Category: ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ


 

Αθηναίος αξιωματικός (5ος π.Χ.)
Οι σύνθετοι θώρακες των επιφανέστερων πολιτών της Αθήνας ήταν επενδεδυμένοι με αλληλοεπικαλυπτόμενες ορειχάλκινες φολίδες ποικίλων μεγεθών ενώ οι παρυφές των διαφόρων τμημάτων διακοσμούντο με ζωηρόχρωμα μοτίβα. Η κορινθιακή περικεφαλαία του αξιωματικού είναι δίχρωμη με το θόλο της να έχει αφεθεί στο χρώμα του ορείχαλκου και την προσωπίδα να έχει βαφτεί μαύρη για λόγους εντυπωσιασμού. Ο υπερυψωμένος λοφιοστάτης του κράνους προσδίδει μεγαλύτερο ανάστημα στον αξιωματικό, ενώ η μεταλλική οθόνη της ασπίδας του είναι διακοσμημένη με τη λευκή ταυροκεφαλή, ένα από τα αγαπημένα εμβλήματα των αθηναίων. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Λακεδαιμόνιος πολέμαρχος (489 – 479 π.Χ.)
Ο Λακεδαιμόνιος πολέμαρχος φέρει κράνος με το χαρακτηριστικό αντεστραμμένο δωρικό λοφίο, οπλική ασπίδα με απεικόνιση κεφαλής ταύρου (θεωρείται ένα από τα οκτώ εμβλήματα που χαρακτήριζαν τις σπαρτιατικές ”μόρες”), πρώιμο μυώδη θώρακα και ορειχάλκινες περικνημίδες. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Θηβαίος οπλίτης (4ος π.Χ)
Η συγκεκριμένη αναπαράσταση βασίζεται σε βοιωτικά νομίσματα, ο οπλίτης φέρει ιδιόμορφη βοιωτική περικεφαλαία με πλατύ γείσο και παραγναθίδες, τη δερμάτινη εκδοχή του μυώδους θώρακα επάνω από τη χαρακτηριστική σπολάδα με τις πτέρυγες, οπλιτική ασπίδα που έχει ως έμβλημα την κορύνη (ρόπαλο) του Ηρακλή, ψηλές δερμάτινες μπότες (έξω από τα όρια της Βοιωτίας οι ψηλές μπότες ήταν χαρακτηριστικό των ιππέων) το κλασικό νυκτικό δόρυ της φάλαγγας και ξίφος. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Επίλεκτος οπλίτης της Ηλείας (4ος π.Χ.)
Ο προστάτης θεός των Ηλείων, ο Δίας και το σύμβολό του ο αετός, απεικονίζονταν στις οπλιτικές ασπίδες. Οι επίλεκτοι οπλίτες της Ηλείας έφεραν λοφιοφόρες περικεφαλαίες με διακοσμημένο ”αέτωμα” επάνω από το γείσο. Η πανοπλία συμπληρώνεται από χαρακτηριστικό μυώδη θώρακα που φοριέται επάνω από δερμάτινη σπολάδα με πτέρυγες. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Οπλίτης των Πλαταιών (500 – 490 π.Χ.)
Οι περισσότεροι Πλαταιείς πολεμιστές ήταν ηλικίας 18 – 25 ετών και φορούσαν μακριές χλαμύδες, έφεραν κορινθιακά κράνη χωρίς διακοσμητικά στοιχεία, ορειχάλκινες ψηλές περικνημίδες και ασπίδες τύπου ”όπλον” ή βοιωτικούς θυρεούς. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Σικυώνιος πεζοναύτης ( 5ος π.Χ.)
Ο κλασικός έλληνας πεζοναύτης του 5ου π.Χ. αιώνα έφερε μόνο τη στοιχειώδη αμυντική θωράκιση (ασπίδα και κράνος ) ώστε να μπορεί να κολυμπήσει με ασφάλεια και χωρίς περιττό βάρος σε περίπτωση βύθισης του πλοίου στο οποίο επέβαινε. Το επιθετικό του όπλο ήταν η βαριά τιμητική μάχαιρα, χαρακτηριστικό όπλο των Μηδικών πολέμων. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Αθηναίος οπλίτης ( 5ος π.Χ.)
Φέρει λοφιοφόρο κράνος αττικού τύπου, ελαφρύ λινοθώρακα με δερμάτινες πτέρυγες, ψηλές ορειχάλκινες περικνημίδες και ασπίδα τύπου ”όπλον”, στην οθόνη της οποίας έχει προσαρμοστεί μάλλινο παραπέτασμα για την προστασία των κάτω άκρων από τα εχθρικά βέλη. Τα επιθετικά του όπλα είναι το μακρύ νυκτικό δόρυ και το νυκτικό /θλαστικό ξίφος. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Σπαρτιάτης αξιωματικός (4ος π.Χ.)
Ο σπαρτιάτης αξιωματικός φέρει μυώδη θώρακα με μεταλλικές επωμίδες, ανοικτό κράνος τύπου ” πίλου” με το χαρακτηριστικό αντεστραμμένο λοφίο των Δωριέων βαθμοφόρων, ασπίδα τύπου ”όπλον” με το γράμμα Λ (Λακεδαίμονα) στην εξωτερική της επιφάνεια και ορειχάλκινες περικνημίδες με δερμάτινους ιμάντες στήριξης στη βάση των επιγονατίδων. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Σπαρτιάτης οπλίτης (480 π.Χ.)
Όλοι οι σπαρτιάτες οπλίτες αυτής της περιόδους των Μηδικών πολέμων έφεραν ενδύματα ερυθρού χρώματος, ορειχάλκινο κωδωνόσχηνο θώρακα, περικνημίδες, ασπίδα τύπου ”όπλον” και κλειστό κορινθιακό κράνος. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).

