Category: ΚΟΙΝΩΝΙΑ


 

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής «Life» της 1.7.13 και στην δημοσιογράφο Εύα Αντωνοπούλου.
Το ελληνικό πολιτικό προσωπικό έχει εγκολπωθεί τις πολιτικές επιλογές της παγκόσμιας ολιγαρχίας των «αγορών», πραγματοποιώντας μια ασύμμετρη φυγή προς το παρελθόν, στο οποίο αναγνωρίζει τον εαυτό του. Με τον εγκιβωτισμό της χώρας στο παρελθόν και τη στήριξη της διεθνούς και της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας, που οδηγεί η Γερμανία, διασφαλίζει για τον εαυτό του και τους συγκατανευσιφάγους του συστήματος, μια προνομιακή νομή του κράτους και του δημόσιου αγαθού. Εξού και το πολιτικό προσωπικό στο όνομα της «δημοκρατίας» έχει ιδιοποιηθεί διαχρονικά το Σύνταγμα, έχει κάνει δυσδιάκριτη τη διαφορά μεταξύ νομιμότητας και ανομίας, λειτουργώντας μέσα σε ένα αθέσμητο και προσωποπαγές περιβάλλον. Το κράτος είναι το κόμμα και νομείς του, η δημοκρατία είναι η κομματοκρατία, η πολιτεία δικαίου είναι για τους άλλους, το δημόσιο αγαθό είναι δικό τους. Αντί να ανασυγκροτήσουν την χώρα, την μεταβάλλουν σε χώρο προς λεηλασία. Αντιμετωπίζουν με υψηλή περιφρόνηση την κοινωνία των πολιτών την οποία αποψιλώνουν από τα καλύτερα παιδιά της. Το πολιτικό κόστος εστιάζεται στις αντιδράσεις των ομοτράπεζών τους στο μεγάλο γλέντι και όχι στην κοινωνία των πολιτών. Οι πολίτες αισθάνονται οργή, φόβο, ντροπή, απογοήτευση, αλλά αυτοί του δείχνουν καταφρονητικά ή και απειλητικά το δάχτυλο. Το άλμα προς τα εμπρός απαιτεί ένα μνημόνιο εναντίον των πυλώνων της καταστροφής και όχι εναντίον της κοινωνίας. Ένα νέο πολιτικό σύστημα που θα μεταβάλλει την κοινωνία των πολιτών σε θεσμικό του συντελεστή, ένα κράτος που θα υπηρετεί τον πολίτη, μια νομοθεσία που θα απελευθερώνει τις υγιείς δυνάμεις της χώρας και θα εξαναγκάζει την πολιτική τάξη να πολιτεύεται και το κοινό συμφέρον. Οι εμμονές της καθεστωτικής κομματοκρατίας στο παρελθόν, στη νομή του κράτους και η επιλογή της να προσφεύγει διαχρονικά  στην εξωτερική νομιμοποίηση για να αντιμετωπίζει την οργή της εθνικής κοινωνίας, συνομολογεί ότι δεν μπορεί από τους κόλπους της να προκύψει το νέο. Ώστε, η υπέρβασή της και όχι η εναλλαγή, θα ελευθερώσει τη χώρα από τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς της κατακτητές.  Όπως θα έλεγε και ο ποιητής «για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους βρείτε κάπου έναν καιάδα και γκρεμοτσακίστε τους».
Advertisements

