϊστα­μένους τους ότι η κατάσταση στα δη­μοσιονομικά της χώρας τείνει να ξε­φύγει και να επιστρέψει σε επίπεδα προμνημονίου! Η υψηλότερη ύφεση, την οποία έχει επιβεβαιώσει και ο διοι­κητής της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι μόνο η αρχή.

Βρισκόμαστε στον πέμπτομήνα του 2012 και ήδη οι προβλέψεις έχουν αναθεωρηθεί προς τα πάνω μία φορά, με την ύφεση να φθάνει το 5% από 3,2% που ήταν η αρχική εκτίμηση των Βρυξελλών. Ο αριθμός αυτός αναμέ­νεται να αναθεωρηθεί προς τα πάνω τον Σεπτέμβριο, όταν οι τροϊκανοί θα αντιληφθούν (άλλη μια φορά καθυ­στερημένα) τις επιπτώσεις των μέτρων που μας περιμένουν τον Ιούνιο.

Αυτό σημαίνει ότι τινάζεται στον αέ­ρα το δεύτερο δάνειο πριν καν αρχίσει να εκταμιεύεται. Πολλοί τείνουν να ξεχάσουν ότι η Ελλάδα ακόμα λαμβά­νει τις δόσεις του πρώτου δανείου και ότι τον Μάρτιο τα χρήματα που ελή­φθησαν αφορούσαν μόνο το σκέλος στήριξης των τραπεζών. Τείνουν να ξεχάσουν επίσης ότι τα 130 δισ. ευρώ υπάρχουν ακόμα μόνο ως πολιτι­κή απόφαση, που μπορεί να έχει υπο­γραφεί από την Ε.Ε., αλλά ακόμη δεν έχουν ξεκαθαρίσει οι όροι της εκταμί­ευσης των δόσεων.

Εδώ ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυ­νος για τη χώρα μας. Η κρίση χρέους, η οποία τώρα μετατρέπεται σε πολιτική, δείχνει ότι η ευρωζώνη δεν θα αποφασίζει και σίγουρα δεν θαμιλάει με μια φωνή. Πλέον τα κριτήρια για τις αποφάσεις δεν θα είναι εάν λάβαμε τα μέτρα και εάν πετύχαμε τους δημοσιο­νομικούς στόχους (που δεν τους πετυ­χαίνουμε), αλλά και τι γίνεται στα κοι­νοβούλια και τις κυβερνήσεις των άλλων χωρών.

Πρώτα το «σπίτι» του

Για να το πούμε με πιο απλά λόγια, ο καθένας θα σκέφτεται το σπίτι του και οι εθνικές πολιτικές θα έχουν τον πρώ­το και τον τελευταίο λόγο. Οι πιο απαι­σιόδοξοι θεωρούν ότι, εάν η Ολλανδία χάσει την πιστοληπτική ικανότητα των «τριών Α», θα μπούμε στην αρχή του τέλους του ευρώ. Οι δείκτες που δημο­σιοποίησε η Eurostat δείχνουν αυξημένα χρέη σε όλες τις χώρες, παρά τα πα­κέτα λιτότητας, γεγονός που θα φέρει τις κυβερνήσεις αντιμέτωπες με τους λαούς τους, οι οποίοι, βλέποντας το πάθημα της Ελλάδας, θα αντιδράσουν σε οποιαδήποτε νέα πακέτα.

Την αρχή έκανε ο Γάλλος υποψήφιος Φρανσουά Ολάντ με τις δηλώσεις του κατά των τεχνοκρατών των Βρυξελλών και ακολούθησε το ακροδεξιό ολλαν­δικό κόμμα, που έριξε την κυβέρνη­ση συνασπισμού του Μαρκ Ρούτε. Να υπενθυμίσουμε ότι οι Ολλανδοί αύξη­σαν το έλλειμμά τους μόλις στο 4,3% και όλο το «κακό» έγινε για πακέτο λι­τότητας της τάξεως του 1,3% του ΑΕΠ, όταν στην Ελλάδα και την Ισπανία μιλά­με για «προσαρμογές» σε πολλαπλά­σια ποσοστά επί του ΑΕΠ.