Μακεδόνας φαλαγγίτης (πεζεταίρος)
Η ραχοκοκαλιά του στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν οι ακοντιστές οι οποίοι μάχονταν στην τεράστια μακεδονική φάλαγγα. Αυτός ο φαλαγγίτης (πεζεταίρος) ήταν εξοπλισμένος με μια χάλκινη περικεφαλαία, ένα χάλκινο μυώδη θώρακα που φοριέται επάνω από ένα δερμάτινο χιτώνιο, χάλκινες περικνημίδες. Έφεραν ασπίδες μικρότερες από τους νότιους Έλληνες οπλίτες τύπου ”όπλον”, περίπου 60 εκατοστά, την οποία αναρτούσαν στον ώμο αφήνοντας έτσι ελεύθερα τα δύο χέρια για να χειριστούν τη σάρισα η οποία ήταν μακρύ δόρυ από ξύλο κρανιάς 6 μέτρων περίπου και βάρος ως 8 κιλά. (ενδυματολογική έρευνα-εικονογράφηση του Χρήστου Γιαννόπουλου για τις Εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ).


-«Στάσου δίπλα στον αντίπαλο και με το δεξί χέρι, κάνε κεφαλοκλείδωμα και χτύπα».
-«Στάσου στην πλευρά του, κάνε επίθεση με το πόδι και χτύπα».
Πρόκειται βεβαίως για οδηγίες πάλης, μόνον που δεν είναι σημερινές αλλά προέρχονται από τον 1ο ή 2ο μ. Χ. αιώνα.  
Γραμμένες στα ελληνικά σε ένα κομμάτι παπύρου που διασώθηκε μέσα στους αιώνες συνιστούν το αρχαιότερο γραπτό κείμενο κανόνων ενός παιχνιδιού, το οποίο παρ΄ότι δεν αναφέρεται συγκεκριμένα ότι πρόκειται για την πάλη, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο. 
Το κείμενο έγινε γνωστό πρόσφατα, όταν αντίγραφό του παρουσιάστηκε…
 
στην Εθνική Αίθουσα Τιμών Πάλης στο Στίλγουοτερ της Οκλαχόμα στις ΗΠΑ, σε μια εκδήλωση του Πανεπιστημίου Κολούμπια.
Ο πάπυρος, που έχει μήκος περί τα 45,5 εκατοστά βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, το οποίο είναι διάσημο και για την ομάδα πάλης του (!) αλλά είχε ανακαλυφθεί πριν από 130 χρόνια στο Κάιρο από δύο φοιτητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. 
Στην Αμερική έφθασε το 1907 μαζί με πολλούς άλλους παπύρους αλλά τελικά μόλις πρόσφατα μελετήθηκε από τον ιστορικό, ειδικευμένο και στην πυγμαχία Ντον Σεϋένγκα.
«Οι οδηγίες αυτές βοηθούν την πάλη ως άθλημα», δήλωσε μάλιστα ο ίδιος, που είναι άλλωστε πεπεισμένος ότι πρόκειται για το αρχαιότερο! 
Εξάλλου αρχαία κείμενα κανόνων για άλλα αθλήματα που να χρονολογούνται τόσο πρώιμα δεν έχουν σωθεί. 
Πόσο μάλλον που κατά τον επαγγελματία του αθλήματος Λι Ροϊ Σμιθ, οι κανόνες που καταγράφονται στον πάπυρο ισχύουν ως σήμερα.
 
