Archive for Ιουλίου, 2013


Οι θλιβεροί ηγέτες

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Στο αποκορύφωμα της υποκρισίας της φτάνει η γερμανική πολιτική με τη διοργάνωση της συνόδου κορυφής για την ανεργία στο Βερολίνο, της οποίας κύριο αντικείμενο, σύμφωνα με την ίδια τη γερμανίδα καγκελάριο, είναι το να μοιραστεί με τους λοιπούς ευρωπαίους εταίρους τις εμπειρίες μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών στο πεδίο της εργασίας. Κι αυτό, την ώρα που η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο στην ευρωζώνη συνολικά, ενώ στις χώρες του νότου έχει καταστεί κυριολεκτικά παραλυτική.

Φυσικά, οι λοιποί ευρωπαίοι ηγέτες θα χειροκροτήσουν θερμά και, κυρίως, θα ακολουθήσουν τυφλά κατά γράμμα, για μία ακόμη φορά, τα όσα έχει να τους πει η Γερμανίδα καγκελάριος, την ώρα που μέσα τους θα βράζουν: γιατί όσο θα την ακούν να τους λέει για πολλοστή φορά ότι η λιτότητα, που εξακοντίζει την ανεργία, είναι η σωστή και η μόνη λύση, εκείνοι θα σκέπτονται ότι όλα αυτά είναι όχι απλώς παραμύθια, αλλά δημιουργούν τεράστιους κινδύνους για τις χώρες, τις οικονομίες και τις κοινωνίες τους, πέρα από το πόσο μεγάλο πρόβλημα δημιουργούν για τους ίδιους και τις κυβερνήσεις τους – ήδη το ιρλανδικό «θαύμα» υποχώρησε, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας βρίσκεται υπό κατάρρευση, ενώ στην Ελλάδα ψάχνουν τρόπο να περάσουν τα νέα μέτρα χωρίς να τα εμφανίσουν ως τέτοια…

Όμως, όλα αυτά, θα μείνουν μέσα τους. Για μία ακόμη φορά, η Γερμανίδα καγκελάριος δεν πρόκειται να συναντήσει κανέναν ουσιώδη αντίλογο. Οι ευρωπαικές ηγεσίες θα πιστοποιήσουν εκ νέου την πλήρη υπαρξιακή αδυναμία τους έναντι της γερμανικής πολιτικής και της εθνικής γερμανικής εκμετάλλευσης της κρίσης. Ετσι, θα συμβάλλουν με την παρουσία τους στην υποκριτική φιέστα του Βερολίνου, η οποία έρχεται φυσικά σε προεκλογικό χρόνο και δεν έχει κανένα πραγματικό περιεχόμενο και θα επιβεβαιώσουν την πλήρη κυριαρχία της καγκελαρίου Μέρκελ στην Ευρώπη για τα μάτια των ψηφοφόρων της, οι οποίοι, είναι μεταξύ των ελαχίστων που δεν μαστίζονται από αυτή τη φοβερή ανεργία.

Στο περιθώριο αυτής της συνόδου η καγκελάριος έχει φροντίσει ώστε ο Ελληνας πρωθυπουργός να μην σκεφτεί καν να της μιλήσει για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους – ή κι αν το κάνει, αυτή η συζήτηση να διαρκέσει λίγα δευτερόλεπτα: το απέκλεισε εκ νέου και εκ προιμοίου, σε όλους τους τόνους.

Κι έτσι, όταν το βράδυ οι περισσότεροι από τους θλιβερούς αυτούς «ηγέτες» θα έχουν φύγει για να γυρίσουν κατηφείς στις πατρίδες τους, καθώς δεν θα έχουν πάρει τίποτα πέραν της επιβεβαίωσης ότι δεν ασκούν κανένα ρόλο, αντιθέτως, η καγκελάριος Μέρκελ θα έχει πίσω της άλλη μία επιβεβαίωση της πλήρους ηγεμονίας της σε μία «κοινή» Ευρώπη που, για πρώτη φορά από την εποχή της ένωσής της, ακροβατεί με τη διάλυση…

