Category: Αποφθέγματα


Συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη από το νέο Λόγιο Ερμή (τ.4)*

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη…
κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;
Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ἄ! Ἀρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης ἀσυμφωνία!…
Βεβαίως! Ἀλλ᾿ ἀφῆστε με νά συνεχίσω. Αὐτή ἡ ασυμφωνία δέν εἶναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εἶναι, ὃμως, μιά αἰτία πού ἐξηγεῖ ὃλες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ἡ Ἑλλάδα κράτος ἕως σήμερα, οἱ πολιτικές πράξεις, θά ἔλεγε κανένας, ὅτι σχεδιάζονται καί ἐκτελοῦνται ἐρήμην τῶν ἀντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τῶν ἰδανικῶν πού εἶχε διαμορφώσει ὁ Ἑλληνισμός μέσα στήν ὑγιή κοινοτική του ὀργάνωση καί στήν παράδοση τῶν μεγάλων ἀγώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. Ἡ φωνή  τοῦ  Μακρυγιάννη δέν ἔχει χάσει, οὔτε σήμερα ἀκόμη, τήν ἐπικαιρότητά της. Σημειῶστε ὅτι δέν βλέπω τό πρόβλημα ἀπό τήν ἀποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οὔτε κάνω δημοκοπία.

Δημοκοπία ἀσφαλῶς ὄχι. Πολιτική, ὅμως, ναί. Τό ἐντοπίζετε, δηλαδή, [τό πρόβλημα] κυρίως μέσα στόν χώρο τῆς πολιτικῆς – ἤ κάνω λάθος; Στό κέντρο μάλιστα τοῦ δικοῦ της χώρου. Ἐκεῖ μᾶς πάει τό πρόβλημα πού θέσατε, τῶν σχέσεων μεταξύ λαοῦ καί ἡγεσίας.
Μά ναί. Γιατί εἶναι βασικό. Εἶναι πρῶτο… κι ἄς εἶμαι ποιητής, ἐγώ πού τό λέω, μακριά πάντα ἀπό τήν «πολιτική». Κοιτάξτε: ὁ λαός αὐτός κατά κανόνα ἐκλέγει τήν ἡγεσία του. Καί ὅμως, ὅταν αὐτή ἀναλάβει τήν εὐθύνη τῆς ἐξουσίας –εἴτε τήν ἀριστοκρατία ἐκπροσωπεῖ εἴτε τήν ἀστική τάξη εἴτε τό προλεταριάτο–, κατά ἕναν μυστηριώδη τρόπο ἀποξενώνεται ἀπό τή βάση πού τήν ἀνέδειξε, καί ἐνεργεῖ σάν νά βρισκόταν στό Τέξας ἤ στό Οὐζμπεκιστάν!

Στό Τέξας καί στό Οὐζμπεκιστάν; Ποιητικές χῶρες!… Ἤ μήπως θέλετε νά πεῖτε: «Σάν νά βρισκόταν στή χώρα τοῦ ἑκάστοτε ρυθμιστικοῦ ‘‘ξένου παράγοντος’’; Τοῦ ἑκάστοτε… ‘‘προστάτου’’ μας;» Μήπως ἐκεῖ ἀκριβῶς ἔγκειται τό κακό;
Τό εἶπα μέ τρόπο, ἀλλά βλέπω ὅτι τό θέλετε γυμνό. Καί δέν ἔχω ἀντίρρηση νά τό ξαναπῶ φανερά, καί πιό ἔντονα: ἕνας ἀπό τούς κυριότερους παράγοντες τῶν «παρεκκλίσεων» τῆς ἡγεσίας ἀπό τό ἦθος τοῦ λαοῦ μας, εἶναι ἡ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς καί ἐκ τῶν ἔξω «προστατευτική» κατεύθυνση. Ἀποτέλεσμα καί αὐτό τῆς ἀπώλειας τοῦ ἕρματος, τῆς «παράδοσης». Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι στήν ἐποχή μας ἡ ἀλληλεξάρτηση τῶν ἐθνοτήτων εἶναι τόση, πού ἡ πολιτική δέν μπορεῖ ν᾿ ἀγνοήσει, ὥς ἕναν βαθμό, αὐτό πού θά λέγαμε «γενικότερη σκοπιμότητα». Ὅμως, ὑπάρχει τεράστια διαφορά ἀνάμεσα στήν «προσαρμοστική πολιτική» καί στή δουλοπρέπεια! Αὐτό εἶναι τό πιό εὐαίσθητο σημεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, «τό τιμιώτατόν του»! Καί αὐτό τοῦ καταπατοῦν συνεχῶς, κατά τόν ἐξοργιστικότερο τρόπο, οἱ ἐκπρόσωποί του στήν ἐπίσημη διεθνῆ σκηνή!