Το Παγκράτιον ήταν ένα αγώνισμα των αρχαίων Ελλήνων, ένας συνδυασμός πάλης και πυγμαχίας χωρίς ιμάντες, που ο Αριστοτέλης (Ρητορική Α 5-14, 1361β) το ορίζει ως εξής: «ὁ δὲ θλίβειν καὶ κατέχειν παλαιστικός, ὁ δὲ ὦσαι τῇ πληγῇ πυκτικός, ὁ δ’ ἀμφοτέροις τούτοις παγκρατιαστικός». 
Η ονομασία προέρχεται από τις λέξεις παν + κρατείν, δηλαδή νικητής γινόταν αυτός που «κατέχει την κυρίαρχη δύναμη» ή αυτός που «κυριαρχεί απόλυτα», ενώ οι αθλητές ονομάζονταν παγκρατιαστές.
Το άθλημα αυτό, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και πολεμική τέχνη, εισήχθη στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 648 π.Χ. στην 33η Ολυμπιάδα.

Οι Καλάς, είναι οι απόγονοι των στρατιωτών του Μ. Αλεξάνδρου, που επιβιώνουν με πολλές δυσκολίες στα βορειοδυτικά σύνορα του Πακιστάν, στον Ινδικό Καύκασο, σε τρεις δυσπρόσιτες κοιλάδες το BUMBORET, το RUMBUR και το BIRIR , σε υψόμετρο 2.500 μ. Το κλίμα, στις καταπράσινες αυτές κοιλάδες είναι υγρό το καλοκαίρι, με αισθητή αλλαγή θερμοκρασίας στη διάρκεια της ημέρας και ψυχρό το χειμώνα. Μάλιστα, από τον Οκτώβρη μέχρι το Μάρτη, τα χιόνια αποκλείουν, τα έτσι κι’ αλλιώς δύσβατα περάσματα.

Η γεωγραφική αυτή απομόνωση των Καλάς, συνέβαλε στη διάσωση του παραδοσιακού τρόπου ζωής, διατηρώντας μέχρι σήμερα, μετά από 2.300 χρόνια, πολλά στοιχεία του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Έχουν την πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Κρατάνε προγονικές παραδόσεις, συνεχίζουν πατροπαράδοτα έθιμα και ακολουθούν συνήθειες από την εποχή ακόμα του Μεγάλου Βασιλιά «Ισκαντέρ».

 

Οι Καλάς, παρόλο που ζουν σ’ ένα καθόλου φιλικό αλλόφυλο περίγυρο (Ισλαμιστές, Βουδιστές, Ινδουιστές) όπου ιδιαίτερα οι Μουσουλμάνοι τους θεωρούν απίστους (Καφίρ) και προσπαθούν με απειλές, εκβιασμούς ή με δελεαστικές παροχές να τους εξισλαμίσουν, διατηρούν, στο ακέραιο, τη φυλετική τους ιδιαιτερότητα και σέβονται απόλυτα την καθαρότητα της φυλής τους, αφού η επιμιξία, με άλλες φυλές, είναι αδιανόητη. Η κάθε μία από τις τρεις Κοινότητες των Καλάς, συνολικού πληθυσμού 3.500 ψυχών, διοικείται από εκλεγμένο αρχηγό, ο οποίος μαζί με τους Ιερείς και 12 Συμβούλους συναποφασίζουν για τα κοινά.

Οι Καλάς έχουν πιο ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα σε σχέση με τη σκουρόχρωμη των Πακιστανών. Τα μαλλιά τους είναι συχνά ανοιχτόχρωμα, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν γαλανοπράσινα ή και καταγάλανα μάτια. Το ανάστημά τους είναι από κανονικό μέχρι ψηλό. Είναι όλοι τους ευθυτενείς και ευκίνητοι. Η ενδυμασία των ανδρών περιλαμβάνει ένα μακρύ μάλλινο ή λινό χιτώνα (Καμίς) και φοριέται πάνω από μακριά παντελόνια. Το καπέλο τους είναι η Μακεδονική «Καυσία». Οι γυναίκες ξεχωρίζουν για την ομορφιά τους, είναι περήφανες, ελεύθερες με έκδηλη κοινωνικότητα και ενεργό συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες της Κοινότητας. Ντύνονται με έναν ποδήρη μαύρο χιτώνα (Sangachs) κεντημένο με πολύχρωμα γεωμετρικά σχήματα στον ποδόγυρο, στις άκρες των μανικιών και το μπούστο. Στολίζονται με περιδέραια από χρωματιστές χάντρες, το πλήθος των οποίων υποδηλώνει το βαθμό της οικονομικής επιφάνειάς τους. Τα μαλλιά τους είναι χτενισμένα σε πέντε κοτσίδες όπου η βασική, στο κέντρο της κεφαλής, έχει πλεχτεί από νεαρής ηλικίας και δεν έχει κοπεί ποτέ. Στο κεφάλι φοράνε ένα ολοκέντητο καπέλο (Σουσούτ), που θυμίζει Ελληνική περικεφαλαία.

