Archive for Μαΐου 29, 2012


Η ιστορία επαναλαμβάνεται μνημόνιο το 2010, μνημόνιο και το 1843…
Δεν είναι αστείο όλα είναι ίδια..
Μνημόνια,σπρέντ, αγορές, τράπεζες τα ίδια και τα ίδια..
Άραγε είναι σύμπτωση ή τα διεθνή λαμόγια εφαρμόζουν τις ίδιες τακτικές διαχρονικά;

 

Advertisements
%CF%86%CE%BF%CE%B9%CE%B2%CE%BF%CF%82.jpg«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα». Γιώργος Σεφέρης
Από την Νία Θεοφανίδου
Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και…

ποια νέα;
Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη;
Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρομε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.
Για του λόγου το αληθές θα αναφέρομε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη.
Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος.
Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.
Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ.
Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω.
Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός.
Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι.
Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό.
Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ.
Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο.
Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα αυτόν που μας έκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη.
Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.
Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο.
Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.
Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλινόστηση, ή νοσταλγία.
Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το αναλγητικό.
Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος.
Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι – ρύπανση.
Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.
Πέδη, σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες.
Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.
Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.
Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.
Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη».
Το γεύμα στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.
Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε –η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, η ναυς έγινε πλοίο, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.
Από τη λέξη χειρ έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.
Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.
Από τη λέξη ναυς έχομε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.
Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι: Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές.
Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.
Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις.
Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετηρίδες πριν από αυτόν.
Φίλοι μου, προσθέστε και εσείς τις δικές σας γνώσεις που να σχετίζονται με το θέμα.
Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα. Παλαιότερα όταν έλεγαν μια λέξη καταλάβαιναν όλοι το ίδιο. π.χ για τη λέξη αρετή ήξεραν ότι είναι η μεσότητα ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Σήμερα ο καθένας για την ίδια λέξη εννοεί και κάτι διαφορετικό.
Πηγές: Απολλώνιου Σοφιστού Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδύσσειας Εκδόσεις Ηλιοδρόμιο, Περιοδικό Δαυλός τεύχος 79 , http://www.astrology.gr/

οι Γερμανικές ελιτ εξετάζουν διάφορα σενάρια που αφορούν και την χρήση βίας ώστε να εξασφαλίσουν τον έλεγχο της Αθήνας,”

Το άρθρο αυτό προέρχεται από την ιστοσελίδα German Foreign Policy που 
είναι μια ειδησεογραφική ιστοσελίδα η οποία με την συνεργασία Γερμανών δημοσιογράφων και Ακαδημαϊκών…
διανουμένων, αποτελεί ένα  “Παρατηρητήριο” των Διαχρονικών επαναλαμβανόμενων προσπαθειών της Γερμανίας για να ξαναποκτήσει μεγάλη δύναμη και στάτους στην οικονομική στρατιωτική και πολιτική Αρένα.

Το άρθρο αποδεικνύει αν μη τι άλλο ότι οι Γερμανοί δεν έχουν βάλει μυαλό…

On the Relevance of Democracy 2012/05/21

Μετάφραση papaioannou

ΑΘΗΝΑ ΒΕΡΟΛΙΝΟ: Καθώς βαδίζουμε σε νέες εκλογές στην Ελλάδα οι Γερμανικές ελιτ εξετάζουν διάφορα σενάρια που αφορούν και την χρήση βίας ώστε να εξασφαλίσουν τον έλεγχο της Αθήνας, συμπεριλαμβανομένων της δημιουργίας προτεκτοράτου ή την ανάπτυξη “δυνάμεων προστασίας“ σε αυτό το Νοτιοευρωπαικό κράτος.  Η υπαγορευμένη από τους Γερμανούς λιτότητα, σπρώχνει την Ελλάδα σε εξαθλίωση και προκαλεί αυξανόμενη λαϊκή αντίσταση, η οποία, προφανώς, δεν μπορεί πλέον να κατασταλεί με δημοκρατικά μέσα. Το Βερολίνο απέτυχε στην προσπάθειά του να εξαναγκάσει την Αθήνα σε υποταγή, απειλώντας τη με έξωση το ευρώ. Απετυχε να περάσει το αίτημά του για διεξαγωγή δημοψηφίσματος -μαζί με τις βουλευτικές εκλογές- με το ερώτημα της παραμονής ή όχι στην Ευρωζώνη. Ακόμη το Βερολίνο αρνείται την αντικατάσταση της επιβαλλόμενης λιτότητας με ένα πρόγραμμα τόνωσης της οικονομίας ακόμη και αν η έξοδος της Ελλάδας απειλεί να στείλει το Ευρώ στην άβυσσο.

Μια τελευταία ευκαιρία.

Αφού όλες οι προσπάθειες για να δημιουργηθεί μια κυβέρνηση απέτυχαν  ορίστηκαν νέες εκλογές για τις17 Ιουνίου στις οποίες οι δυνάμεις που αντιτίθεται στην γερμανική λιτότητα αναμένεται να κερδίσουν την πλειοψηφία Παρά την μικρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία τα τρία(;) κόμματα που θέλουν εφαρμόσουν την λιτότητα απέτυχαν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν την ήττα τους. Το γεγονός ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού επιθυμεί να κρατήσει το ευρώ θεωρήθηκε τόσο στο Βερολίνο όσο και στις Βρυξέλες ως τελευταία ευκαιρία τους για να πετύχουν  την αλλαγή της κοινής γνώμης. Ακόμη και πριν την ανακοίνωση της διενέργειας νέων εκλογών ο Γερμανός υπουργός οικονομιών Wolfgang Schäuble δήλωσε ότι η Ευρωζώνη εύκολα θα αντιμετωπίσει την έξοδο της Ελλάδας. Ο επίτροπος εμπορίου Karel De Gucht επιβεβαίωσε ότι τόσο η επιτροπή όσο και η ΕΚΤ ήδη προετοιμάζονται για την έξοδο της Ελλάδας. Και ο επικεφαλής του Euro Group, Jean-Claude Juncker στην εισήγηση του είπε: Αν κάναμε μια μυστική δημοσκόπηση για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ η μεγάλη πλειοψηφία θα ψήφιζε κατά. Οι νέες εκλογές είναι η τελευταία ευκαιρία” για την Ελλάδα αν δεν σχηματιστεί πλειοψηφία για την λιτότητα το θέμα θα λήξει. .”[1]