Η εικόνα δείχνει ότι δυναμώνουν τα αντιευρωπαϊκά μέτωπα, κινήματα και κόμματα, τη στιγμή που το μέτωπο του χρέους παραμένει ανοικτό, όπως και αυτό της παγκόσμιας αμφισβήτησης για το αν υπάρχουν στην Ε.Ε. πολιτικοί ηγέτες ικανοί να λάβουν ορθές αποφά­σεις και να διαχειριστούν την κρίση.

Μάλιστα στην Ουάσιγκτον, την περα­σμένη εβδομάδα, οι Ευρωπαίοι υπουρ­γοί Οικονομικών «τα άκουσαν» για τα καλά από τους εκπροσώπους των ανα­πτυσσόμενων χωρών, με τις ΗΠΑ να χα­μογελούν με ικανοποίηση για την τάση που δημιουργείται να δοθούν αυξημέ­νες εξουσίες στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και εποπτεία εντός της Ε.Ε.

Στον κόσμο τους

Σε όλα αυτά η Ελλάδα δείχνει να κω­φεύει. Η παρουσία στα συμβούλια και τα κέντρα των αποφάσεων είναι ανύ­παρκτη. Ακόμη και ο πρωθυπουργός

Λουκάς Παπαδήμος είναι απών. Προ­φανώς τηρεί σιγή ιχθύος και κρατά χα­μηλό προφίλ περιμένοντας να δει το αποτέλεσμα της κάλπης. Ελπίζει σε μια περίοπτη θέση μετεκλογικά και, για να μην δυσαρεστήσει τα δύο μεγάλα κόμ­ματα, μένει στο περιθώριο, αφανής. Εις βάρος της χώρας όμως.

Ο κίνδυνος μιας απόφασης «ξαφ­νικού θανάτου» (suddent death) δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ιδιαίτερα με­τά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης της ΤτΕ. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, οι αριθ­μοί που παρουσίασε ο Γ. Προβόπουλος μάλλον δείχνουν ότι το περιθώριο για ανάκαμψη της Ελλάδας χάθηκε. Σε αυ­τό το συμπέρασμα, αργά ή γρήγορα, θα φτάσουν – αν δεν έχουν ήδη φτά­σει – όχι μόνο οι δανειστές, αλλά και οι αγορές:

  • Η ύφεση δεν πρόκειται να επιτρέ­ψει πρωτογενή πλεονάσματα το 2013 – όρος στον οποίο βασίστηκε η δεύ­τερη δανειακή σύμβαση. Επιπλέον η ύφεση είναι ανασταλτικός παράγοντας για τη μείωση του ελλείμματος και του χρέους, επίσης βασικός όρος του δεύ­τερου δανείου.
  • Η μείωση του ελλείμματος το 2011 στο 9,1% έγινε ύστερα από διάφορες λογιστικές αλχημείες και νέο φούσκω­μα του ελλείμματος του 2009 και του 2010. Διαφορετικά θα είχε κλείσει κο­ντά στο 10%.Το γεγονός πέρασε στα ψιλά της ειδησεογραφίας, όμως η πα­ταγώδης αποτυχία της δημοσιονομικής προσαρμογής παραμένει και θα φανεί εκ νέου όταν θα υπάρξει νέα αναπρο­σαρμογή των μεγεθών τον Σεπτέμβριο από την Eurostat. Κοινώς, ύστερα από όλες τις περικοπές, προκοπή δεν βλέ­πουμε ούτε στους αριθμούς.
  • Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τείνει να οδηγηθεί σε φιάσκο, ενώ οι συνέπειες από το «κούρεμα»δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως. Επιπλέον το τραπεζικό σύστημα της χώρας μας δεν φαίνεται να μπορεί να ανακάμψει άμεσα. Συνεπώς νοσεί και η επιχείρηση… ανάπτυξης, για την οποία όλοι μιλούν, αλλά κανείς δεν μπορεί να περιγράψει πώς θα γίνει πράξη.