Λέγεται, πως ο Μ. Αλέξανδρος, την παραμονή κάποιας μάχης, εξέφρασε στους επιτελείς του, τις επιφυλάξεις τους, για την επιτυχή έκβασή της. Τελικά η μάχη κερδίθηκε, χάρη σε απρόβλεπτη πολεμική επέμβαση των γυναικών. Ικανοποιημένος ο Αλέξανδρος, αποφάσισε, να τιμήσει τις γυναίκες, για την αποτελεσματική βοήθειά τους. Κάλεσε γενική σύναξη των ανδρών του και μετά από εξιστόρηση της σημασίας της επέμβασης των γυναικών, τους ζήτησε να δώσουν τις περικεφαλαίες τους στις γυναίκες, που αποδείχτηκαν αξιότερες. Τότε, ένας Στρατηγός, έβγαλε την περικεφαλαία του και την φόρεσε στο κεφάλι της αρχηγού των γυναικών. Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού καθιερώθηκε το «Σουσούτ», οι οποίες Νολησιανές δεν το αποχωρίζονται ούτε μια στιγμή της ημέρας, τιμώντας έτσι την τιμή που τους έκανε ο Μεγάλος Βασιλιάς (Ισκαντέρ).

Γενικά μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι οι τρόποι των Καλάς (ανδρών και γυναικών) έχουν μία Ελληνοπρέπεια. Με πολλή ευχαρίστηση εξυπηρετούν τον επισκέπτη, είναι ευγενείς και πρόθυμοι. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος καλωσορίσματος από τους Καλάς. Σε παίρνουν στην αγκαλιά τους, ακουμπώντας ελαφρά το στέρνο σου και φέρνοντας το χέρι στο μέρος της καρδιάς, με το συμβολισμό, να νιώσουν το καρδιοχτύπι σου και να το πάρουν να ακουμπιστεί με το δικό τους, προφέροντας συνάμα τον χαιρετισμό «Ισπάτα Μπάϊαρ» (σε φιλώ αδερφέ). Χαιρετώντας τη γυναίκα, που σε υποδέχεται, της φιλάς το χέρι και εκείνη το δικό σου, λέγοντάς της «Ισπάτα Μπάμπα» (σε φιλώ αδερφή), αντιχαιρετώντας λέγοντάς σου «Ισπάτα Μπάϊαρ» (σε φιλώ αδερφέ). Στο καθάριο βλέμμα των αδελφών μας Καλάς, διακρίνεις την ειλικρίνεια του λόγου τους και αισθάνεσαι την ανεπιτήδευτη αγάπη τους. Από εκείνη τη στιγμή είναι πρόθυμοι να σε φροντίσουν και έτοιμοι να σε δεχτούν στο φτωχικό τους. Και όταν κάποτε, το φέρει η συζήτηση, να ρωτήσεις πως βρέθηκαν σε αυτά τα μέρη, η χαρά τους γίνεται ολοφάνερη. Το πρόσωπό τους φωτίζεται από ένα πλατύ χαμόγελο και τα μάτια τους λαμπυρίζουν υγραμένα από συγκίνηση και περηφάνεια, για την ευκαιρία να μιλήσουν, για την προέλευση της φυλής τους με έναν Γιουνάνι (Έλληνα).

Η ιστορία γίνεται θρύλος και μοιάζει με παραμύθι. «Όταν, λένε, ο Μεγάλος Βασιλιάς «Ισκαντέρ» (Αλέξανδρος) έφυγε για νέες κατακτήσεις στην Ανατολή, άφησε εκεί πολλούς πολεμιστές του. Και τους είπε να τον περιμένουν να γυρίσει. Και μέχρι τότε να μην αλλάξουν τη θρησκεία τους, να εξακολουθούν να τηρούν τους γενικούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς και να σέβονται τις παραδόσεις» «Από τότε όμως, αν και έχουν περάσεις χιλιάδες χρόνια, συνεχίζουν με παράπονο, εμείς ακόμα περιμένουμε τον Ισκαντέρ να έρθει, για να μας γυρίσει στην πατρίδα, να βρούμε τα αδέρφια μας».