Μήπως η Ελλάδα πρόκειται να ζήσει σύντομα όσα ήδησυμβαίνουν στη Συρία;
Θα πρέπει κάποια στιγμή να κατανοήσουμε πως στη Μέση Ανατολή διεξάγεται ένας θρησκευτικός πόλεμος. Ένας πόλεμος που στηρίζουν όλως παραδόξως οι δυτικές (υποτίθεται χριστιανικές) χώρες και του οποίου οι «ιεροί μαχητές» έχουν ως ισχυρό υποστηρικτή τον αμφιλεγόμενο θρησκευτικής τοποθέτησης πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα.
Σε καθημερινή βάση είναι πάρα πολλά τα θύματα του πολέμου στην Συρία, ενώ στην εξεγερθείσα Αίγυπτο τα φαινόμενα άκρατης βίας κατά «απίστων» (από τους ακόλουθους του αιγύπτιου προέδρου Μόρσι και του κόμματος των «αδελφών μουσουλμάνων») είχαν καταστεί σχεδόν μονοτονία και τελικά οδήγησαν σε μία πρωτοφανή εξέγερση των πολιτών.
Η ίδια βία, με την μορφή τρομοκρατίας, ασκείται και σε ευρωπαϊκές πόλεις, όπου πρόσφατα απλοί πολίτες υπήρξαν θύματα φανατικών μουσουλμάνων – ισλαμιστών. Είναι επίσης η τρομοκρατία που ασκείται από οργανωμένες ισλαμικές ομάδες (π.χ. Αλ Κάιντα) και οι οποίες έχουν κηρύξει έναν τυφλό ιερό πόλεμο (τζιχάντ) κατά των εχθρών του ισλάμ.
Στην Ελλάδα, αν και βρισκόμαστε ακόμη μακριά από αυτού του είδους τις «συμπεριφορές», ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε πάρα πολύ σοβαρά για την πιθανότητα κάποιας έξαρσης ιδιαίτερα ειδεχθών εγκληματικών πράξεων (αν και ήδη καταγράφονται αλλά αποσιωπούνται «αρμοδίως») κατά χριστιανών. Κανείς δεν γνωρίζει τι κηρύσσουν οι μουλάδες που λειτουργούν σε παράνομα τζαμιά τόσο στην Αθήνα όσο και στην υπόλοιπη Ελληνική επικράτεια, όπως κανείς δεν γνωρίζει τι συμβαίνει σε κλειστά διαμερίσματα που διδάσκουν Πακιστανοί «ιερείς του κορανίου».
Υπάρχει, άραγε, σοβαρή πιθανότητα να αντιμετωπίσουμε την φρίκη αλλόφρονων ισλαμιστών που θα κραδαίνουν σπαθιά και θα αποκεφαλίζουν Έλληνες πολίτες στους δρόμους των πόλεων της πατρίδας μας;
Η ερώτηση αυτή -που ίσως κριθεί ως ακραία από κάποιους υποστηρικτές του πολυπολιτισμού και της πασκοσμιοποίησης- δεν ήταν καν αντικείμενο προβληματισμού για τους κατοίκους της Συρίας, οι οποίοι επί εκατοντάδες χρόνια συμβίωναν χωρίς να υπάρχουν προβλήματα μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Σήμερα, όμως, βιώνουν στον μέγιστο βαθμό την σκληρότηταενός πολέμου που ξεπερνά σε βιαιότητα κάθε όριο της λογικής και του οποίου οι «μαχητές» είναι απόβλητα μέλη μουσουλμανικών χωρών.
Η Συρία σήμερα πληρώνει με αίμα αθώων πολιτών, την «πολιτική» των ισχυρών του πλανήτη, οι οποίοι δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούν ενώπιον των ευθυνών τους για τα κατά συρροή εγκλήματα που διαπράττουν εις βάρος της ανθρωπότητας. Οι ζωές των θυμάτων των μισθοφόρων, των τζιχαντιστών και του κάθε λογής «στρατευμένου φανατικού ισλαμιστή» είναι ένα ανίσχυρο στατιστικό στοιχείοαπέναντι στα «βαριά χαρτιά» των ισχυρών δυτικών φίλων τους που διοικούν τον πλανήτη.
Η κάτοικοι της Συρίας σήμερα δικαίως αναρωτιούνται «Γιατί η Αμερική έχει πόλεμο εναντίον μας;«. Η απάντηση βρίσκεται σε δύο λέξεις: συμφέρον και business. Και η Ελλάδα μόλις άρχισε να μπαίνει στο πεδίο των συμφερόντων που θέλουν να εγκαθιδρύσουν και των business που θέλουν να κάνουν οι «ισχυροί», οι «εταίροι», οι «σύμμαχοί» μας…
Άραγε μήπως τα όσα βλέπουμε σήμερα στη Συρία έχουν προγραμματιστεί να συμβούν και στην χώρα μας;
Άραγε έχουν υπάρξει κάποια μέτρα για την αντιμετώπιση της πιθανότατης «έκρηξης» των ισλαμιστών λαθρομεταναστών, οι οποίοι διαμένουν στην Ελλάδα και έχουν ξεπεράσει ήδη τα 2 εκατομμύρια σύμφωνα με δήλωση του φερόμενους ως Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά;
Άραγε μπορεί να βρεθεί Έλληνας πολιτικός που θα υπογράψει -αναλαμβάνοντας την πλήρη ποινική ευθύνη- πως δεν πρόκειται να υπάρξει στην Ελλάδα κάποια «ισλαμική επανάσταση»;
Άραγε θα εξαναγκαστούμε να δώσουμε μάχη υπέρ εστιών και βωμών, υπέρ των οικογενειών μας και υπέρ της επιβίωσής μας, επειδή οι υποτιθέμενοι κυβερνώντες την Ελλάδα παρέδωσαν γη και ύδωρ στο όνομα της προσωπικής τους διάσωσης και της παραμονής τους στους (ήδη αιματοβαμμένους) θώκους της εξουσίας;
Μήπως σύντομα θα αρχίσουμε κι εμείς, σαν λαός, να αναρωτιόμαστε γιατί μας πολεμούν οι φίλοι και οι σύμμαχοί μας;