Γράφει ο Α.
Στην Ελλάδα της εξαθλίωσης, της φτώχειας και του πόνου. Στην Ελλάδα που για 4 συνεχόμενα χρόνια πονάει και αυτοκτονεί. 
Η citibank, η τράπεζα με τα τεράστια σκάνδαλα, διαφημίζει τις τελευταίες ώρες ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ και χωρίς ίχνος ντροπής, δάνεια στους Έλληνες καταναλωτές με πληρωμή σε…3 άτοκες δόσεις.
Τολμάει τράπεζα, σήμερα, μετά από 4 χρόνια δυστυχίας, να «πουλάει» χρήμα για διακοπές, δήθεν ως κοινωνικά ευαίσθητη, χωρίς τόκο.
Σοκαρισμένοι πολλοί φίλοι, που άκουσαν τα ραδιοφωνικά σποτάκια, από το πρωί με έχουν καλέσει, για να μου πουν πως η συγκεκριμένη τράπεζα «Παίζει με τον πόνο του φτωχού στη πλειοψηφία Έλληνα πολίτη, που δεν έχει να ταΐσει γάλα το παιδί του».
Το μόνο που δεν θα περιμέναμε αυτή την εποχή, είναι να δούμε και να ακούσουμε διαφήμιση τράπεζας, να «πουλάει» διακοποδάνεια.
Αυτή η κίνηση, είναι σίγουρα άξια αρνητικής αναφοράς, την ώρα που βλέπεις οικογενειάρχες συνταξιούχους καθημερινά, να βγαίνουν στα φανάρια και τη ζητιανιά, για να πάρουν τα φάρμακά τους και να επιβιώσουν.
Είναι σίγουρα εμετική η διαφήμιση, την ώρα που το 60% των νέων κάτω των 30 ετών είναι άνεργοι και χωρίς μέλλον.
Είναι αδιανόητη η κίνησή τους, τη στιγμή που από προχθές έχουν σημειωθεί 8 αυτοκτονίες σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Αφήνω στη δική σας κρίση, τη κίνηση της τράπεζας να διαφημίσει διακοποδάνεια εν έτη 2013, σε μια τόσο δύσκολη στιγμή για τους Έλληνες.