Χωρίς το δικαίωμα σεβασμού

Επιπλέον, το Βερολίνο έχει πιέσει την Αθήνα για να συνδυάσει τις εκλογές με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή στην ευρωζώνη. Αυτή η τακτική έχει ως στόχο την αποδυνάμωση των αντιπάλων κομμάτων της λιτότητας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Σόιμπλε έκανε την πρόταση αυτή ήδη την περασμένη Δευτέρα στον Έλληνα ομόλογό του κατά τη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. [2] Η πρόταση αυτή προφανώς υποστηρίζεται και από τον πρόεδρο της κοινοβουλευτική ομάδα του CDU / CSU στην Ομοσπονδιακή Βουλή, Volker Kauder. (“πολιτική συμφωνία:Now German will be spoken in Europe” [3])

Ο Έλληνας κυβερνητικός εκπρόσωπος επιβεβαίωσε ότι η καγκελάριος Ά.Μέρκελ προέτρεψε τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την περασμένη Παρασκευή στην εφαρμογή του γερμανικού σχεδίου για δημοψήφισμα, ενώ το Νοέμβριο του 2011 το Βερολίνο απέρριψε κοφτά στον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου την πρότασή του για τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Αυτή η ανοικτή παρέμβαση του Βερολίνου δημιούργησε οργή στην Αθήνα. Οι Έλληνες έχουν “δικαίωμα στο σεβασμό” είπε ο πρόεδρος της συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς. Και ο πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης  ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, δήλωσε ότι το Βερολίνο συμπεριφέρεται σαν να ήταν η Ελλάδα ένα προτεκτοράτο.[4]

Η δύση του Ευρώ

Το Βερολίνο αρνείται έντονα κάθε απόκλιση από την πολιτική της αυστηρής λιτότητας, (Αναφορά:german-foreign-policy.com [5]) που ασκείτε στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι αυτό θα επιταχύνει την κατάρρευση ολόκληρης της ευρωζώνης.  Πριν από λίγες ημέρες, για μια ακόμη φορά, ο οικονομολόγος και νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, περιέγραψε ένα τέτοιο σενάριο. Σύμφωνα λοιπόν με τον Κρούγκμαν σύντομα, κατά πάσα πιθανότητα τον επόμενο μήνα, η Ελλάδα θα βγει από την Ευρωζώνη. Αμέσως μετά, μια μαζική φυγή κεφαλαίων θα παρατηρηθεί προς τη Γερμανία -τουλάχιστον από την Ιταλία και την Ισπανία- από το φόβο της οικονομικής κατάρρευσης των δύο χωρών.Αυτό θα απαιτούσε τη λήψη δραστικών μέτρων : Περιορισμοί στη μεταφορά χρημάτων, νέα μέτρα στήριξης για τις ισπανικές και ιταλικές τράπεζες, ενδεχομένως και τα δύο. Σε μακροπρόθεσμη βάση, πάντως, υποστηρίζει ότι για την ισπανική οικονομία δεν μπορεί να αποφευχθούν τα προγράμματα τόνωσης. Αυτό θα σήμαινε για το Βερολίνο μια αλλαγή στρατηγικής για την καταπολέμηση της κρίσης πράγμα που από την αρχή προσπαθεί να αποφύγει με κάθε κόστος. Η Γερμανία έχει την επιλογή, εξηγεί ο Κρούγκμαν,  να αποδεχθεί την αλλαγή πορείας αλλιώς το τέλος του Ευρώ είναι επικείμενο. Όσον αφορά το χρονικό διάστημα για τη  «δύση του Ευρώ», λέει ο Κρούγκμαν, «είναι μήνες, όχι χρόνια».”[6]

Προτεκτοράτο

Σήμερα στη Γερμανική ελιτ  αυτοί που αρνούνται να δεχτούν αυτή την αλλαγή πορείας που προτείνει ο Krugman -και πολλοί άλλοι εμπειρογνώμονες εκτός Γερμανίας,[7],- συζητάνε δημόσια για σενάρια που εμπεριέχουν  τη χρήση βίας. Σε μια συνέντευξη σε εφημερίδα στις αρχές του τρέχοντος μήνα, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών του Αμβούργου, Tomas Straubhaar, ζήτησε τη δημιουργία ενός προτεκτοράτου στην Ελλάδα
– “Ανεξάρτητα από την έκβαση των εκλογών, η χώρα είναι ένα αποτυχημένο κράτος, που δεν θα είναι σε θέση να κάνει μια νέα αρχή με τις δικές της δυνάμεις και χρειάζεται βοήθεια για να δημιουργήσει βιώσιμες δομές κράτους. Έτσι, ως εκ τούτου, πρέπει να μετατραπεί σε ένα ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Η ΕΕ πρέπει να το κάνει. Η ΕΕ θα πρέπει να βοηθήσει την Ελλάδα να εκσυγχρονίσει τους θεσμούς της σε κάθε επίπεδο, ιδιαίτερα με το διοικητικό προσωπικό, με τους φορολογικούς εμπειρογνώμονες,  τους επιθεωρητές φόρων. Ωστόσο, η επανίδρυση της Ελλάδας χρειάζεται διαίσθηση για να ξεπεραστεί η εθνική υπερηφάνεια, η αλαζονεία, και η αντίσταση των συμφερόντων των ομάδων.“ Αυτά λέγονται για μια κυρίαρχη δημοκρατία, μια σύμμαχο της Γερμανίας

Εν τω μεταξύ, υπάρχει ακόμη και συζήτηση για ένα πραξικόπημα στην Αθήνα. Η Ελλάδα απειλεί να βυθιστεί  σε πλήρες χάος, προειδοποίησαν ο πρώην ΥΠΕΞ της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ και  ο Daniel Cohn-Bendit. Ο Cohn-Bendit ευρωπαίος ευρωβουλευτης των πρασίνων , εξήγησε ότι είναι αδύνατο να αποφευχθεί η εκτεταμένη εξωτερική παρέμβαση. ”Αν αφήσετε τους Έλληνες μόνους, διακινδυνεύεται ένα στρατιωτικό πραξικόπημα».[9] Γερμανοί σχολιαστές σύγκριναν την Ελλάδα με την κατάσταση στα τελικά στάδια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. “Στην ελληνική περίπτωση, η χειρότερη περίπτωση θα ήταν μια επιστροφή σε μια δικτατορία“, προειδοποίησε ένας σχολιαστής. ”Αυτό το σενάριο γίνεται όλο και πιο πιθανό όσο η αστάθεια μεγαλώνει“. Αναφορικά με τις σχέσεις μεταξύ μιας πιθανής δικτατορίας και της λιτότητας του Βερολίνου, ο σχολιαστής γράφει, «ήδη σήμερα, φαίνεται σαν η πολιτική λιτότητας που επιβάλει η Μέρκελ στην καλύτερη περίπτωση  να, μπορεί να επιβληθεί με τη δύναμη των όπλων στους δρόμους της Αθήνας». .”[10]