Ο φίλος ANIS UMAR (Όμπρος) δάσκαλος, που συνόδευσε μια μικρή ομάδα μαθητών του, στην Ελλάδα, είπε : «Στα μουσεία της Ελλάδας βρήκαμε τις ρίζες μας». Δείχνουν ιδιαίτερη φροντίδα για τους νέους και ηλικιωμένους. Φροντίζουν με αγάπη τους αρρώστους και είναι φιλόξενοι. Διακρίνονται για την ευστροφία του μυαλού τους, τη γρήγορη αντίληψη και παίρνουν σύντομα αποφάσεις. Οι δε οικογενειακοί τους δεσμοί είναι πολύ ισχυροί. Οι Καλάς, παρά τις κατά καιρούς διώξεις και αποδεκατισμό της φυλής τους, από διάφορους επιδρομείς (Μογγόλους, Κινέζους, Τατάρους, Πέρσες και Μουσουλμάνους), παραμένουν φιλειρηνικοί άνθρωποι και αμνησίκακοι. Είναι εύθυμοι τύποι και αγαπάνε τη μουσική, το τραγούδια και το χορό. Μάλιστα, το να είναι κανείς καλός χορευτής αποτελεί ιδιαίτερη τιμή, όπως ακριβώς, συνέβαινε και στην αρχαία Ελλάδα. Ο γιος π.χ. του Αχιλλέα, Πύρρος, δοξάστηκε επειδή χόρευε ωραία. Η γλώσσα των Καλάς, μόνον προφορική, είναι κράμα Ελληνικής, Σανσκριτικής και Περσικής, με επικρατέστερα ελληνικά στοιχεία, π.χ. Μαχεντόν (Μακεδών), Χαρίτας (χάριτες) Γιουνάν (Ίωνας), Ντίμο (Δήμο), Ίλα (Έλα), Ντία (Δία), Αφροντάϊν (Αφροδίτη), Ισπάτα (ασπάζομαι). Όλα τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο, μάλιστα αρκετά φοιτούν σε ανώτερες και ανώτατες Σχολές. Στην προσπάθεια αυτή βοηθιούνται κυρίως από Έλληνες ευγενείς πατριώτες, που καταβάλλουν, κάθε μήνα, τα έξοδα σπουδών τους. Οι ίδιοι αυτοί συμπατριώτες μας, έχουν ανεγείρει σχολικά κτίρια και έχουν κατασκευάσει διάφορα κοινωφελή έργα.

Τα σπίτια των Καλάς, που θυμίζουν Μακεδονικό χαγιάτι, είναι αμφιθεατρικά χτισμένα στην πλαγιά του βουνού, με πέτρες που συμπλέκονται με χοντρούς κορμούς δέντρων και με συνδετικό υλικό λάσπη από το ποτάμι. Η σκεπή (χωμάτινη) του πρώτου σπιτιού, γίνεται αυτή του δεύτερου, από πάνω κ.ο.κ. Το είδος αυτός αρχιτεκτονικής προτιμάται για οικονομία καλλιεργήσιμης γης, που είναι λιγοστή και δεύτερον για λόγους ετοιμότητας συλλογικής άμυνας. Ο εσωτερικός χώρος αποτελείται από μία αίθουσα, που στο κέντρο υπάρχει η εστία και από πάνω της, στο ύψος της σκεπής, είναι μία τρύπα, για να βγαίνει ο καπνός. Για λόγους προστασίας από το κρύο υπάρχει μόνον ένα παράθυρο. Πρέπει να σημειώσουμε, ότι οι Καλάς είναι οι μόνοι στην περιοχή που χρησιμοποιούν καθίσματα, σε αντίθεση με τους Μουσουλμάνους που κάθονται σταυροπόδι. Μάλιστα, τα διακοσμούν με σκαλιστά ελληνικά σχέδια, όπως το αστέρι της Βεργίνας, το Μέανδρο κ.α. Είναι δε όμοια με τα σκαμνιά που βρέθηκαν στις ανασκαφές της Βεργίνας και εκτίθενται στο Μουσείο της Θεσ/νίκης.