Όλα αυτά θα φέρουν μια παράταση της δημοσιονομικής προσαρμογής μέ­χρι το 2015 ή και το 2016, την οποία έχει ήδη αποφασίσει η τρόικα. Η παρά­ταση όμως δεν σημαίνει ότι γλιτώνου­με τα μέτρα, τα οποία θα λάβουμε μέ­χρι… κεραίας. Μήπως όμως πρόκειται για μια προσωρινή απόφαση μέχρι να δουν τι θα κάνουν με τη χώρα μας; Μέ­νει να το δούμε…

Πηγή


Γράφει ο Μενέλαος Γκίβαλος

Ελάχιστες φορές στην πολιτική ιστορία μιας χώρας μια εκλογική αναμέτρηση υπερβαίνει τα όρια της κομματικής αντιπαράθεσης, ξεπερνά τα διλήμματα της συγκυρίας, είτε αυτά είναι πραγματικά είτε είναι κατασκευασμένα, και αναδεικνύει τους πολίτες, την κοινωνία σε πραγματικούς πρωταγωνιστές και καθοριστικούς παράγοντες για όσα πρόκειται να συμβούν.

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου η ψήφος των πολιτών δεν θα πρέπει να είναι κομματική, αλλά καθαρά ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Η κατάρρευση των δύο φορέων του δικομματισμού, η αδυναμία τους να χειραγωγήσουν τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, παρά την ολοκληρωτικού τύπου προπαγάνδα και τρομοκράτηση την οποία ασκούν, αποκαλύπτουν ότι οι πολίτες χειραφετούνται, αποδεσμεύονται από τις παραδοσιακές κομματικές δουλείες και καθορίζουν πλέον την ψήφο τους με καθαρώς ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ.

Ασφαλώς, σ’ ένα καταρρέον και πολυδιασπώμενο πολιτικό σύστημα, που διαπερνάται από την κυρίαρχη αντίθεση μεταξύ των μνημονιακών οικονομικο-πολιτικών συμφερόντων και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, η ψήφος των πολιτών αφορά δευτερευόντως κομματικά σχήματα και αναφέρεται κατά κύριο λόγο στην αναζήτηση διεξόδου από την καταστροφική πορεία στην οποία μας οδήγησαν.

Τις ώρες, τις λίγες αυτές ημέρες πριν από την κάλπη, ο κάθε πολίτης, ο κάθε εργαζόμενος θα πρέπει ψύχραιμα να αποτιμήσει τα δύο χρόνια που πέρασαν. Να αναστοχαστεί και να κατανοήσει ότι Η ΧΩΡΑ ΟΔΗΓΗΘΗΚΕ ΠΡΟΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΑ ΣΤΟ ΔΝΤ και στους διεθνείς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς, ενώ οι υπαρκτές και βιώσιμες εναλλακτικές διέξοδοι ακυρώθηκαν και υπονομεύτηκαν συνειδητά και μεθοδευμένα από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τα οικονομικά συμφέροντα που το στήριζαν και το στηρίζουν και σήμερα. Να διαπιστώσει ότι η Ελλάδα και ο λαός της αποτέλεσαν ένα είδος μετα-μοντέρνου «πειραματόζωου» στο εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού, με «επόπτες» το 4ο Ράιχ και την τραπεζική δικτατορία.

Για το εθνικό και κοινωνικό αυτό έγκλημα υπάρχουν ένοχοι, και αυτοί οι ένοχοι θα πρέπει να καταδικαστούν πολιτικά στις εκλογές, ώστε να υπάρξει κοινωνική και πολιτική «κάθαρση» και τιμωρία εκείνων που όχι μόνο παραμένουν αμετανόητοι, αλλά με περισσή θρασύτητα, ιταμότητα και αμετροέπεια, όπως η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εξακολουθούν να απειλούν και να εκβιάζουν τους πολίτες, ενώ έχουν ήδη προετοιμάσει την επόμενη συγκυβέρνησή τους με τη Νέα Δημοκρατία, προβάλλοντας απλώς επιμέρους «επιφυλάξεις» για το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού.