Δυνάμεις “Προστασίας”  (σ.σ.: στην βάση της θεωρίας τους «αποτυχημένου Κράτους»)

Την περασμένη εβδομάδα, η κορυφαία γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung. συζήτησε το θέμα της αποστολής στρατευμάτων στην Ελλάδα σε περίπτωση που η χώρα χρεοκοπήσει και σαν  «αποτυχημένο Κράτος…» δεν θα μπορεί να καλύψει τα σύνορά της από τους μετανάστες, γράφει η εφημερίδα. Μόλις πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι είναι αναγκασμένη να παρατείνει την αποστολή των στρατευμάτων της ΕΕ στα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Αν η Αθήνα δεν θα να είναι σε θέση να πληρώσει τους υπαλλήλους της, ή μπορεί να τους πληρώσει μόνο σε δραχμές η κατάσταση κινδυνεύει να γίνει χαοτική. ”[11]  Επίσης η χώρα θα μπορούσε ενδεχομένως να συνταράσσεται από εξεγέρσεις. Η βοήθεια στην Ελλάδα τότε θα μετατραπεί σε ένα είδος ανθρωπιστικής βοήθειας έκτακτης ανάγκης, προφήτεψε το περιοδικό σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο του. ”Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί μια διεθνής δύναμη προστασίας, σαν αυτές που σταθμεύουν στις χώρες βορειότερα“”[12]..σ.σ.εννοεί τα Βαλκάνια.
Further information and background on Germany’s policy toward Greece can be found here: Impoverishment Made in Germany and The Traits of the Crisis.
[1], [2] Euro-Zone droht Griechen mit Rausschmiss; http://www.spiegel.de 19.05.2012
[3] see also Now German will be Spoken
[4] Griechische Empörung über Merkels angeblichen Referendums-Vorschlag; http://www.faz.net 19.05.2012
[5] see also The Traits of the Crisis
[6] Eurodämmerung; krugman.blogs.nytimes.com 13.05.2012
[7] see also Die deutsche Transferunion, Berlin’s European Recession, Impoverishment Made in Germany and Camouflage and Deception
[8] Thomas Straubhaar: “Wir brauchen ein Protektorat”; http://www.tagesspiegel.de 06.05.2012
[9] Daniel Cohn-Bendit: “Si on laisse les Grecs se débrouiller seuls, on risque un coup d’Etat militaire”; http://www.lemonde.fr 10.05.2012
[10] Wolfgang Münchau: Willkommen in Weimar; http://www.spiegel.de 09.05.2012
[11] IWF friert Beziehungen zu Athen ein – Wahlkampf beginnt; Frankfurter Allgemeine Zeitung 18.05.2012
[12] Griechenlands Schicksalswahl; Frankfurter Allgemeine Zeitung 18.05.2012

σχετικό άρθρο και στο  kanali.wordpress.com/

ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ:“Βρεγμένη πατσαβούρα” και στην Κυπρο….
Μιλώντας στη Βουλή των Αντιπροσώπων στην Κύπρο, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι επεσήμανε τους κινδύνους και τις δύσκολες ώρες που έρχονται και για την Κύπρο στον τομέα της οικονομίας.
Ο Ρομπάι σημείωσε, ότι….

από την κρίση χρέους στην ευρωζώνη έχει πληγεί και η Κύπρος….
και ακόμα οι κίνδυνοι δεν έχουν ξεπεραστεί, ενώ ιδιαίτερα αναφορά έκανε και στην Ελλάδα, λέγοντας πως η χώρα πρέπει να παραμείνει

στο ευρώ, αλλά τηρώντας τις δεσμεύσεις της. Παράλληλα, δήλωσε ότι υπάρχουν πολλές προκλήσεις για διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά για αυτό το σκοπό κάλεσε τις ευρωπαϊκές χώρες να μείνουν ενωμένες.

Μιας και είμαστε πολιτισμός της χέστρας ας το απολαύσουμε

πηγη

πηγη

Image

[…] Οι δυστυχείς Ρωμαίοι, αφού άκουσαν τα λόγια του αυτοκράτορα [Κωνσταντίνου Παλαιολόγου] έσφιξαν την καρδιά τους, αγκα­λιάστηκαν και έκλαιγαν όλοι μαζί. Κανένας δεν έφερνε πια στη μνήμη του τα αγαπημένα του παι­διά, τη γυναίκα και την περιουσία του, αλλά ήθε­λαν όλοι να πεθάνουν για τη σωτηρία της πατρίδας τους. Ύστερα γύρισαν στις θέσεις τους για να φυλάξουν τα τείχη της πόλης. Ο αυτοκράτορας πήγε αμέσως στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας, προσευχήθηκε με δάκρυα στα μάτια και κοινώνη­σε των αχράντων μυστηρίων. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι εκείνη τη νύχτα. Έπειτα γύρισε στα ανάκτορα και ζήτησε συγνώμη από όλους. Ποιος μπορεί να
περιγράψει αυτήν τη στιγμή τους θρή­νους και τους οδυρμούς που ακούστηκαν τότε στο παλάτι; Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος, ακόμα κι αν ήταν από ξύλο ή από πέτρα.

Ύστερα ανεβήκαμε στα άλογά μας, βγήκαμε από τα ανάκτορα και κάναμε επιθεώρηση στα τεί­χη για να ενθαρρύνουμε τους φρουρούς που κρα­τούσαν άγρυπνοι τις θέσεις τους. Εκείνη τη νύχτα όλοι βρίσκονταν στα τείχη και τους πύργους, ενώ είχαμε κλείσει προσεκτικά όλες τις πύλες ώστε να μην μπορεί να μπει ή να βγει κανένας. Όταν φτά­σαμε στην Καλιγαρία, την ώρα που λαλούσαν για πρώτη φορά τα κοκόρια, ξεπεζέψαμε και ανεβή­καμε στον πύργο. Από εκεί ακούγαμε φωνές και δυνατό θόρυβο έξω από την πόλη. Οι φύλακες μας είπαν ότι αυτό γινόταν όλη τη νύχτα επειδή οι εχθροί έσερναν τις πολεμικές μηχανές τους κο­ντά στην τάφρο, προετοιμαζόμενοι για την επίθε­ση. Επίσης τα μεγάλα εχθρικά πλοία άρχισαν να κινούνται, προσπαθώντας να φέρουν στην ακτή τις γέφυρες που είχαν κατασκευάσει.