Οι Καλάς είναι άνθρωποι που τους αρέσει η διασκέδαση και είναι οι μόνοι στον Ασιατικό χώρο που καλλιεργούν αμπέλια και πίνουν κρασί. Οι Καλάς διατηρούν παλαιόθεν πολλές γιορτές καθιερωμένες τιμητικά σε Θεούς και γεγονότα, όπως η γιορτή της άνοιξης (14 και 15 Μαΐου), αφιερωμένη στην Θεά Εστία (Τζιεστιάκ). Το PHOOL (20-25 Σεπτέμβρη) που γίνεται με την ευκαιρία του τρύγου και της σοδειάς των καρυδιών. Η γιορτή του CHAUMOS (ΚΩΜΟΣ) αρχίζει από 18 Δεκεμβρίου και διαρκεί 15 μέρες, με ενδιάμεσα διαλείμματα, για ξεκούραση. Αποσκοπεί δε στο καλωσόρισμα του καινούργιου χρόνου. Οι γιορταστικές αυτές εκδηλώσεις, παράλληλα με την θρησκευτική ή άλλη σημασία τους, λειτουργούνται ως ένα είδος «Νυφοπάζαρου». Δηλαδή οι νέοι και οι νέες, με την ευκαιρία της συνάντησής τους, και στο μεταξύ των τραγουδιών και του χορού, αλληλογνωρίζονται και ανταλλάσσουν αθώα πειράγματα, προχωρούν σε ερωτικά μηνύματα, που πολλές φορές καταλήγουν σε πρόταση γάμου. Τότε, εάν προκύψει έρωτας, η νέα δίνει στον νέο το σκαλισμένο από την ίδια μπαστούνι, που κρατάει στην διάρκεια του χορού. Ας σημειωθεί ότι οι Καλάς παντρεύονται μόνον από έρωτα και μάλιστα σε μικρή ηλικία. Τα αγόρια από 16 χρονών και τα κορίτσια από 14. Η διαδικασία του γάμου είναι απλή : Αφού πρώτα τα «βρήκαν» μεταξύ τους οι νέοι, γνωστοποιούν τη θέλησή τους να παντρευτούν, στους γονείς τους, οι οποίοι δεν έχουν κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο να συζητήσουν και να αποφασίσουν για το ύψος της προίκας (από 5.000 ρουπίες και άνω, 1 ρουπία = 6,50 δρχ., ή κάποιο χωράφι ή μερικά ζώα), που θα δώσει ο γαμπρός στον πατέρα της νύφης. Μετά τη συμφωνία τους, που πολύ σπάνια δεν επιτυγχάνεται, ορίζεται η ημερομηνία του γάμου. Μετά το γάμο, και κατά τεκμήριο ενηλικίωση της γυναίκας, η θέση της, στην κοινωνία της φυλής αποκτάει ιδιαίτερη σημασία, γιατί είναι αυτή που θα επωμισθεί ευθύνες και θα φέρει στον κόσμο καινούργιους ανθρώπους. Ο καταμερισμός υποχρεώσεων ανάμεσα στο αντρόγυνο είναι προδιαγεγραμμένος με πολύ σαφήνεια. Η γυναίκα έχει την ευθύνη του νοικοκυριού, την φροντίδα των παιδιών και τις ελαφριές δουλειές στα χωράφια. Ο άντρας αναλαμβάνει το όργωμα, αλώνισμα και μεταφορά της σοδειάς. Κύρια όμως ευθύνη του είναι η κτηνοτροφία.

Πηγή :Ελληνική Λατρεία

Οι φωτογραφίες είναι του Ευάγγελου Νικολούδη από τοhttp://www.mani.org.gr

ΕΛΛΑΣ

Λιαντίνης απο το 1995.Ίσως αν είχαμε περισσότερους δάσκαλους σαν και αυτόν να μην έιχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο παρακμής.
Φυσικά ξέρουμε οτι ολα αυτά τα χρόνια οι δοσίλογοι που είχαν πιάσει πόστα στο ελληνικό κράτος,βλέπε Ρεπούση και CIA,αποδομούσαν τα πάντα…

 

Το αναπάντεχο εύρημα ήρθε στο φως στο Βόρειο νεκροταφείο της αρχαίας Δημητριάδας και «μας εντυπωσίασε η…πολύ καλή κατάσταση διατήρησής του, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο ήταν…
τοποθετημένο στον τάφο με τις αλλεπάλληλες προστατευτικές κατασκευές» υπογραμμίζει η αρχαιολόγος Έλσα Νικολάου, αναπληρώτρια Προϊσταμένη του …
Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Θεσσαλικών Σπουδών. Η κ. Νικολάου, η οποία διενήργησε την ανασκαφική έρευνα, υπογραμμίζει ότι «είναι ένα εύρημα που σαφώς ξεχωρίζει λόγω πολυτέλειας αλλά και περιεχόμενου».

Το πώμα με το οποίο ήταν σφραγισμένη η καλαίσθητη υδρία, ήταν κατασκευασμένο από το ίδιο μέταλλο και ήταν επενδεδυμένο εσωτερικά με φύλλο μολύβδου. Το πώμα που κάλυπτε το χείλος του αγγείου, βρέθηκε στον ίδιο τάφο, όπως και οι λαβές, ενώ το κομμάτι της υδρίας που ακουμπούσε στο έδαφος είναι το μόνο σημείο που έχει φθαρεί, εν αντιθέσει προς το υπόλοιπο αγγείο, που σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση.