Κι ὁ «ἐπίσημος» ὅρος τῆς δουλοπρέπειας αὐτῆς, κύριε Ἐλύτη; Μήπως εἶναι ὑποκριτικότερος ἀπ᾿  τό «προσαρμοστική πολιτική»; Ἐξοργιστικότερος;
Δέν μ᾿ ἐνδιαφέρει ὁ ἐπίσημος ὅρος τῆς δουλοπρέπειας. Μ᾿ ἐνδιαφέρει ἡ οὐσία. Κι ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι ὅτι μ᾿ αὐτά καί μ’ αὐτά ἐφτάσαμε σέ κάτι πού θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά ὀνομάσω «ψευδοφάνεια». Ἔχουμε, δηλαδή, τήν τάση νά παρουσιαζόμαστε διαρκῶς διαφορετικοί απ’ ὅ,τι πραγματικά εἴμαστε. Καί δέν ὑπάρχει ἀσφαλέστερος δρόμος πρός τήν ἀποτυχία, εἴτε σάν ἄτομο σταδιοδρομεῖς εἴτε σάν σύνολο, ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς γνησιότητας. Τό κακό πάει πολύ μακριά. Ὅλα τά διοικητικά μας συστήματα, οἱ κοινωνικοί μας θεσμοί, τά ἐκπαιδευτικά μας προγράμματα, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τούς Βαυαρούς, πάρθηκαν μέ προχειρότατο τρόπο ἀπό ἔξω, καί κόπηκαν καί ράφτηκαν ὅπως ὅπως ἐπάνω σ᾿ ἕνα σῶμα μέ ἄλλες διαστάσεις καί ἄλλους ὅρους ἀναπνοῆς.

«Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΓΕΝΟΣ ΑΛΛ᾿ ΑΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ»