Να χαίρεσαι που δεν σε λογαριάζουν γιατί αν κατάφερες αυτό, τότε έχεις κερδίσει τον μισό πόλεμο ενάντια στα ξένα και εντόπια καθίκια. Αν κατάφερες να κρατήσεις τις υπομονές σου μετατρέποντας τες σε λογική, τότε να είσαι σίγουρος ότι αρχίζεις από μονάδα να γίνεσαι ο επικίνδυνος άνθρωπος της γωνίας. Αυτός που και σε ειρηνικές αλλά και εμπόλεμες καταστάσεις έδινε την μια τον ιδρώτα του και την άλλη το αίμα του, κι όταν ολοκλήρωνε αυτό που το κοινωνικό και ανθρωπιστικό καθήκον τού όριζε, αποτραβιόταν και πάλι στη γνωστή γωνία.
Αυτή η γωνία που σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο από κάτοψη, που σε κάνει παρατηρητικό όχι εξαιτίας του φόβου μη σε βρουν αλλά λόγω της επιλογής σου να μένεις αόρατος γιατί σε στενεύουν οι τεράστιοι ρυπαροί πολυσύχναστοι χώροι. Γιατί το ξέρεις πολύ καλά ότι το να πάρεις θέση σε ένα παιχνίδι που παίζεται από αόρατους είναι σαν να χτυπάς με το σπαθί μόνο αέρα, αλλά και ότι να συνδιαλέγεσαι με πιόνια που νομίζουν ότι ορίζουν καταστάσεις προσβάλει την νοημοσύνη σου μετατρέποντάς σε σε συνένοχο των εγκλημάτων. Από την γωνία βγήκαν όλοι αυτοί που θαυμάζεις και αν δεν κατέληξαν νεκροί από δική τους επιλογή και όχι από υπεροχή του αντιπάλου, τότε σε μια γωνία πέθαναν χορτάτοι από συνείδηση.
Η γωνία είναι το καλύτερο σημείο του πλανήτη αν θέλεις να έχεις ολοκληρωμένη όραση αλλά και τα νώτα σου φυλαγμένα. Να φοβάσαι αυτούς που βγαίνουν σε ευθεία παράταξη σε ανοιχτούς δρόμους με τάχα ανυπεράσπιστα τα στήθια τους. Να φοβάσαι και όλους αυτούς που σε σπρώχνουν να βγεις στο φως διεκδικώντας τα καταπατημένα δικαιώματά σου. Για ασπίδα σε έχουν. Σε βγάζουν από την ασφαλή σου γωνία και γίνεσαι τρωτός αφού μεταβάλλεσαι σε όχλο. Από την στιγμή που σε γνωρίζουν είναι πολύ εύκολο για αυτούς να σε κάνουν αναλώσιμο. Κανείς από τους εξουσιαστές ποτέ δεν φοβήθηκε αυτό που βλέπει. Φοβόταν την σκιά και την σιωπή. Φοβόταν αυτό που δε μπορεί να το εντάξει σε κοινωνικό φαινόμενο, φοβόταν πάντα το άτομο και όχι τις ομάδες. Ο τακτικός πόλεμος είναι για μεγάλα υποταγμένα στην εξουσία στρατεύματα και όχι για μικρούς και ασήμαντους εχθρούς, όπως είναι όλοι οι άνθρωποι που μπορούν να χωρέσουν την ελευθερία τους σε μισό τετραγωνικό.
Αναρωτιόμαστε τι κάνει αυτός ο λαός και και όλοι οι υπόλοιποι λαοί που είναι ήδη στα κρεματόρια χωρίς καν να πάρουν το τρένο. Γιατί ανέχονται αδιαμαρτύρητα αυτόν τον αιμοσταγή ειρηνικό πόλεμο; Είναι όλοι τους βολεμένοι, μισθωμένα δημοσιοϋπαλληλάκια, καβαντζωμένοι από λαμογιές, ωχαδερφιστές, δειλοί, απάτριδες; Η πλειοψηφία είναι, αλλά όχι το σύνολο. Διότι βλέπουμε όλους αυτούς να βγαίνουν στο φως, να μιλάνε, να γλεντάνε, να κάνουν επαναστάσεις δια προφορικού και γραπτού λόγου, αλλά δεν βλέπουμε εκείνους που είναι στην γωνία. Ουδείς γνωρίζει τον αριθμό τους αλλά σίγουρα είναι τόσοι όσοι ήταν πάντα: Ελάχιστοι. Και όπως απέδειξε και η επίσημη ιστορία -η γραμμένη από τους νικητές-, ήταν αυτοί που άλλαζαν την έκβαση των καταστάσεων όταν ερχόταν η ώρα να βγουν από την γωνία τους γνωρίζοντας καλά τον εχθρό μετά από τόσα χρόνια ήσυχης παρατήρησής του. Έδιναν τη μάχη όχι σε κοινωνικό επίπεδο, όπως η αντιπολιτευτική εξουσία θέλει να την κάνεις, αλλά σε προσωπικό. Ο πόλεμος για το Δίκαιο είναι προσωπική και όχι κοινωνική υπόθεση. Όσο τραβούν το σχοινί χωρίς καμία αντίσταση κατακτητές και ευρωλάγνοι, τόσο ο πόλεμος γίνεται προσωπικός, δηλαδή ανελέητος. Πάντα ο πόλεμος για τους ανθρώπους της γωνίας ήταν προσωπικός. Από την εποχή της ειρήνης, μέχρι την εποχή του πολέμου, μέχρι την εποχή των εξοριών, μέχρι την εποχή της δημοκρατίας, μέχρι την εποχή του τραβεστί σοσιαλισμού, μέχρι και σήμερα στην παγκοσμιοποιημένη εποχή. Η γωνία ήταν πάντα γωνία. Με το ένα ποδί ψηλά ως τιμώρια στην αρχή, μέτα αγκαλιά με την μοναξιά ως επιλογή ζωής και τέλος ως τελευταία έξοδος για την αθανασία «όταν η ιστορία τους καλούσε».
Ο εχθρός πράττει ό,τι θέλει όχι γιατί έχει την δύναμη να το κάνει, αλλά γιατί ακόμα οι σιωπηλοί, αόρατοι, μικροί, μοναχικοί, ξέρουν ότι ο εχθρός δεν έχει δείξει όλα του τα όπλα. Έχει κι άλλο η ιστορία που ξεκινήσαμε να ζούμε. Ακόμα δεν έχουμε πάρει καν την γεύση από το όπλο του εχθρού. Οι τσέπες πονάνε τώρα, ο πόνος δεν έφθασε ακόμη στην ψυχή και στο κορμί. Όταν θα ολοκληρώσει τον εκφοβισμό του, όταν ήσυχος θα απλώσει μπροστά όλα του τα όπλα και θα σου τα δείχνει, τότε οι γωνίες θα δείξουν τι έκρυβαν για χρόνια μέσα τους. Σε ένα μη καθορισμένο αλλά μοιραίο ραντεβού θα ανταμωθούν και πάλι οι σιωπηλοί της ζωής βγαίνοντας από τις γωνίες τους. Αυτές οι τούβλινες μήτρες ταΐζουν τα παιδιά τους με Μνήμη και τα γεννούν με έναν πόνο γνωρίζοντας τι σημαίνει η ευχή: Καλή Λευτεριά.
Οι κυπριακοί έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων, οι πρώτοι που επιβάλλονται στην ευρωζώνη, μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια, τονίζει το πρώτο θέμα του δικτύου Bloomberg, .
Όπως επισημαίνει το πρακτορείο, η Κύπρος είναι εν όψει ενός άνευ προηγουμένου οικονομικού πειράματος: στην επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων σε μια οικονομία που δεν έχει το δικό της νόμισμα.
Χώρες από την Αργεντινή μέχρι και την Ισλανδία έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοια μέτρα στο παρελθόν για να υπερασπιστούν τις οικονομίες τους έναντι της υποτίμησης.
Όντας μέλος της ευρωζώνης καθιστά πιο δύσκολο για το νησί να επιβάλλει περιορισμούς, καθώς οποιαδήποτε κεφάλαια εγκαταλείπου το τραπεζικό σύστημα μπορεί να βγουν έξω από την Κύπρο χωρίς να χάνουν αξία.
Αυτό ίσως καταστήσει πιο δύσκολο το στόχο που έθεσε χθες ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, Μιχάλης Σαρρής, για την άρση των όποιων περιορισμών σε κάποιες εβδομάδες.
Όταν οι οικονομίες στην Ασία και τη Λατινική Αμερική προσπάθησαν να περιορίσουν την εκροή κεφαλαίων στη δεκαετία του ’80 και ου ’90, κατέληξαν να έχουν τα συγκεκριμένα μέτρα σε ισχύ για διάστημα από έξι μήνες μέχρι δύο χρόνια. Η Ισλανδία, άλλη μία χώρα με υπερμεγέθες τραπεζικό σύστημα, έχει ακόμη σε ισχύ ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, πέντε χρόνια αφότου οι τράπεζές της κατέρρευσαν το 2008.
Όπως δηλώνει ο Nicolas Veron, senior fellow στο Bruegel, «εξαιτίας της πολιτικής κακοδιαχείρισης, έχουμε τώρα τους πρώτους περιορισμούς στην κίνηση των κεφαλαίων στην ευρωζώνη. Πόσος καιρός θεωρείται «προσωρινό»; Μπορεί να εξελιχθεί όπως στην Ισλανδία, να διαρκέσει για πολλά χρόνια», δήλωσε.
Η Κύπρος είναι πιθανό να ανακοινώσει σήμερα τι είδους ελέγχους σχεδιάζει να επιβάλει, προτού ανοίξουν οι τράπεζες, που είναι προγραμματισμένο για αύριο. Οι ηγέτες της χώρας προσπαθούν να αποτρέψουν τη φυγή κεφαλαίων από τα πιστωτικά ιδρύματα του νησιού, τα οποία είναι κλειστά περίπου για δύο εβδομάδες.
«Θα χρειαστούν κάποιους σοβαρούς ελέγχους για να καταστήσουν σίγουρο ότι τα λεφτά δεν θα φύγουν από τη χώρα. Δεν μπορώ να δω πώς θα μείνουν εθελοντικά αυτά τα κεφάλαια», σχολίασε ο Νικόλαος Πανυγιρτζόγλου της JP Morgan Chase & Co.
Ένα νέο σχέδιο νόμου της ΕΕ θα προβλέπει πως είναι δυνατό να επιβάλλεται στους μεγάλους ανασφάλιστους καταθέτες να συμμετέχουν σε μελλοντικές διασώσεις τραπεζών», δήλωσε την Τρίτη η εκπρόσωπος του Ευρωπαίου Επιτρόπου, Μισέλ Μπαρνιέ, Σαντάλ Χιούζ, διαψεύδοντας άμεσα τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών Γ.Στουρνάρα που δήλωνε λίγο πριν ότι «Διευκρινίστηκε απολύτως στο Eurogroup ότι η λύση αυτή αφορά μόνο την Κύπρο και καμία άλλη χώρα. Συζητήσαμε στο Eurogroup και είπαμε ότι η λύση που δόθηκε αφορά μόνο την Κύπρο, επειδή έχει ένα ιδιάζων τραπεζικό σύστημα».