Οι Τούρκοι άρχισαν με μεγάλη σφοδρότητα και ορμή την επί­θεση τη στιγμή που λαλούσαν τα κοκόρια για δεύ­τερη φορά, χωρίς να δώσουν κανένα σύνθημα, όπως είχαν χάνει και τις προηγούμενες φορές. Ο σουλτάνος διέταξε να επιτεθούν πρώτοι οι λιγότε­ρο έμπειροι, μερικοί ηλικιωμένοι και αρκετοί νέοι, ώστε να μας κουράσουν, και στη συνέχεια να ρι­χτούν εναντίον μας οι πιο έμπειροι και γενναίοι με μεγαλύτερη τόλμη και δύναμη. Έτσι λοιπόν ο πό­λεμος άναψε σαν καμίνι. Οι δικοί μας αντιστέκο­νταν με πείσμα, χτυπούσαν άγρια τους εχθρούς και τους γκρέμιζαν κάτω από τα τείχη, καταστρέ­φοντας συγχρόνως και πολλές από τις πολιορκη­τικές τους μηχανές. Οι νεκροί ήταν πολλοί και από τις δυο πλευρές, ιδίως όμως από το εχθρικό στρα­τόπεδο. Μόλις άρχισαν να σβήνουν τα άστρα του ουρανού καθώς προχωρούσε το φως της μέρας κι εμφανίστηκε στην ανατολή η ροδοδάχτυλη αυγή, όλο το πλήθος του εχθρού παρατάχθηκε σε μια σειρά που έφτανε από τη μια μέχρι την άλλη άκρη της πόλης.

Ακούστηκαν τότε τα τύμπανα, οι σάλ­πιγγες και τα υπόλοιπα πολεμικά όργανα με φω­νές και αλαλαγμούς, ενώ τα κανόνια άρχισαν να ρίχνουν όλα μαζί. Τότε όλοι οι Τούρκοι όρμησαν από ξηρά και από θάλασσα στα τείχη και άρχισαν τη συμπλοκή μαζί μας. Οι πιο θαρραλέοι έστησαν σκάλες, ανέβηκαν πάνω σ’ αυτές και έριχναν αδιά­κοπα τα βέλη τους εναντίον των δικών μας. Η φρικτή και αμφίρροπη μάχη κράτησε δύο ώρες και φαινόταν ότι οι χριστιανοί θα έπαιρναν πάλι τη νίκη. Τα πλοία που μετέφεραν τις σκάλες και τις κινητές γέφυρες αποκρούστηκαν από τα παρα­θαλάσσια τείχη και αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω άπρακτα.

Οι πολεμικές μηχανές, που έρι­χναν πέτρες από τα τείχη της πόλης, σκότωσαν πολλούς αγαρηνούς. Αλλά και εκείνοι που ήταν στην ξηρά έπαθαν τα ίδια και χειρότερα. Ήταν πολύ παράδοξο θέαμα να βλέπει κανείς τον ήλιο και τον ουρανό σκεπασμένους από ένα σύννεφο σκόνης και καπνού. Οι δικοί μας έκαιγαν τις ε­χθρικές πολεμικές μηχανές με το «υγρό πυρ», γκρέμιζαν τις σκάλες με όσους βρίσκονταν πάνω τους και σκότωναν αυτούς που επιχειρούσαν να ανεβούν στα τείχη με μεγάλες πέτρες, ακόντια, πυροβόλα και τόξα. Όπου έβλεπαν συγκεντρωμέ­νους Τούρκους, τους χτυπούσαν με μεγάλα τηλε­βόλα, σκοτώνοντας και πληγώνοντας πολλούς. Οι εχθροί απηύδησαν τόσο πολύ από τη σθεναρή α­ντίσταση που συναντούσαν ώστε θέλησαν να κά­νουν λίγο πίσω για να ξεκουραστούν, αλλά οι τσαούσηδες και οι ραβδούχοι της τουρκικής Αυ­λής τους χτυπούσαν με σιδερένια ραβδιά και βούνευρα για να μην υποχωρήσουν.

Ποιος μπο­ρεί να περιγράψει τις κραυγές και τα βογκητά των τραυματιών και στα δύο στρατόπεδα; Ο θόρυβος και οι φωνές τους έφταναν μέχρι τον ουρανό. Με­ρικοί από τους δικούς μας, που έβλεπαν τους ε­χθρούς να υποφέρουν, τους φώναζαν: «Τι κάνετε συνεχώς επιθέσεις, αφού δεν μπορείτε να μας νι­κήσετε;» Εκείνοι τότε, προσπαθώντας να δείξουν τη γενναιότητα τους, ανέβαιναν πάλι στις σκάλες. Οι πιο τολμηροί σκαρφάλωναν στους ώμους των άλλων και οι επόμενοι τους μιμούνταν, για να μπορέσουν να φτάσουν στην κορυφή του τείχους.

Image

[Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ ο Παλαιολόγος (1404 – 29 Μαΐου 1453) ή ο επονομαζόμενος Μαρμαρωμένος Βασιλιάς ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας του οποίου η ηρωική αντίσταση κατά των Οθωμανών σφράγισε τις ύστατες στιγμές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας].

 

Οι σκληρότερες μάχες έγιναν στις πύλες, όπου οι αντίπαλοι συγκρούονταν με τα σπαθιά στα χέρια και οι νεκροί ήταν αμέτρητοι. Όταν η παράταξη μας άρχισε να υποχωρεί, τότε πετάχτηκαν μπρο­στά ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Δημήτριος Καντακουζηνός, δύο γενναίοι άντρες που έτρε­ψαν τους αγαρηνούς σε φυγή, τους γκρέμισαν κά­τω από τα τείχη και τους σκόρπισαν. Συγχρόνως έτρεξαν σε βοήθεια κι άλλοι δικοί μας, ενώ ο αυ­τοκράτορας που βρέθηκε εκεί έφιππος τους ενε­θάρρυνε και τους παρακινούσε να πολεμάνε με σθένος, λέγοντας: «Συμπολεμιστές και αδέρφια μου, σας παρακαλώ στο όνομα του Θεού να κρα­τάτε τη θέση σας με γενναιότητα. Βλέπω ότι το πλήθος των εχθρών άρχισε να κουράζεται και να διασκορπίζεται. Δε μας χτυπούν πλέον με τάξη και σύστημα. Ελπίζω στο Θεό ότι η νίκη είναι δική μας. Να νιώθετε λοιπόν χαρά επειδή το στε­φάνι της νίκης θα είναι δικό μας τόσο στη γη όσο και στον ουρανό. Ο Θεός βρίσκεται στο πλευρό μας και προκαλεί δειλία στους άπιστους».