Ο Α. Σαμαράς απέδειξε πλήρως και εμπράκτως ότι η προηγηθείσα «αντι-μνημονιακή» του ρητορεία αποτελούσε απλώς έναν συνήθη τακτικισμό. Με την πρώτη «πίεση» που υπέστη παραιτήθηκε αμέσως από τις «θέσεις» του, υιοθέτησε τη μνημονιακή στρατηγική και ενσωματώθηκε πλήρως στην ηγεμονία των μνημονιακών συμφερόντων, αποτελώντας σήμερα την κύρια ελπίδα τους, τον βασικό «αχθοφόρο» των μνημονιακών επιλογών και των επονείδιστων δανειακών συμβάσεων, που καταλύουν την εθνική κυριαρχία. Σήμερα στην προεκλογική του εκστρατεία έχει υιοθετήσει πλήρως τα τρομοκρατικά-εκβιαστικά διλήμματα των δανειστών μας και του 4ου Ράιχ, έχοντας πλήρως απαξιώσει και αποδυναμώσει την παράταξη την οποία εκπροσωπεί.

Με τις επιλογές του αυτές και με τα όσα θα επακολουθήσουν σε μια ενδεχόμενη κυβερνητική συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ, σίγουρα θα καταλάβει μαζί με τον Γ. Παπανδρέου πρωτεύουσα θέση στο «πάνθεον» των πρωθυπουργών που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ασφαλώς δεν υπάρχει μια διαμορφωμένη εναλλακτική στρατηγική. Η πολυδιάσπαση, οι αντιθέσεις και οι «δουλείες» που δεσμεύουν ακόμα τα κόμματα της Αριστεράς δεν έχουν προσφέρει αυτήν τη δυνατότητα.

Αυτήν την εναλλακτική λύση, ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ μπορεί και πρέπει να τη διαμορφώσει ο ελληνικός λαός με την ψήφο του. Μια κοινωνικο-πολιτική πλειοψηφία που θα προκύψει από τις κάλπες και θα κυμανθεί σε ποσοστά της τάξεως του 60% θα εξαναγκάσει τις πολιτικές και κοινοβουλευτικές δυνάμεις που θα προκύψουν από τις εκλογές να συνεννοηθούν και να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα διεξόδου, το οποίο θα αποδεσμεύσει τη χώρα και την κοινωνία από τα Μνημόνια και θα ακυρώσει τις εθνικά επονείδιστες δανειακές συμβάσεις. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί και τη μόνη οδό σωτηρίας, που απαιτεί όμως ατομική και συλλογική συνείδηση και δράση, που στηρίζεται στην ελεύθερη βούληση, στην αυτονομία και στην αξιοπρέπεια του κάθε πολίτη.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχουν ούτε έτοιμες λύσεις ούτε κομματικοί σωτήρες. Ότι με την άρνησή μας να υποταγούμε στη δικτατορία των τραπεζών και του νεοφιλελευθερισμού μπορούμε να αποτελέσουμε ένα αντι-παράδειγμα και όχι ένα πειραματόζωο. Την ίδια μοίρα με μας ακολουθούν και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί, γι’ αυτό και η δική μας στάση, μαζί με τις ευρύτερες αλλαγές που συντελούνται σε άλλες χώρες (Γαλλία) μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία για γενικότερες αλλαγές.

Να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στις δυνάμεις μας, στις αρχές μας. Να απορρίψουμε τα ψεύτικα διλήμματα, να επιστρέψουμε στους εκβιαστές μας τους εκβιασμούς. Να τρομοκρατήσουμε τους τρομοκράτες μας.

Εάν όλα αυτά συμβούν την 6η Μαΐου, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε από μια νέα, ελπιδοφόρα αφετηρία.

 

Παρακολουθούμε όλοι τις τελευταίες ημέρες τις απελπισμένες προσπάθειες που καταβάλλουν οι ευέλπιδες σωτήρες μας να μας πείσουν πως έχουν τον τρόπο, την δύναμη και την θέληση να βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα που οι ίδιοι την οδήγησαν.