Ὥστε, λοιπόν, ζητᾶτε «δικούς μας ὅρους ἀναπνοῆς»!
Ναί. Καί δέν πρόκειται βέβαια γιά «προγονοπληξία». Τά λέω, ἄλλωστε, αὐτά ἐγώ πού, σ᾿ ἕναν τομέα ὅπως ὁ δικός μου, κήρυξα μέ φανατισμό τήν ἀνάγκη τῆς ἐπικοινωνίας μας μέ τό διεθνές πνεῦμα, καί πού σήμερα μέ ἐμπιστοσύνη ἀποβλέπω στή διαμόρφωση ἑνός ἑνιαίου εύρωπαϊκοῦ σχήματος, ὅπου νά ἔχει τή θέση της ἡ Ἑλλάδα. Μέ τή διαφορά ὅτι ὁ μηχανισμός τῆς ἀφομοιώσεως τῶν στοιχείων τῆς προόδου πρέπει νά λειτουργεῖ σωστά, καί νά βασίζεται σέ μιά γερή καί φυσιολογικά ἀναπτυγμένη παιδεία. Ἐνῶ σ’ ἐμᾶς, ὄχι μόνον δέν λειτουργεῖ σωστά, ἀλλά δέν ὑπάρχει κἄν ὁ μηχανισμός αὐτός γιά νά λειτουργήσει! Καί μέ τή διαφορά ἀκόμη ὅτι, ἐκτός ἀπό ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἡ ἡγετική μας τάξη, στό κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἔχει μαῦρα μεσάνυχτα! Κοιτάξετε μέ προσοχή τά ἔντυπα πού εκδίδει ἡ ἴδια, ἤ πού προτιμᾶ νά διαβάζει, τά διαμερίσματα ὅπου κατοικεῖ, τίς διασκεδάσεις πού κάνει, τή στάση της ἀπέναντι στή ζωή. Οὔτε μιά σταγόνα γνησιότητας! Πῶς θέλετε, λοιπόν, ν᾿ ἀναθρέψει σωστά τή νέα γενιά; Ἀπό τά πρῶτα διαβάσματα πού θά κάνει ἕνα παιδί ὥς τά διάφορα στοιχεῖα πού θά συναντήσει στό καθημερινό του περιβάλλον, καί πού θά διαμορφώσουν τό γοῦστο του, μιά συνεχής καί άδιάκοπη πλαστογραφία καί τίποτε ἄλλο!
Θά μοῦ πεῖτε: εἶσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, καί βλέπεις τά πράγματα ἀπό τή μεριά πού σέ πονᾶνε. Ὄχι, καθόλου! Καί νά μοῦ έπιτρέψετε νά ἐπιμείνω. Ὅλα τά ἄλλα κακά πού θά μποροῦσα νά καταγγείλω –ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς ἀποκεντρώσεως καί αὐτοδιοικήσεως, ἡ ἔλλειψη προγραμματισμοῦ γιά τήν πλουτοπαραγωγική ἀνάπτυξη τῆς χώρας, ἀκόμη καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀσκεῖται ἡ ἐξωτερική μας πολιτική– εἶναι ζητήματα βαθύτερης ἑλληνικῆς παιδείας! Ἀπό τήν ἄποψη ὅτι μόνον αυτή μπορεῖ νά προικίσει ἕναν ἡγέτη μέ τήν ἀπαραίτητη εὐαισθησία πού χρειάζεται γιά νά ἐνστερνιστεῖ, καί ἀντιστοίχως νά ἀποδώσει, τό ἦθος τοῦ λαοῦ. Γιατί αὐτός ὁ λαός, πού τήν ἔννοιά του τήν ἔχουμε παραμορφώσει σέ σημεῖο νά μήν τήν ἀναγνωρίζουμε, αὐτός ἔχει φτιάξει ὅ,τι καλό ὑπάρχει – ἄν ὑπάρχει κάτι καλό σ᾿ αὐτόν τόν τόπο! Καί αὐτός, στίς ὧρες τοῦ κινδύνου, καί στό πεῖσμα τῆς συστηματικῆς ἡττοπαθείας τῶν ἀρχηγῶν του, αἴρεται, χάρη σ᾿ ἕναν ἀόρατο, εὐλογημένο μηχανισμό, στά ὕψη πού ἀπαιτεῖ τό θαῦμα!
Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος! Καί παρακαλῶ νύχτα μέρα τόν Θεό, καί τό μέλλον, νά μέ διαψεύσουν.

Πρίν κλείσομε, κύριε Ἐλύτη, τη συνέντευξη, κάτι πού ἐθίξατε στήν ἀρχή, τό τῆς παλαιᾶς ὑγιοῦς κοινοτικῆς ὀργανώσεως τοῦ λαοῦ μας, πού ἔχει χαθεῖ πιά, πῶς νομίζετε ὅτι θά μποροῦσε ν’ ἀναβιώσει; «Αν κατεβάλλετο προσπάθεια», πρός ποιά κατεύθυνση;
Σέ μιάν ἀναβίωση αὐθεντική δέν εἶναι δυνατόν πιά νά ἐλπίζουμε – ἀλίμονο! Ἑκατόν τριάντα καί πλέον ἔτη ἀχρησίας εἶναι ἀρκετά γιά ν᾿ ἀτροφήσουν ἀκόμη καί οἱ πιό ζωντανοί θεσμοί. Ὡστόσο, ὑπάρχει τρόπος νά πλησιάσουμε, μέ σωφροσύνη καί μελέτη, στή λύση τοῦ προβλήματος, καί αὐτό σαφώς πρός τήν πλευρά τῆς αὐτοδιοικήσεως, μέ τήν πιό αὐστηρή της ἔννοια.
Δέν εἶμαι ἀρμόδιος βέβαια νά σᾶς προτείνω σχέδια. Θά ἤθελα μόνο νά κάνω δύο παρατηρήσεις: ἡ μία εἶναι ὅτι κάθε ἀπόπειρα πρός τήν κατεύθυνση αὐτή θά πρέπει νά βασιστεῖ στή φυσική καί ἱστορική διαίρεση τῆς χώρας σέ μεγάλα διαμερίσματα, πού εἶναι μιά πραγματικότητα δοσμένη, καί ὄχι στή θεωρητική τῆς γεωοικονομίας, ὅπως ἄκουσα νά ὑποστηρίζεται ἀπό πολλούς. Θά εἶναι μεγάλο σφάλμα νά παραγνωριστοῦν οἱ ψυχολογικοί παράγοντες, ἀπό τούς ὁποίους πολλές φορές ἐξαρτᾶται τό μεγαλύτερο μέρος της ἐπιτυχίας. Ἡ ἄλλη παρατήρηση εἶναι ὅτι τά μεγάλα αὐτά διαμερίσματα (μέσα στά ἑλληνικά μέτρα πάντοτε) θά πρέπει νά ὑποδιαιρεθοῦν σέ πολλές μικρές μονάδες, στενότερες καί ἀπό τήν ἐπαρχία, μέ ἀρχές δικές τους καί μέ τή δυνατότητα γιά κοινοπραξίες, προπάντων σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τή γεωργία. Γιατί ὁ πρῶτος ἀντικειμενικός σκοπός εἶναι νά λυτρωθεῖ ὁ πολίτης ἀπό τό «ταμπού» τῆς ἐξουσίας! Καί θά λυτρωθεῖ μόνον ἄν ἔχει τρόπο νά παρακολουθεῖ ἀπό κοντά ποῦ καί πῶς ἀξιοποιοῦνται οἱ θυσίες του, οἰκονομικές καί ἄλλες, πού σήμερα καταβροχθίζονται ἀπό ἕνα μακρινό καί ἀόρατο Φάντασμα.