Τη στιγμή που μιλούσε ο αυτοκράτορας, ο Ιω­άννης Ιουστινιάνης πληγώθηκε από βέλος στο πά­νω μέρος του δεξιού του ποδιού. Αυτός ο τόσο έμπειρος πολεμιστής, στον πόλεμο, βλέποντας το αίμα να τρέχει από το σώμα του, έγινε κίτρινος από φόβο. Έχασε αμέσως το θάρρος του, σταμά­τησε να αγωνίζεται και έτρεξε να βρει γιατρό σιω­πηλός, χωρίς να σκέφτεται την ανδρεία και την καρτερικότητα που είχε δείξει μέχρι τότε. Δεν εί­πε όμως τίποτα στους συντρόφους του ούτε άφησε κανέναν αντικαταστάτη, για να μην προκληθεί σύγχυση που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Οι στρατιώτες του τον αναζήτησαν με το βλέμμα και, μαθαίνοντας ότι είχε φύγει, καταλήφθηκαν από ταραχή και φόβο. Ευτυχώς, ο αυτοκράτορας που βρέθηκε εκεί κατά τύχη, τους είδε ταραγμένους και φοβισμένους σαν τα κυνηγημένα πρόβατα και θέλησε να μάθει την αιτία. Όταν λοιπόν είδε το στρατηγό του Ιουστινιάνη να φεύγει, τον πλη­σίασε και του είπε: «Γιατί το έκανες αυτό, αδερφέ μου; Γύρνα πίσω στη θέση σου. Η πληγή είναι ασήμαντη και η παρουσία σου απαραίτητη. Η πό­λη στηρίζεται σε σένα για να σωθεί». Του είπε και άλλα πολλά, αλλά εκείνος δεν έδωσε απάντηση. Αντίθετα, έφυγε και πήγε στο Πέραν, όπου πέθα­νε ντροπιασμένος από λύπη για την περιφρόνηση των άλλων.

Οι Τούρκοι όμως είδαν την ταραχή των δικών μας και πήραν θάρρος. Ο Σογάν πασάς κέντρισε με κατάλληλα λόγια τη φιλοτιμία των γενιτσάρων και των άλλων στρατιωτών, ενώ ένας γιγαντόσωμος γενίτσαρος (που λεγόταν Χασάν και καταγόταν από το Λουπάδι της Κυζίκου) έβα­λε με το αριστερό χέρι την ασπίδα πάνω από το κεφάλι του, τράβηξε με το δεξί το σπαθί, ανέβηκε στο σημείο του τείχους όπου είχαν αρχίσει να υ­ποχωρούν οι δικοί μας και ρίχτηκε πάνω τους. Τον Χασάν ακολούθησαν περίπου άλλοι 30 Τούρ­κοι που θέλησαν να φανούν εξίσου γενναίοι. Όσοι από τους δικούς μας είχαν απομείνει εκεί έριξαν τεράστιες πέτρες και βέλη εναντίον τους, γκρεμί­ζοντας τους 18 κάτω από τα τείχη, αλλά ο Χασάν κατάφερε να ανεβεί και να τρέψει σε φυγή τους χριστιανούς.

Μετά την επιτυχία του, πολλοί άλλοι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία να τον ακολουθή­σουν και να σκαρφαλώσουν στα τείχη, αφού οι ελάχιστοι δικοί μας δεν κατάφεραν να τους εμπο­δίσουν. Πολέμησαν όμως με θάρρος και σκότωσαν πολλούς. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής ο Χα­σάν χτυπήθηκε από πέτρα και έπεσε κάτω. Μόλις τον είδαν οι δικοί μας πήραν θάρρος και τον λι­θοβολούσαν από όλες τις πλευρές. Εκείνος σηκώ­θηκε στα γόνατα και συνέχισε να πολεμά, αλλά το δεξί του χέρι δέχτηκε αμέτρητα τραύματα από βέλη και έπεσε παράλυτο. Στη σύγκρουση αυτή σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν πολλοί Τούρκοι, οι οποίοι μεταφέρθηκαν πίσω στο στρατόπεδο. Το πλήθος όμως εκείνων που είχαν ανεβεί στα τείχη διασκόρπισε τους δικούς μας, που εγκατέλειψαν το εξωτερικό και έτρεξαν μέσα στην πόλη με τόση βία ώστε ο ένας πατούσε τον άλλο. Καθώς συνέ­βαιναν αυτά, ακούστηκαν φωνές από μέσα, από έξω και από το μέρος του λιμανιού: «Έπεσε το φρούριο. Στους πύργους στήθηκαν σημαίες και λάβαρα». Οι φωνές αυτές έτρεψαν σε φυγή τους δικούς μας, ενώ έδωσαν καινούριο θάρρος στους εχθρούς που άρχισαν να ανεβαίνουν στα τείχη άφοβα και με αλαλαγμούς χαράς.

Όταν ο δυστυχισμένος αυτοκράτορας και δε­σπότης μου είδε αυτό το θέαμα, παρακαλούσε το Θεό με δάκρυα στα μάτια και παρακινούσε τους στρατιώτες να φανούν γενναίοι. Δυστυχώς, όμως, δεν υπήρχε πλέον καμιά ελπίδα βοήθειας ή συ­μπαράστασης. Τότε τσίγκλησε το άλογό του, έφτα­σε στο σημείο από όπου οι εχθροί έμπαιναν στην πόλη και ρίχτηκε πάνω τους όπως ο Σαμψών κατά των αλλοφύλων. Στην πρώτη του επίθεση τους γκρέμισε όλους κάτω από τα τείχη, πράγμα που φάνηκε σαν θαύμα σε όσους το είδαν. Μουγκρί­ζοντας σαν λιοντάρι και κρατώντας το σπαθί στο δεξί του χέρι, έσφαξε τόσους πολλούς Τούρκους ώστε το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από τα χέρια και τα πόδια του.