Το συγκεκριμένο εύρημα «μας δείχνει την ποιότητα της Δημητριάδας και το υψηλό επίπεδο του πολιτισμού που είχε αναπτυχθεί, ανάγεται δε, σε μια εποχή κατά την οποία διαπιστώνουμε ότι και στην περιοχή μας ακολουθούν τις ταφικές συνήθειες όλης της Ελλάδας. Παράλληλα όμως, μας δείχνει ότι και οι επαρχίες συναγωνίζονται τα μεγάλα κέντρα και χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο τύπο υδρίας» επισημαίνει η κ. Νικολάου. Η ίδια προσθέτει επίσης ότι «έχουμε μια κοινή γλώσσα και στα ταφικά έθιμα και στις συνήθειες των ανθρώπων και στα κατασκευαστικά θέματα και στα εργαστήρια, τα οποία παράγουν ίδια αντικείμενα, τα οποία είναι ισάξια σε ποιότητα με τα μεγάλα γνωστά αρχαία κέντρα της Ελλάδας, την Αθήνα, την Κόρινθο, την Μακεδονία».

Είναι προφανές με βάση τα παραπάνω, ότι ήταν συνήθεια της συγκεκριμένης εποχής να καίγονται οι πολίτες, οι οποίοι είχαν την οικονομική ευμάρεια, που τους επέτρεπε να ανταποκριθούν οικονομικά στην καύση, που ήταν μια ακριβή διαδικασία. «Το γεγονός αυτό φαίνεται και από την κατασκευή του τάφου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ήταν προστατευμένη η υδρία, η οποία ήταν τοποθετημένη σε μια κάλπη και μια θήκη, αντίστοιχα» επισημαίνει η κ. Νικολάου. Ο τάφος περιείχε, επίσης, αλάβαστρο, έναν τύπο αγγείου ο οποίος χρησιμοποιούνταν στις ταφικές τελετουργίες της κλασικής εποχής και κατά την Ελληνιστική εποχή αντικαταστάθηκε από το μυροδοχείο.

Σημαντικό εύρημα

Κατά την περίοδο 1995-1996 η ΙΓ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων διενήργησε, συγκεκριμένα, σωστική ανασκαφή στην θέση Μπουρμπουλήθρα του πολεοδομικού συγκροτήματος Βόλου, έξω από τα βόρεια τείχη της αρχαίας Δημητριάδας. Ο συγκεκριμένος χώρος κατά την αρχαιότητα αποτελούσε το βόρειο νεκροταφείο της πόλης. Οι τάφοι που ερευνήθηκαν, καλύπτουν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο εκτείνεται από τον 4ο αιώνα πΧ έως τον 3ο αιώνα μΧ. Κατά την εξέλιξη της ανασκαφής, αποκαλύφθηκε το παραπάνω εύρημα, το οποίο εξέπληξε, όπως προαναφέρθηκε, τα μέλη της ερευνητικής ομάδας.

Η μπρούτζινη υδρία φέρει διακοσμητικό ανάγλυφο, μια νεανική ανδρική μορφή, όρθια, ελαφρά στραμμένη προς τα δεξιά, με το αριστερό πόδι μπροστά από το δεξί. Στο προτεταμένο δεξί χέρι κρατάει θυμιατήριο και στο αριστερό πυξίδα. Η μορφή εικονίζεται γυμνή, ενώ πλούσια πτυχωμένο ιμάτιο ανεμίζει πίσω της και κρέμεται από το αριστερό χέρι. Τα μαλλιά είναι μακριά και δένονται ψηλά στο κεφάλι. Από τους ώμους φύονται μεγάλα φτερά, τα οποία πλαισιώνουν την μορφή και αποτελούν τα όρια του ανάγλυφου, το οποίο σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων, αποδίδεται σε μορφή Έρωτα.

Η μελέτη των οστεολογικών καταλοίπων έδειξε ότι τα οστά ανήκουν σε γυναίκα 20-25 ετών, εξαιρετικά μικρόσωμη, με υπολογισμένη ακόμα και την συρρίκνωσή τους λόγω της καύσεως. Επίσης διατηρούνται μικρά μόνο θραύσματα οστών, τα οποία προέρχονται από το κρανίο, τα άνω και τα κάτω άκρα. Η υδρία πριν την οριστική συντήρησή της προκειμένου να εκτεθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, υπέστη εργαστηριακές αναλύσεις, κυρίως με μη καταστρεπτικές μεθόδους. Σκοπός της εξέτασης αυτής ήταν να προσδιοριστούν η χημική σύσταση του μετάλλου, που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της, ο τρόπος κατασκευής της, η συγκολλητική ουσία, που χρησιμοποιήθηκε για την στερέωση των χυτών τμημάτων στο σώμα του αγγείου και ο τύπος του υφάσματος που κάλυψε την τέφρα της νεκρής γυναίκας, δημιουργώντας ευρύ πεδίο επιστημονικής διερεύνησης.
erroso.blogspot.com

Δείτε το ντοκιμαντέρ!