* Ἐφ. Ἐλευθερία, 15 Ιουνίου 1958
Ἀπό τό βιβλίο Ὁδυσσέας Ἐλύτης, Σύν τοῖς ἄλλοις, ἐκδόσεις Ὕψιλον, 2011.

Δυστυχώς πολλοί συμπολίτες μας δεν είναι σε θέση να έχουν τα ίδια βιώματα με κάποιους άλλους όχι μόνον γιατί ζούν σε διαφορετικές περιοχές της χώρας αλλά και διότι κοινωνικά και οικονομικά αντιμετωπίζουν διαφορετικές συνθήκες διαβίωσης. Εκεί ακριβώς…
εστιάζεται και η αρχή του κακού της ασυμφωνίας – ασυνεννοησίας – διχασμού στην κοινωνία μας (με ότι αυτό συνεπάγεται για το παρόν και το μέλλον ΌΛΩΝ ΜΑΣ). Ας υποθέσουν λοιπόν οτι ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας λόγο καταστάσεων και συγκυριών δεν είναι σε θέση πια να σκεφτεί με γνώμονα την «ψύχραιμη» προσέγγιση της λογικής. Τι γίνεται με όμως με τους υπόλοιπους κατα τα άλλα ανωτέρου βιοτικού επιπέδου «μορφωμένους» που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα στην χώρα μας φορώντας τις παλιές τους ιδεολογικές παρωπίδες μιας δικιάς τους μονόπλευρης θετικοφανούς λογικής ; Όλοι αυτοί που προτιμούν να γίνονται αρεστοί λαξεύοντας και στρογγυλοποιώντας την πραγματική εικόνα της κοινωνικής εξαθλίωσης. Όλοι αυτοί άραγε βλέπουν πιο ανοιχτόμυαλα τη ζοφερή πραγματικότητα στη χώρα απο τους άλλους που εκ των πραγμάτων έχουν «θολώσει» απο αυτά που βιώνουν; Αν ρωτήσει κανείς κάποιον συμπολίτη του στο δρόμο «Tι κάνεις ?» Η πιθανότερη απάντηση είναι να απαντήσει: «Όλα καλά» όχι μόνο απο συνήθεια, αλλά ως επι το πλείστων γιατί θέλει να αποκρύψει τη μη αρεστή πραγματικότητα και τα προβλήματα (πολλά απο τα οποία σας είναι κοινά), ενώ σε πολλές περιπτώσεις επιδιώκει να προβάλει την προσωπική του βλακώδες «ανωτερότητα» οτι δήθεν αυτός εξακολουθεί κατ εξαίρεση να περνά καλά σε αντίθεση με εσένα. Με αυτήν τη «λογική» πολλοί έχουν κλειστεί στην κοσμάρα τους πιστεύοντας οτι μόνοι τους θα καταφέρουν να επιβιώσουν θεωρώντας πως επειδή είναι αρεστό(!) να μην προβάλλονται τα προβλήματα, αυτά θα λυθούν απο μόνα τους δια της σιωπής αρκεί να κλείσεις τα μάτια και μην τα βλέπεις. ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΦΑΓΑΝΕ , οι ωραιοποιήσεις, οι στρογγυλοποιήσεις και η δήθεν «λογική» της «νηφαλιότητας» που πηγάζει απο μια πολύ συγκεκριμένη οπτική γωνία για ένα συνόλο προβλημάτων. Αντιλήψεις και τρόποι έκφρασης που έχουν πια καταντήσει αηδιαστικοί, αφού εξ αιτίας αυτών φθάσαμε ώς εδώ και ακόμα να βρούμε… όχι σωτηρία…αλλά ούτε τον περίφημο εκείνο πάτο στο βαρέλι. Κακά τα ψέματα και τα χυδαία διλήμματα, η πατρίδα μας γεωπολιτικά είναι «φιλέτο» που χρόνια τώρα τα πολιτικά λαμόγια κοτζαμπάσηδες στην κατ επίφαση δημοκρατίας μας , έχουν παραδώσει ένα ολόκληρο έθνος στις ορέξεις των δυτικών αφεντικών τους. Ξεχάσαμε την αυτονομία μας , την ανεξαρτησία μας ,την ίδια μας την Εθνική οντότητα. Μας έβαλαν να προσκυνήσουμε την Ευρώπη -λες και ζωή δίχως αυτήν δεν υπάρχει- λες και οφείλουμε να είμαστε εσαεί υποτακτικοί τους. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο την συνειδησιακή σκλαβιά, ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΔΕΝ ΘΕΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗΣ , είναι αυτό που ιστορικά αποκαλείται -και δυστυχώς ακόμα ισχύει- «γεννημένος ραγιάς» Ο αδηφάγος κρατικοδίαιτος μηχανισμός που αρέσκεται να συνδέεται με εθνικές ορολογίες ώς αντιπροσώπευση του συνόλου των Ελλήνων έχει βαρέσει διάλυση και πτώχευση εδώ και καιρό. Τώρα εξαθλιώνει και τους ίδιους τους Έλληνες. Μεγαλοεργολάβοι μεγαλοεκδότες και καναλάρχες των Μέσων Μαζικής Ε(ξ)ημέρωσης «επιστρατεύθηκαν» για να πείσουν τους Έλληνες οτι χρωστάνε και τα δισέγγονά τους αν θέλουν να συνεχίσουν να ανήκουν στο μοναδικό ευρώ νόμισμα και στην αγκαλία της «μαμάς» Ευρώπη. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ; Κι όμως υπάρχουν πολίτες που αυτά τα πιστεύουν και σαν τα πρόβατα αποδέχονται να θυσιάσουν παιδιά κι εγγόνια στο βωμό του ευρώ και της Ευρώπης (των 2 ταχυτήτων). Η πατρίδα μας είναι γεωπολιτικά «μαγαζί γωνία» και είναι ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΠΟΥΛΑΜΕ ΕΤΣΙ. Αν είχαν καταλάβει όλοι οι Έλληνες τι παίζεται θα είχαν αλλάξει πολλά και δεν θα φθάναμε ποτέ σε αυτήν την Εθνική ταπείνωση. Ας ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ οι πρώτοι που μας αποκάλεσαν διεθνώς κλέφτες και απατεώνες ήταν οι κοτζαμπάσηδές της ψευτοδημοκρατίας μας και αυτό εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να κάνουν. Η Ελλάδα μπορεί να είναι μικρή χώρα αλλά ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ , πάντοτε θα υπάρχουν σύμμαχοι που έχουν συμφέρον να μας αγκαλιάζουν. Οι δωσίλογοι κοτζαμπάσηδες όμως χρόνια τώρα μας έχουν τάξει στο λεγόμενο Δυτικό μπλόκ με τη διαφορά οτι τα Δυτικά αφεντικά τους μας θέλουν Βαλκάνιους υποτακτικούς τους (φθηνό εργατικό δυναμικό με υποθηκευμένο Εθνικό πλούτο και κυριαρχία στην ίδια του τη χώρα). http://www.youtube.com/watch?v=vp9Kh2JWam8 Aπο παιδί θυμάμαι τους πολιτικούς μας κοτζαμπάσηδες να μας φέρνουν παράδειγμα την Ευρώπη σε όλα. Μας φόρεσαν την ταμπέλα του ΑΝΗΚΟΜΕΝ για να μην τεθεί ποτέ θέμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας των ξένων αφεντικών τους «Ανήκομεν εις την δύσην» μας δήλωσαν. Oσάν εκεί να βρίσκεται ο μοναδικός παράδεισος κι εδώ οι αμόρφωτοι κλεφτοραγιάδες που έπρεπε να παραδειγματιστούν και να διδαχθούν πολιτισμό απο τους «πολιτισμένους»…Τελικά καταλήξαμε Ευρωπαίοι μόνο στους φόρους και στα χαράτσια, ούτε στο κοινωνικό κράτος, ούτε στην παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη κ.τ.λ. ούτε βέβαια στους μισθούς και στις συντάξεις (με εξαίρεση μια προνομιούχο ελίτ που συνεχίζει να παίρνει 3πλάσιες των υπολοίπων ακόμα και σήμερα) . Κατα το προκλητικό «μαζί τα φάγαμε» σπότ της Νέα Δημοκρατίας (http://www.youtube.com/watch?v=xzv6en4Dpa8) ο Ελληνικός λαός όσα χρόνια είναι στο ευρώ φαίνεται να τρωγόπινε με χρυσά κουτάλια, λουκούλλεια γεύματα στο Ευρωπαικό «μαγαζί πολυτελείας». Kατα την ώρα του λογαριασμού όμως ο Έλληνας μπαταχτσής (!) αρνείται να ξεπληρώσει αυτά που τρωγόπινε (!) στο πολυτελές εστιατόριο που καταδέχτηκε να φιλοξενήσει τον πεινάλα απατεωνίσκο χωρικό οπού στο τέλος χωρίς πολλά λόγια τον πετούν εκτός ευρώ απο την πίσω πόρτα και αυτός απολογήται στην glamourάτη πόρνη (?). Με αυτά τα όνειρα σκέφτεται ο Σαμαράς να κυβερνήσει Eλλάδα; Έτσι θα ήθελε να διασύρει τον Ελληνικό λαό