Ο Φραγκίσκος Τολέντο, φάνηκε ανώτερος ακόμα και από τον Αχιλλέα. Πολεμώντας στα δεξιά του αυτοκράτορα, κομμάτιαζε τους εχθρούς με δόντια και με νύχια. Το ίδιο έκανε και ο Θεόφιλος Πα­λαιολόγος. Βλέποντας τον αυτοκράτορα να αγω­νίζεται για να σώσει την πόλη που κινδύνευε, φώ­ναξε κλαίγοντας: «Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω». Ύστερα όρμησε κραυγάζοντας πάνω στους εχθρούς και σκότωσε ή έτρεψε σε φυγή όσους βρέ­θηκαν μπροστά του. Ο Ιωάννης Δαλμάτης, που βρέθηκε κι αυτός στο ίδιο μέρος, πολεμούσε με ηρωισμό σαν γενναίος στρατιώτης που ήταν. Ό­σοι βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης θαύμασαν την τόλμη και την ανδρεία των εξαιρετικών εκείνων ανδρών. Οι επιθέσεις επαναλήφθηκαν δύο και τρεις φορές, μέχρι που κατάφεραν να τρέψουν τους απίστους σε φυγή, να σκοτώσουν πολλούς και να γκρεμίσουν άλλους κάτω από τα τείχη. Οι στρατιώτες μας πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα και στο τέλος έπεσαν νεκροί, αφού προηγουμένως είχαν προξενήσει τεράστιες απώλειες στους ε­χθρούς. Πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν επίσης κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου οι εχθροί είχαν στήσει τη μεγάλη ελέπολη και το φοβερό κανόνι, με τα οποία γκρέμισαν τα τείχη και κατάφεραν να πρωτομπούν στην πόλη. Τη στιγμή εκεί­νη εγώ δε βρισκόμουν κοντά στον αυτοκράτορα και δεσπότη μου, επειδή είχα πάει να επιθεωρήσω ένα άλλο σημείο της πόλης, σύμφωνα με τη διατα­γή του.

Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν τους χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. Έτσι έγι­ναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, εκτός των πύργων του Βασιλείου, του Λέοντος και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύ­τες από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρ­κους. Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να ζήσουν. Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το σουλτάνο για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους. Παρά τις υποσχέσεις του όμως, ο σουλτάνος με πολύ κόπο κατάφερε να τους πείσει να αφήσουν τους πύργους και να φύγουν. Δύο αδέρφια, οι Ιταλοί Παύλος και Τρωίλος, πολέμησαν με γεν­ναιότητα μαζί με αρκετούς άλλους στη θέση που είχαν αναλάβει. Κατά τη διάρκεια του αγώνα τους σκοτώθηκαν πολλοί κι από τις δυο πλευρές. Σε μια στιγμή ο Παύλος είδε τους εχθρούς μέσα στην πόλη και είπε στον αδερφό του: «Χάθηκαν τα πά­ντα. Κρύψου ήλιε και θρήνησε γη. Η Πόλη έπεσε. Ανώφελο πια να πολεμάμε. Ας κοιτάξουμε τουλά­χιστον να σωθούμε εμείς οι ίδιοι».

Έτσι οι Τούρκοι έγιναν κύριοι της Κωνσταντι­νούπολης την Τρίτη 29 Μαΐου 1453, στις δυόμισι το μεσημέρι. Άρπαζαν και αιχμαλώτιζαν όσους έβρισκαν μπροστά τους, έσφαζαν όσους επιχει­ρούσαν να αντισταθούν και σε ορισμένα μέρη δε διακρινόταν η γη από τα πολλά πτώματα που ήταν πεσμένα κάτω. Το θέαμα ήταν φρικτό. Παντού ακούγονταν θρήνοι και παντού γίνονταν αρπαγές γυναικών όλων των ηλικιών. Αρχόντισσες, νέες κοπέλες και καλόγριες σέρνονταν από τα μαλλιά έξω από τις εκκλησίες όπου είχαν καταφύγει, ενώ έκλαιγαν και οδύρονταν. Ποιος μπορούσε να πε­ριγράψει τα κλάματα και τις φωνές των παιδιών ή τη βεβήλωση των ιερών εκκλησιών; Το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού χυνόταν στη γη. Οι Τούρκοι άρπαζαν τα ιερά σκεύη, τα έσπαζαν ή τα κρατού­σαν για λογαριασμό τους. Το ίδιο έκαναν και με τα ιερά αναθήματα. Ποδοπατούσαν τις άγιες εικό­νες, τους αφαιρούσαν το χρυσάφι, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, και έφτιαχναν με αυτές κρεβάτια και τραπέζια. Άλλοι στόλιζαν τα άλογα τους με τα χρυσοΰφαντα μεταξωτά άμφια των ιε­ρέων και άλλοι τα έκαναν τραπεζομάντιλα. Άρπαζαν τα πολύτιμα μαργαριτάρια από τα άγια κει­μήλια, καταπατούσαν τα ιερά λείψανα των αγίων και, σαν πραγματικοί πρόδρομοι του διαβόλου, έκαναν αμέτρητα ανοσιουργήματα, που μόνο το θρήνο μπορούν να προκαλέσουν. Χριστέ, βασιλιά μου, οι αποφάσεις Σου ξεπερνάνε το μυαλό του ανθρώπου!

Μέσα στην απέραντη εκκλησία της Α­γίας Σοφίας, τον επίγειο ουρανό, το θρόνο της δόξας του Θεού, το άρμα των Χερουβείμ, το θείο δημιούργημα, το αξιοθαύμαστο κατασκεύασμα, το στολίδι της γης, τον ωραιότερο από όλους τους ναούς, έβλεπε κανείς τους Τούρκους να τρώνε και να πίνουν στο Ιερό Βήμα και στην Αγία Τρά­πεζα ή να ασελγούν πάνω σε γυναίκες, νέες κοπέ­λες και μικρά παιδιά. Ποιος μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος και να μη θρηνήσει για την άγια εκ­κλησία μας; Όλοι πονούσαν από το κακό που έβλε­παν. Στα σπίτια θρήνοι και κλάματα, στους δρό­μους οδυρμοί, στις εκκλησίες αντρικές κραυγές πόνου, γυναικεία μοιρολόγια, βαρβαρότητες, φό­νοι και βιασμοί. Οι ευγενείς ατιμάζονταν και οι πλούσιοι έχαναν τις περιουσίες τους. Σε όλες τις πλατείες και τις γωνιές της πόλης γίνονταν αμέ­τρητα κακουργήματα. Κανένα μέρος ή καταφύγιο δε γλίτωσε από την έρευνα και τη βεβήλωση. Οι άπιστοι έσκαψαν κήπους και γκρέμισαν σπίτια για να βρουν χρήματα ή κρυμμένους θησαυρούς. Όσα βρήκαν, τα πήραν για να χορτάσουν την απληστία τους. Χριστέ, βασιλιά μου, γλίτωσε από τη θλίψη και τον πόνο όλες τις πόλεις και τις χώρες όπου κατοικούν χριστιανοί.