Γράφει ο Νίκος Χειλάδάκης 
Δημοσιογράφος – Συγγραφέας – Τουρκολόγος 

Η πρώτη θεατρική πράξη ήταν εκείνη η περίφημη παράσταση του Γιωργάκη στο ακριτικό Καστελόριζο όταν ανακοίνωνε με το χαρακτηριστικό του ύφος, (το χαμόγελο της «δολοφονικής αναισθησίας»), ότι η χώρα έμπαινε «κάτω» από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ακολούθησαν πολλά επεισόδια στο σήριαλ των μνημονίων και άλλαξαν τρεις πρωθυπουργοί και τέσσερεις κυβερνήσεις. Τώρα, αφού κατέστρεψαν το έθνος και την κοινωνία έχουμε μπει στην καταπληκτική φάση να πιστέψουμε ότι σωθήκαμε οριστικά και ότι αρχίζει η χώρα να βρίσκει την… χαμένη της ευτυχία.

Είναι καταπληκτικό να παρατηρείς πως μια φανταστική πραγματικότητα που προβάλλεται από τα διάφορα πουλημένα και εθνοπροδοτικά ΜΜΕ αντικαθιστά την καθημερινή πραγματικότητα και επιδιώκει με χίλια μέσα να σε κάνει να αισθάνεσαι ευτυχισμένος επειδή είσαι δυστυχισμένος και δεν έχεις την δυνατότητα ακόμα και να επιβιώσεις. Σίγουρα αυτό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα της μνημονιακής ελληνικής κυβέρνησης.

Βάσει αυτής της πολιτικής το ψέμα προβάλλεται σαν υπέρτατη αλήθεια, οι αποτυχημένοι και ξευτιλισμένοι υπουργοί προβάλλονται σαν εθνοσωτήρες, η διάλυση της κοινωνίας και η καταστροφή κάθε κοινωνικού ιστού σαν η αναγκαία κάθαρση από ένα αμαρτωλό παρελθόν στο οποίο αυτοί που μας έριξαν είναι αυτοί που θα μας απαλλάξουν από αυτό.
Η απώλεια με εξευτελιστικό τρόπο της εθνικής κυριαρχίας παρουσιάζεται σαν η μεγάλη αγκαλιά της στοργικής Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία με πόνο και «γερμανική ευσπλαχνία» θυσιάζεται για να σώσει το απολωλός πρόβατο που είναι η Ελλάδα.