«Στην πρόταση της Κομισιόν, η οποία συζητείται, δεν αποκλείεται καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ να μπορούν να γίνονται εργαλεία για να χρησιμοποιούνται σε διασώσεις εκ των ένδoν» δήλωσε η Σαντάλ Χιούζ κατά τη διάρκεια τακτικής ενημέρωσης των δημοσιογράφων.
Η Σ. Χιουζ σημείωσε ότι οι προτάσεις της Επιτροπής είναι ξεκάθαρες και εξηγούν ποια στιγμή θα επεμβαίνει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Ανάλογες δηλώσεις έκανε σήμερα και ο Φινλανδός πρωθυπουργός, Γιούρκι Κατάινεν, ο οποίος είπε ότι η ευρωπαϊκή τραπεζική ένωση θα πρέπει να περιλαμβάνει τη γενική ιδέα της συμμετοχής του ιδιωτικού κλάδου στο σχέδιο διάσωσης «αν θέλει να ακολουθεί τους κανόνες περί δίκαιης οικονομίας της αγοράς».
«Η άποψή μου είναι ότι όλη η τραπεζική ενοποίηση θα πρέπει να περιλαμβάνει το σκεπτικό του bail-in» δήλωσε σε τηλεγράφημα που μετέδωσε το Reuters.
Η «βόμβα» της εκπροσώπου του Μπαρνιέ ήρθε λίγες μόνο ώρες μετά τις δηλώσεις του επικεφαλής της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ, ότι μοντέλο που αποφασίστηκε για την Κύπρο αποτελεί «πρότυπο» και θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε άλλες περιπτώσεις.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πηγαίνετε στις τράπεζες και σηκώστε το 90% των καταθέσεων σας.