Την τρίτη μέρα μετά την άλωση ο σουλτάνος έδωσε εντολή να γίνουν γιορτές και πανηγύρια για τη μεγάλη νίκη, και διέταξε να βγουν έξω ελεύθερα και άφοβα όσοι ήταν κρυμμένοι σε διά­φορα μέρη της Πόλης, μικροί και μεγάλοι. Διέταξε επίσης να γυρίσουν στα σπίτια τους όσοι είχαν φύγει εξαιτίας του πολέμου και να ζήσουν εκεί όπως πριν, σύμφωνα με το δίκαιο και τη θρησκεία τους. Ακόμα, έδωσε διαταγή να εκλέξουν πα­τριάρχη σύμφωνα με τα έθιμα τους. αφού ο προη­γούμενος πατριάρχης είχε πεθάνει. Οι αρχιερείς και οι ελάχιστοι άλλοι κληρικοί και λαϊκοί που έτυχε να βρίσκονται στην πόλη διάλεξαν για το αξίωμα αυτό το Γεώργιο Σχολάριο, που ήταν έ­νας πολύ καλλιεργημένος πολίτης, τον οποίο χει­ροτόνησαν πατριάρχη και τον ονόμασαν Γεννά­διο […]

[Απόσπασμα από το βιβλίο του Γεώργιου Φραντζή «Η Πόλις εάλω – Το χρονικό της πολιορκίας και η Άλωση της Κωνσταντινούπολης», Εκδόσεις Λιβάνη, 1993 – Αναδημοσίευση από egolpion.gr]

Σημείωση: Ο πρωτοβεστιάριος, δηλαδή αρχιθαλαμηπόλος, Γεώργιος Φραντζής ή Σφραντζής (1401-1480) ήταν ο μοναδικός Βυζαντινός ιστορικός αυτόπτης μάρτυρας της κοσμοϊστορικής κατάληψης Πόλης από τους Τούρκους.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου.


Τότε, Τρίτη 29 Μαΐου 1453, σήμερα πάλι Τρίτη 2012.
Εκεί, στα γλαυκά παράλια της Μικράς Ασίας άστραψε η χαραυγή του Ελληνικού πνεύματος και καταύγασε την …
αιωνιότητα.

Εκεί, το πρώτο φως της ποίησης το εκήβολο. Εκεί, των φιλοσόφων Ελλήνων ο λαμπρός αστερισμός που οι λαμπηδόνες του εξακολουθούνε να …..
λάμπουνε στη φωτοβόλο και άχρονη τροχιά του πνεύματος. Πανάρχαια, βαθύρριζη και αδιάφθορη η ρωμιοσύνη από την εποχή των προελλήνων μέχρι (βίντεο) …
σήμερα.

Εκεί, στην κορυφή, στην αγκαλιά του Βοσπόρου στέκει περήφανη η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των πόλεων, η πόλη των δύο κόσμων. Η Πόλη του Βυζαντίου, η Πόλη μας, που ξυπνά και ικανοποιεί τις αισθήσεις μας, η Πόλη που πάντοτε μας σαγηνεύει.

Η Αυτοκρατόρισσα Κωνσταντινούπολη που γεννήθηκε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου στο πλαίσιο των σχεδίων του για την ανανέωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έμελλε να γίνει η Βασιλεύουσα των Ελλήνων.
Η δικιά μας Πόλη, με τις γειτονιές του Πέρα, που ακόμα ακούς Ελληνικά, το Ζάππειο Παρθεναγωγείο, το Ζωγράφειο Γυμνάσιο, τους επτά λόφους, τις ακτές του Βοσπόρου, την Αγιά Σοφιά. Στην Πόλη, όπου και εάν σταθείς, νιώθεις ένα συναίσθημα, το ίδιο πάντα, να διαπερνά την ραχοκοκαλιά σου, το συναίσθημα της μεγαλοπρέπειας του Βυζαντίου. Εκεί όμως που σταματά ο νους σου, είναι όταν στέκεσαι μπροστά στην Αγιά Σοφιά και θαυμάζεις το μεγαλείο της.

Εκεί, τελειώνουν τα λόγια και πλημμυρίζεις όμορφα συναισθήματα.
Εκεί, η μηχανή του χρόνου σαν ανεμοστρόβιλος παίρνει το μυαλό σου και το γυρίζει πολύ πίσω, τότε στις 6 Ιανουαρίου του 1449. Αυτή την ημέρα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο κάστρο του Μιστρά, γίνεται η στέψη του τελευταίου Αυτοκράτορα της πόλεως, του Κωνσταντίνου ΙΑ Δραγάση.

Αυτός έμελλε να είναι ο Αυτοκράτορας που θα σήκωνε όλη την ευθύνη και το βάρος των περιστάσεων μιας ήδη κατακρεουργημένης Κωνσταντινούπολης, από τους Φράγκους κατά την πρώτη Άλωση του 1204.
Μετά τα ολέθρια αποτελέσματα λοιπόν της 4ης Σταυροφορίας, ο προκάτοχος του Κωνσταντίνου, Ιωάννης Παλαιολόγος, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει κάποια ουσιαστική βοήθεια από την Δύση, με βάση την ένωση των εκκλησιών, δημιούργησε μεγάλο διχασμό στο λαό και οι άγριες διαμάχες αποδυνάμωσαν το φρόνημα και την αγωνιστική του ετοιμότητα, παραμελώντας την συντήρηση των τειχών.

Αυτά τα απομεινάρια μιας άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας θα παραλάμβανε ο Παλαιολόγος γνωρίζοντας πόσο δύσκολο έως αδύνατο ήταν να ξαναζωντανέψει τη Βασιλεύουσα και να σωθεί η Αυτοκρατορία.
Όμως, ο Παλαιολόγος είχε αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα, πίστη και συναίσθηση του χρέους του προς την πατρίδα και αποφάσισε να εκτελέσει το θέλημα του Θεού, όποιο και εάν ήταν αυτό.
Θέλημα που οδήγησε στη Δευτέρα 28 Μαΐου 1453.

Μέσα στην κατάμεστη Αγιά Σοφία ο Κωνσταντίνος περιμένει καρτερικά να αφουγκραστούν οι συμμαχητές του την δική του ακλόνητη απόφαση για τον υπέρ πάντων αγώνα. Προσεύχεται στη Μεγαλόχαρη Παναγιά, την Υπέρμαχο Στρατηγό για συναπόφαση «Αποθάνωμεν υπέρ Χριστού Πίστεως και της Πατρίδος ημών».

Και αφού η απόφαση επάρθη και αγαλλιάζει η καρδιά του, με αγέρωχο ύφος αγκαλιάζει έναν-έναν τους στρατιώτες του, ζητώντας ταυτόχρονα συγγνώμη και μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων. Είναι έτοιμος πλέον απέναντι Θεού και ανθρώπων για την τελειωτική μάχη.