στα διεθνή ΜΜΕ; Ως τον κλεφτολαό της Ευρώπης ; Όπως δηλαδή και ο καλός συμφοιτητής του Jeffrey Giorgos Mineiko Papandreou ? Τόση έμπρακτη πίστη πια σε αυτά τα ξένα αφεντικά τους ; Δυστυχώς η χυδαία αυτή προπαγάνδα φαίνεται να «έπεισε» κάποιους γεννημένους ραγιάδες οτι τελικά χρωστάμε όλοι οι Έλληνες μαζί αυτά που μας λένε πως φάγαμε (!) απο τα δυτικά αφεντικά μας. Επιμελώς διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και οι τοκογλύφοι της Ευρώπης απο αφεντικά ΤΟΥΣ γίνοντια αφεντικά ΜΑΣ. Επιμένουν με χυδαίο θράσος να μας κάνουν βίωμα οτι δήθεν ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΖΙ απο τους Ευρωπαίους και οι πολιτικοί κοτζαμπάσηδες τους αποτελούν την μοναδική ελπίδα σωτηρίας σε μια κρίση και κοινωνική εξαθλίωση οπου οι ίδιοι δημιούργησαν. Με την απειλή (!) μάλιστα ότι αλλιώς θα μας αφήσουν έρμαια. Κι επειδή τα σχέδια της δήθεν σωτηρίας ως φαίνεται δεν τους βγαίνουν μας προετοιμάζουν για το νέο σχέδιο εξαθλίωσης που ονομάζεται ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΜΕΝΟ ΕΥΡΩ ( G EURO ) για να εξακολουθούν να μας ελέγχουν πάντοτε υπο την αιγίδα των Δυτικών αφεντικών τους. Διότι η επιστροφή μας στην δραχμή σε καμιά περίπτωση δεν συμφέρει κανέναν τους. Η δραχμή είναι αυτο που λένε «τo σημείο μηδέν» δεν υπάρχει κάτι για να σε τρομοκρατούν να πληρώνεις του νταβατζήδες (αυτό που σε πολλούς έκαναν βίωμα τα Μ.Μ.Εξημέρωσης). Απο τη δραχμή (Σεισάχθεια- Διαγραφή Απεχθούς χρέους) και μετά τουλάχιστον ξέρουμε πως ότι κάνουμε είναι για ΕΜΑΣ και όχι για τα ψευτοδιλήμματα και τις φοβέρες τους. Ένα εγχώριο νόμισμα υποβαθμίζεται κάθε όποτε εμείς και οχι αυτοί επιλέγουν και πάντοτε προς όφελος της Ελλάδος (ανταγωνιστικότητα, εξαγωγές, τουρισμός, ναυτιλία) και όχι των Ευρωπαίων. Για αυτόν ακριβώς το λόγο προσπαθούν να μας πείσουν πως άλλη διέξοδος δεν υπάρχει εκτός απο το να συνεχίσουμε τις θυσίες που τα δικά τους σχέδια «σωτηρίας μας» ορίζουν, οτι χωρίς αυτούς θα μείνουμε απομονωμένοι και πεινασμένοι… και το χειρότερο απ’όλα είναι οτι υπάρχουν αρκετοί Έλληνες που όλα αυτά εξακολουθούν να τα πιστεύουν και να τα ασπάζονται ……ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΝΤΙΑ Όλα δυστυχώς δείχνουν πια πως ο Εθνικός διχασμός και η κοινωνική έκρηξη μοιάζουν πλέον αναπόφευκτο σενάριο αφού συνυπαίτιοι πια δεν είναι μόνον οι πολιτικοί κοτζαμπάσηδες που μας έφθασαν σε αυτή την Εθνική ταπείνωση αλλά και όσοι με την ψήφο τους , τους επιβραβεύουν ενθαρρύνοντας τους να συνεχίσουν. Αντί λοιπόν για ουτοπικές προτασιολογίες της δήθεν διεξόδου απο την κρίση των αφεντικών τους θα ήταν πολύ πιο σωτήριο να αντιμετωπίσουν κατάματα την πραγματικότητα και να τραβήξουμε χειρόφρενο στην ξέφρενη πορεία του εθνικού κατήφορου και διασυρμού. Να μπεί πρώτα ένας πάτος στο βαρέλι της «δημοκρατίας» του διαίρει και βασίλευε και στην κρίση του ΑΝΗΚΟΜΕΝ (αποκλειστικά) εις την δύσην και την οικονομική της πολιτική. » ‘Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα, κι ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τά ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.» Απόσπασμα Εθνικού ‘Yμνου – Διονύσιος Σολωμός Μάιος 1823