Ναι, επαναλαμβάνω.

Πηγαίνετε στις τράπεζες και σηκώστε το 90% των καταθέσεων σας.

Όπως ακριβώς το μιντιακό κατεστημένο επαναλαμβάνει τις ειδήσεις με το τρόπο που εκείνο θέλει ώστε να σας κάνει να τις πιστέψετε έτσι και εγώ ως μια φωνή υποκίνησης της αλλαγής σας υπνωτίζω να πάτε στις τράπεζες και να σηκώσετε τις καταθέσεις σας.
Όχι μόνο εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο αλλά και οι οικογένειες σας, οι φίλοι σας, οι γνωστοί σας. Να τους πείσετε να το κάνουν.

Κάντε αναλήψεις της τάξης του 90%.

Τις επόμενες μέρες ενοποιείται το τραπεζικό σύστημα όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης έχει κηρυχτεί επίσημη αργία για τις τράπεζες της Ε.Ε. η 29η Μαρτίου. Είναι δηλαδή ένα 3ημερο, τρίτο κατά σειρά, όπως αυτό της Καθαράς Δευτέρας και του Ευαγγελισμού. Στην καθολική Ευρώπη η 31η Μαρτίου είναι η Κυριακή του Πάσχα!

Η Κύπρος παρόλο τις ειδήσεις ότι επιτευχθεί συμφωνία τίποτα δεν είναι βέβαιο ακόμα καθώς ο Κυπριακός λαός δεν θέλει την σκλαβιά υπό το ευρώ. Αυτή την εβδομάδα πολλά θα παιχτούν.
Το σίγουρο είναι ότι ο Σαμαράς έχει εξαφανιστεί.
Διαβάζω πάνω από 50 άρθρα την ημέρα στο διαδίκτυο και το μόνο που ακούγεται είναι ότι στέλνει γραπτά μηνύματα ή κάνει τηλέφωνα. Μπορεί να μην είναι καν στην Ελλάδα. Ο Στουρνάρας και κάτι άλλοι ποταποί υπουργοί διαμηνύουν συνεχώς και αδιαλείπτως ότι οι ελληνικές καταθέσεις είναι εξασφαλισμένες. Όλοι ξέρουμε τι μπορεί να σημαίνει αυτό και πόσο σχέση μπορεί να έχει με την αλήθεια.