Αναρωτιέμαι αφού το μπορούν γιατί δεν το έκαναν τόσο καιρό;

Αφού το μπορούν γιατί μας οδήγησαν εδώ;

Ποιός τους εμπόδισε να κάνουν πράξη μέχρι σήμερα αυτά που υπόσχονται ότι θα κάνουν αύριο;

Μα για πόσο ακόμα πιστεύουν ότι μπορούν να μας παραμυθιάζουν και να κατεβάζουμε αμάσητο οτιδήποτε μας σερβίρουν;

Βλέπουμε τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά με περίσσιο θράσος να ζητούν την ψήφο του Έλληνα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσουν τα μαγαζάκια τους, λέγοντας για ακόμα μια φορά ψέματα και κατηγορώντας ο ένας τον άλλον.

Δεν είστε αξιόπιστοι πλέον «κύριοι», δεν μπορεί να σας εμπιστευθεί κανείς.

Μαζί κυβερνάτε, μαζί αποφασίζετε, μαζί μας δώσατε την χαριστική βολή, μαζί ξεπουλήσατε άνευ όρων την χώρα μας.

Είστε το ίδιο συνυπεύθυνοι και οι κοκορομαχίες σας για το θεαθήναι δεν πείθουν κανέναν.

Δεν ακούτε, δεν νιώθετε, δεν σκέφτεστε, δεν ενδιαφέρεστε, δεν σέβεστε τον Έλληνα, αντίθετα τον αγνοείτε, τον κοροϊδεύετε, τον ενοχοποιείτε, τον στοχοποείτε, τον εξαπατάτε, τον καταστρέψατε και τον ξεπουλήσατε.

Όλα όμως έχουν ένα τέλος. Και το τέλος το δικό σας έφτασε στις 6 Μαΐου.

Γιατί ξυπνήσαμε…

Γιατί μπορούμε πλέον να δούμε καθαρά τα ψεύτικα λόγια σας…

Γιατί θέλουμε να ζήσουμε στη χώρα που γεννηθήκαμε ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια…

Γιατί έχουμε ακόμα δικαίωμα στο όνειρο…

Γιατί είμαστε Έλληνες και θέλουμε να είμαστε υπερήφανοι γι αυτό …

Γιατί θέλουμε τα παιδιά μας αύριο να έχουν πατρίδα…

Γιατί θέλουμε ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας…

Γιατί πρέπει επιτέλους η Ελλάδα να καθαρίσει απ’ όλους αυτούς που μολύνουν την ατμόσφαιρα της… !!!

Το οφείλουμε στους προγόνους μας, στον εαυτό μας αλλά κυρίως στις επόμενες γενιές.

Από την Άννα Σκαρλάτου, φωτομοντάζ «Γρέκι«

Λένε ότι:

 «Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από τους καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν»
Για αυτόν και μόνο τον λόγο ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να σηκωθεί και να πάει να ψηφίσει. 
Και να ψηφίσει με σύνεση και λογική (όχι λευκά & άκυρα) μη χαραμίζοντας την ψήφο και το μέλλον του σε κανέναν άλλον. 
Χωρίς να ξεχνάει όλα αυτά που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια από όλους αυτούς που υποστήριξαν με τον α ή β τρόπο τα διαδοχικά μνημόνια, την υποβάθμιση της ζωής μας και αυτήν την πορεία που παρουσίασαν (και εξακολουθούν να παρουσιάζουν) ως μονόδρομο και λύση.  

Τα τελευταία αυτά 2 χρόνια έχουμε δει και καταπιεί πολλά:

Το ντοκιμαντέρ Catastroika ξεκινάει λέγοντας….
 Ύστερα από 2 χρόνια διάσωσης οι κυβερνήσεις του μνημονίου:
–          Αυξάνουν το χρέος από το 115% του ΑΕΠ στο 160%
–          Ένας στους 2 νέους εργαζόμενους βρίσκεται στην ανεργία (Ενώ οι υπόλοιποι δουλεύουν ελάχιστες μέρες και ώρες και πολλοί δεν πληρώνονται εδώ και μήνες).
–          Χιλιάδες άλλοι μεταναστεύουν ή καλούνται να ζήσουν με 500 ευρώ (και πολύ λιγότερα πλέον)
–          Οι αυτοκτονίες αυξάνονται κατά 20 % (και έχουν μετατραπεί σε πολιτική διαμαρτυρία)
–          Και οι άστεγοι στην Αθήνα ξεπερνούν τις 20.000
–          Το σύνταγμα καταστρατηγείται (και η δημοκρατία είναι μία ψευδαίσθηση)
–          Στελέχοι τραπεζών αλλά και πρώην θιασώτες της χούντας των συνταγματαρχών τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού.
Και τελειώνει….
«Θα μπορέσει ο σημερινός άνθρωπος να υπερβεί την φυσική ροπή του προς την αδράνεια, την ησυχία; Άλλωστε ο Θουκυδίδης το είχε πει αυτό: «Ή ελευθερία ή ησυχία, πρέπει να διαλέξετε. Ή θα είστε ελεύθεροι, ή θα είστε ήσυχοι, και τα δύο μαζί δεν γίνονται».
                                                                   Κορνήλιος Καστοριάδης
                   
Όχι … Δεν τιμωρούμε κανέναν… αλλά δεν χειραγωγούμαστε… δεν ξεχνάμε (όπως  αυτοί θέλουν) … δεν λειτουργούμε πελατειακά …. δεν φοβόμαστε (τί άλλο έχουμε να χάσουμε;)…. και ελπίζουμε σε μία διαφορετική πορεία και ένα καλύτερο αύριο.
Δεν ψηφίζουμε κανέναν πρόσωπο ή κόμμα που μας έχει οδηγήσει ως εδώ… Αν δεν λειτουργήσουμε έτσι… είμαστε άξιοι της μοίρας μας που ίδιοι φτιάχνουμε… και το χειρότερο οδηγούμε και όλους τους άλλους σε αυτήν, έχουμε ΕΥΘΥΝΗ!

 

 

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκ. άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή.Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας.Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό…καθεστώς επιτήρησης.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ:

http://www.dailymotion.com/embed/video/xqdvex_catastroika_shortfilms<br /><a href=»http://www.dailymotion.com/video/xqdvex_catastroika_shortfilms» target=»_blank»>CATASTROIKA</a> <i> από <a href=»http://www.dailymotion.com/infowar» target=»_blank»>infowar</a></i>

 

Γιατι δεν τον φιλοξενει ο καμπουρακης και ο οικονομεας; 

Γιατι τα μεγαλα καναλια δεν φιλοξενουν τις αποψεις αυτου του ανθρωπου;

Αναρωτηθειτε…!!!

Μια κάτοικος του Μόντρεαλ (μεγαλούπολη του Καναδά)
προσπαθεί να μας εξηγήσει τη συμβαίνει εκεί.

-Μας πουλάν οι πολιτικοί μας στις μεγαλοεταιρίες και στις τράπεζες…
-Βάζουν φόρους και κλέβουν τις τσέπες
μας ακόμα και στο ρευμα…
-¨Όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι…
-Δεκάδες χιλιάδες κόσμου διαμαρτύρονται κάθε
ημέρα…

Το Αλφάβητο της Αλήθειας είναι μια σειρά ντοκιμαντέρ, αποτελούμενο από 24 κεφάλαια μικρού και μεγάλου μήκους. Διατίθεται δωρεάν στο internet καθαρά για ενημερωτικούς σκοπούς και μόνο. 

Η σειρά δεν ασχολείται με θεωρίες συνομωσίας αλλά με γεγονότα. 
Είναι μια συλλογή πληροφοριών, αποσπασμάτων ντοκιμαντέρ, σεμιναρίων και ερευνών, Ελλήνων και ξένων ανεξάρτητων και μη ερευνητών, δημοσιογράφων, yutubers και bloggers. 
Στηρίξτε την προσπάθεια ενημέρωσης, με δημοσίευση των επεισοδίων όσο μπορείτε. 
Να είστε καλά…