Τρίτη 29 Μαΐου 1453.
Οι υπερασπιστές της Πόλεως είναι 9.000 Έλληνες Βυζαντινοί και μερικοί ξένοι μισθοφόροι, με 26 πλοία, ενώ οι άπιστοι απαριθμούν 258.000 με 400 πλοία. Η μάχη είναι άνιση και η πολύμηνη τιτανομαχία μιας πολιορκίας λαμβάνει τέλος.

Ο Κωνσταντίνος μάχεται γενναία, άλλοτε φροντίζοντας τους λαβωμένους συντρόφους του, άλλοτε επιβλέποντας την επιδιόρθωση των τειχών και άλλοτε κοιτώντας προς την θάλασσα, προσμένοντας την βοήθεια που του είχε υποσχεθεί ο Πάπας. Το τέλος πλησιάζει, αλλά ο Κωνσταντίνος μένει αγέρωχος και αναφωνεί προς τους συντρόφους του:
«Εάν η Πόλις μου απωλεσθεί, θα απωλεσθώ μαζί της».

Λίγες ώρες αργότερα, πριν την τελική επίθεση, όταν ο πολιορκητής Μεχμέτ του μηνύει να παραδώσει την Πόλη, με αντάλλαγμα να φύγει ελεύθερος με όλα του τα υπάρχοντα και να γίνει αφέντης του Μοριά, εκείνος ως μεγάλος Έλληνας σηκώνει το ανάστημά του, ανάστημα ιερό και θεϊκό και λέει:
«το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουκ εμόν εστίν ούτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη, πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Η κερκόπορτα ανοίγει. Η άμυνα καταρρέει και ο εχθρός ξεχύνεται ως πεινασμένο θηρίο και αρχίζει να καταστρέφει και να λεηλατεί. Ορμάει σε παλάτια και αρχοντικά, σε μοναστήρια και εκκλησιές. Σφαγιάζει και κακοποιεί άνδρες και γυναικόπαιδα. Αποκαθηλώνει κάθε σύμβολο της Χριστιανικής πίστεως μέχρι και τον Σταυρό που επί χίλια χρόνια δέσποζε στο ψηλότερο σημείο του κάστρου.

Ο θόρυβος της πτώσης του Σταυρού αντηχεί παντού και κάνει όλη τη Δύση να ριγήσει.
Μια Δύση που ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στην υποσχεθείσα βοήθεια προς την Βασιλεύουσα.
Η κερκόπορτα άνοιξε και έκρινε την τύχη του κόσμου και την Ιστορία της Βασιλεύουσας.

29 Μαΐου 1453, μια αποφράδα ημέρα για την Ρωμιοσύνη.
Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι ιστορικό γεγονός με κοσμοϊστορική σημασία. Είναι ίσως από τις δραματικότερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας.

Είναι το τέλος μιας ιστορίας που οδήγησε την ανθρωπότητα, μέσα σε λίγες στιγμές από το φως στο σκοτάδι.
Αμέσως μετά την άλωση, ο σκλάβος δεν μπορεί να πιστέψει, ότι αυτός ο γίγαντας, ο πρωτοφανής στρατιώτης της ελευθερίας, σκοτώθηκε.
Δεν σκοτώθηκε, αλλά υπάρχει, λέει, μαρμαρωμένος και μια μέρα θα αναστηθεί.

Έτσι, γεμάτος θαυμασμό για τον αγώνα και την θυσία του Μεγάλου Αυτοκράτορα και προσπαθώντας να αναπτερώσει τις ελπίδες του πολύπαθου Έθνους μας, ο λαός συνθέτει το τραγούδι της Αγιά Σοφιάς.

Ένα τραγούδι που αποτελεί σύνθημα ψυχής, ένα τραγούδι που επέζησε σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο και τη Μ. Ασία και θεωρήθηκε βάση και ξεκίνημα πολλών απελευθερωτικών αγώνων και επαναστάσεων εναντίον του κατακτητή σ’ ολόκληρη αυτή την περιοχή. Αυτό το δημοτικό τραγούδι συγκινεί ακόμη και μέχρι σήμερα τις γενεές Ελλήνων.

«Σημαίνει ο Θιος, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δύο καμπάνες, κάθε καμπάνα
και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης
κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες.
Να μπούνε στο χερουβικό και να ‘βγει ο βασιλέας.
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα:
Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα’ άγια,
παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστείτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Μον’ στείλτε λόγο στη φραγκιά, να ‘ρωτούνε τρία καράβια
το να πάρει το σταυρό και τα’ άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο, το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας,
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες.
«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μη πολύ δακρύζεις,
Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι».

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που έχει πλέον, εξέχουσα θέση στο Πάνθεο των Αθανάτων, υπήρξε ο απόγονος του Λεωνίδα και ο πρόγονος του Αθανάσιου Διάκου, του Παπαφλέσσα και του Κολοκοτρώνη.

Του γέρου του Μωριά, που όταν «πατήθηκε» το Ναύπλιο και του ζητήθηκε από τον ναύαρχο Χάμιλτον, να ζητήσει από τους Τούρκους συμβιβασμό και η Αγγλία να μεσιτεύσει, απάντησε αγέρωχα και υπερήφανα, όπως πρέπει σε έναν Έλληνα:
«Αυτό δεν γίνεται ποτέ, Ελευθερία ή θάνατος.
Εμείς καπετάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμόν δεν ακάμαμεν με τον Τούρκον. Άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γενεάς εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμία συνθήκη δεν έκαμε».

Σήμερα, η πατρίδα μας βιώνει την Τρίτη Άλωση και έχουμε όλοι μερίδιο ευθύνης.
Γιατί, δώσαμε την ευκαιρία να μας κυβερνούν γυμνοσάλιαγκες και χαμαιλέοντες πολιτικοί, άθλια ερπετά της γης, οι οποίοι ξέρουν μόνο, με τον γείτονα, να κάνουν κουμπαριές και να χορεύουν ζεϊμπέκικο. Αυτοί οι χαμηλουψείς ηγέτες, που έχουν κάνει κανόνα της ζωής τους το «μια ζωή την έχουμε εάν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντίσουμε», του Δημήτρη Χορν!

Όμως, ο Ελληνισμός είναι η κιβωτός της ψυχής μας με διαχρονικές και αδιαπραγμάτευτες αξίες την Ιστορία μας και την Εθνική μας ταυτότητα. Η υπεράσπιση της πατρίδας και της θρησκείας μας είναι το χρέος μας με τη θυσία μας.

Μένοντας λοιπόν, πιστοί στην θυσία του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, βροντοφωνάζουμε με μια φωνή:
« ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΩ ΠΟΤΕ»!

http://www.epirus-ellas.gr/