«…Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ’ ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ’ εταίρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές…

Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά….»
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΑ
πηγη 

«Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσει ο εορτασμός που προβλέπεται και ύστερα να ‘ρθω σ’ επαφή μαζί σας. Το έκανα διότι ήθελα να νιώθω ξένοιαστος και ξεκούραστος.
Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις…
συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες. Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.
Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του. Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να ‘ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καημούς και τους πόθους του καθενός μας. Τόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.
Ταπεινά εργάστηκα σ΄ όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν’ ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.
Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμην που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.
Εμένα μου έλαχε ν’ αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν’ ανήκει σ’ ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν’ αγαπά όλον τον λαό του, ν’ ανήκει, το ξαναλέω, σ’ όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.
Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενητεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι. Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους – όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.
Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκηο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του “‘Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”, έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης.
Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκηo και για τη λευτεριά. Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη – ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να ‘μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.
Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.
Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».
********************************
Πρόκειται για ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη προς τους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη. Η ομιλία του ποιητή έγινε τον Νοέμβριο του 1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για το έργο του και έχει μεταφερθεί αυτούσια με την επισήμανση του Ελύτη «ότι η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που αν δεν τον υπακούσεις, θα τιμωρηθείς».
πηγη

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι’ αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σε όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει οτι γίνει. Ξυπνώ καθε ύπνο, κεντρίζω καθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω καθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ και γι αυτό με λεν και ξυπνητήρι…