Ο Simon Armitage βάζει πλώρη και ακολουθεί όσο το δυνατόν πιστότερα την ομηρική διαδρομή του γνωστότερου ήρωα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας… του Οδυσσέα. Ξεκινώντας απ’ την υποτιθέμενη τοποθεσία της Τροίας και με ποιητική διάθεση, ο Άρμιτατζ εξετάζει ενδελεχώς την πολυσχιδή προσωπικότητα ενός απ’ τους πιο αμφιλεγόμενους ήρωες της ιστορίας.

Ένα σπουδαίο ντοκιμαντέρ που καταφέρνει μέσα στα πλαίσια περιορισμένου χρόνου να μας ταξιδέψει στην όμορφη μεσόγειο, με συχνές στάσεις αυτές του Οδυσσέα. Όμορφη αφήγηση, ακόμα ομορφότερη σκηνοθεσία και εξαιρετική παραγωγή. Ένα αρκετά αξιόλογο ντοκιμαντέρ.

Απο την Δημοκρατία και τις νίκες εναντίων των Περσών, στην ανοικοδόμηση της Ακρόπολης και τις καταστροφές που υπέστη μέσα στους αιώνες. Ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ 2 ωρών απο την Εκπομπή της ΝΕΤ: Η μηχανή του χρόνου. Η εκπομπή είναι…
μοιρασμένη σε 2 μέρη. Στο πρώτο μέρος γίνεται αναφορά στην ιστορία του Ιερού βράχου και το χρονικό της ανοικοδόμησης των ναών πάνω σε αυτόν. Στο δεύτερο μέρος γίνεται αναφορά στις καταστροφές και τις λεηλασίες που υπέστη ο Παρθενώνας και τα υπόλοιπα ιερά της Ακροπόλεως, από την κλασική εποχή έως και σήμερα…

Ακρόπολη ~ Η μηχανή του χρόνου (1ο μέρος) από KRASODAD



 

 

 

 

Άραγε αυτό γιατί δεν μας τα διδάξαν στο σχολείο;;;
«..Διαβάστε το! Αρκούν 2 λεπτά

Αλλά μπορεί να το σκέπτεστε για πολύ περισσότερο

Άραγε μας τα διδάξαν στο σχολείο;;; μάλλον όχι γιατί …
πρόσεχα την ώρα των αρχαίων..

Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες, να ρίξουμε μια ματιά στην βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.

ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις
αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους «μνηστήρες».

Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν.

Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την
ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των
μνηστήρων.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.

Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.

Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.

Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.

Η λέξη μιλά απο μόνη της.

Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ.

Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.

Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ.

Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.

Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!

Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ.

Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!

Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη!

Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε.

Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό.

ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!

Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα. Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος.
Γι’ αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων! .

ΧΡΗΣΤΟΣ

Υ.Γ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟ ΑΡΤΕΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙΧΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ.

Πρόκειται ίσως για μια από τις σημαντικότερες αρχαίες πολιτείες του τότε γνωστού κόσμου και παρά τα σημαντικά ευρήματα που έχουν βγει στο φως για τη Μυκηναϊκή…. εποχή, το πιο πιθανό είναι ότι τα σημαντικότερα βρίσκονται ακόμα θαμμένα κάτω από την πόλη της Θήβας.
Μέσα στο μήνα θα ξεκινήσουν οι νέες ανασκαφές υπό την αιγίδα της Αρχαιολογικής Εταιρείας με επικεφαλής τον έφορο και δόκτορα Βασίλη Αρβανιτόπουλο, ο οποίος με δηλώσεις του στην φημεριδα «Βήμα της Κυριακής» εξηγεί γιατί παρά τα εντυπωσιακά ευρήματα για την αδιαμφισβήτητα κυρίαρχη πολιτεία του 14ου και 13ου αιώνα π.Χ, οι μεγάλες αποκαλύψεις που ενδεχομένως θα ρίξουν φως στην πραγματική θέση της Θήβας στον Μυκηναϊκό κόσμο, δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί. Στο κέντρο της σημερινής Θήβας, σε απαλλοτριωμένο οικόπεδο της οδού Αντιγόνης, ο αρχαιολόγος πιστεύει ότι μπορεί να εντοπισθεί το αρχείο του ανακτόρου.
Το ανάκτορο της Θήβας, περιλάμβανε στην υπηρεσία του 8.000-10.000 άτομα, ανώτερους αξιωματούχους, λειτουργούς, στρατιώτες, ιερατείο, τεχνίτες, ναύτες, αγροκτηνοτρόφοι και ένα ευρύτερο προσωπικό αντρών και γυναικών.
Και έπειτα, υπήρξε στα αλήθεια ο μυθικός βασιλιάς Κάδμος; Ήταν δικό του το παλάτι; Καταστράφηκε όντως από τους «επιγόνους»; Αυτοί και άλλοι μύθοι περιμένουν την αποκάλυψη τους τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια μετά.