Οι μεγάλοι κλέφτες, οι απατεώνες που λεηλάτησαν το κράτος, οι μεγλαοκαναλάρχες και μεγαλύτεροι φοροφυγάδες που χρεωστάνε δισεκατομμύρια, προβάλλονται σαν τα μεγαλύτερα στηρίγματα αυτής της εθνοσωτήριας προσπάθειας να ανορθωθεί η χώρα και να πάει μπροστά στον δρόμο της… δόξας και της προόδου.
Οι κολλημένοι σε ιδεολογίες της αυτοκτονίας, σε ιδεολογίες του περασμένου αιώνα που ξεφούσκωσαν σε μια παταγώδη συχνά αιματηρή αποτυχία, προβάλλονται σαν οι πραγματικοί δημοκράτες και γελοιοποιούν κάθε προοδευτική ιδεολογία στο όνομα ενός δολοφονικού ανθρωπισμού που καθημερινά σκορπίζει θύματα στους δρόμους των ελληνικών πόλεων.
Ιδεολογίες νεκρές που δεν έχουν πια κανένα νόημα, γίνονται τα εύκολα και τα ωραία σλόγκαν για να δικαιολογήσουν την τραγική τους ανεπάρκεια και την εθνοκτόνο πολιτική τους.
Η ολοκληρωτική εξόντωση κάθε οικονομικής δραστηριότητας παρουσιάζεται σαν η αναγκαία μετάβαση προς ένα νέο μοντέλο που κανείς δεν μπορεί να μας εξηγήσει τι θα είναι και πως θα μπορέσει να ξεπεράσει όλη αυτή την οικονομική και κοινωνική λαίλαπα.
Σχέδια επί σχεδίων που ενώ ανακοινώνονται σαν αναγκαία μέτρα το μόνο που πετυχαίνουν είναι να βυθίζουν όλο και πιο βαθειά το πλοίο στον πάτο της εθνικής καταστροφής.

Και όλα αυτά ενώ γύρω μας η περιοχή φλέγεται από εκρηκτικές εξελίξεις στις οποίες εμείς είμαστε τραγικά απόντες. Αίγυπτος, Συρία, Τουρκία, Κύπρος, Ισραήλ, Ιράν, Ρωσία, Ευρώπη, ΗΠΑ, σε ένα παιχνίδι του θανάτου με πολλούς παίκτες αλλά όχι την χώρα μας που είναι ανύπαρκτη.
Έτσι μας κατάντησαν.

Σε όλα αυτά ένας κόσμος που παρακολουθεί αυτές τις ατέλειωτες και αλλεπάλληλες παραστάσεις έχει χάσει την φωνή του, έχει χάσει τον έλεγχο των κινήσεων του, έχει μείνει παράλυτος και ανήμπορος να αντιδράσει.

Αυτή είναι η Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα. Μια Ελλάδα στην χώρα των θαυμάτων, στην χώρα της αυταπάτης και του φανταστικού κόσμου της εικονικής πραγματικότητας. Μ
ια Ελλάδα που αιμορραγεί ακατάπαυστα και οι ηθοποιοί-δολοφόνοι της παρουσιάζονται σαν οι μεγάλοι σωτήρες της ακονίζοντας τα μαχαίρια για το τελειωτικό δράμα.
Ακόμα και θεσμοί που κάποτε ήταν το μεγαλύτερο στήριγμα της εθνικής μας υπόστασης όπως στρατός και εκκλησία, έχουν γίνει θλιβεροί κομπάρσοι σε όλο αυτό το ατελείωτο δράμα. Αλήθεια υπάρχει κάποια ελπίδα μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό της συνεχιζόμενης εθνικής καταστροφής ; Ποιοι μπορούν να αντιδράσουν;

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός όταν είχε αρχίσει τις περιοδείες του σε μια σκλαβωμένη χώρα έβρισκε ένα κόσμο που είχε σχεδόν χάσει την εθνική του συνείδηση και την θρησκευτική του ταυτότητα ενώ οι συνθήκες διαβίωσης ήταν οι σκληρότερες που είχε να αντιμετωπίσει στην μακρόχρονη ιστορία του.
Και όμως το τόλμησε και άρχισε το έργο της επανάκτησης της ταυτότητας αυτού του ιστορικού λαού.
Σήμερα ψάχνουμε αγωνιωδώς ένα Κοσμά Αιτωλό, ψάχνουμε ένα Παπαφλέσσα που δεν λογάριασε την ίδια του την ζωή για να υπερασπίσει τον λαό του.
Ψάχνουμε για ένα πυρπολητή, ένα Κανάρη που θα ανέβει πάνω στη σκηνή για να κατεβάσει όλους αυτούς του τσαρλατάνους να τους πυρπολήσει και να τους ρίξει στον Καιάδα απελευθερώνοντας την χώρα από το θέατρο της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας.
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.