Έρχεται και η τρόικα και πλέον εάν υπάρχουν κενά στα έσοδα από το να κόβει μισθούς και συντάξεις θα παίρνει φόρους από τις καταθέσεις σας. Το έργο παίχτηκε με επιτυχία στην Κύπρο παρόλο που η Βουλή τους είπε όχι. Φανταστείτε εδώ που η Βουλή είναι εντελώς γερμανόφιλη. Θα το παρουσιάσουν και ως καλύτερη λύση από το να κόψουν μισθό/σύνταξη ή να αυξήσουν την φορολογία.

Επιτέλους, πρέπει να πληρώσουν και οι Γερμανοί φορολογούμενοι. Οι προηγούμενες γενιές των Γερμανών ήταν δολοφόνοι. Επειδή ακριβώς τους «σβήσανε» τις αποζημιώσεις και τα χρέη θα έπρεπε οι Γερμανοί να δίνουν απλόχερα χρήματα για να σωθεί η Ευρώπη και μάλιστα να χαίρονται που η βοήθεια είναι μόνο χρηματική.

Δυστυχώς όμως, οι τωρινές και οι επόμενες γενιές των ευρωπαϊκών λαών δουλοποιούνται υπό τους Γερμανούς χωρίς καν να φταίνε. Εν ολίγοις, οι Γερμανοί πάλι κερδίζουν και κλαίγεται η γερμανική κυβέρνηση για τον Γερμανό φορολογούμενο. Ε, όχι, τώρα όλοι ξυπνήστε επιτέλους και δώστε τους να καταλάβουν πόσο σάπιο είναι το σύστημα με το ίδιο «νόμισμα».

pankou1981
ΠΗΓΗ

Η Κύπρος απάντησε με ένα ηχηρότατο «όχι» στην φασίζουσα Ευρώπη της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Για την Κύπρο όπως και για κάθε λαό που σέβεται τον εαυτό του αυτή η απάντηση ήταν μονόδρομος. Η περίπτωση της Ελλάδας, όμως, φαίνεται πως ήταν διαφορετική, αφού οι «άρχοντες» των Αθηνών άλλα υποσχέθηκαν προ εκλογών και άλλα έπραξαν αμέσως μετά, υπό την απειλή μάλιστα των «καρατομήσεων» σε όσους βουλευτές θα τολμούσαν να αρνηθούν να πέσουν στα τέσσερα μπροστά την φασιστική Ευρώπη.

Η περίπτωση της Ελλάδας ήταν, επίσης, διαφορετική, αφού επιλέχθηκε η τακτική «του βρασμένου βάτραχου», ενώ υπήρξε πολύς χρόνος και διατέθηκε πολύ χρήμα για να κατευθυνθούν οι πολίτες (μέσω της φιλο-τροϊκανής προπαγάνδας των ΜΜΕ) σε στάση απάθειας, ενώ στην Κύπρο, για λόγους είτε υποτίμησης του «κινδύνου» άρνησης είτε επειδή το 4ο Ράιχ βιάζεται να κάνει δικό του τον κυπριακό ενεργειακό πλούτο, απέτυχε απολύτως η τακτική απειλών και εκβιασμών του εγκεφαλικά ανάπηρου Σόιμπλε. Στην Κύπρο –και σε πλήρη αντίθεση με τα όσα τραγικά συνέβησαν στην Ελλάδα τουλάχιστον τα τελευταία 3 χρόνια) η πολιτική ηγεσία σεβάστηκε τους πολίτες, δεν εξαπέλυσε αστυνομικές δυνάμεις καταστολής εναντίον τους και, τελικά, η φωνή του λαού επιβλήθηκε στο κυπριακό κοινοβούλιο.

Πέρα από αυτά, κι ενώ έχουν περάσει λίγες μόνο ώρες από την υπερήφανη στάση της Κύπρου, θα πρέπει σαν Ελληνισμός να αναρωτηθούμε: Και τώρα τι γίνεται; Τι πρέπει να κάνουμε; Η Κύπρος δεν φαίνεται να διαθέτει κάποιο άλλο σχέδιο (Plan B) ή ο Σόιμπλε και η υπόλοιπη ληστοσυμμορία της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να κάνουν αποδεκτή οποιαδήποτε λύση προταθεί από την πλευρά των Κυπρίων.
Ταυτόχρονα, η αιφνίδια για πολλούς μεταστροφή του πυρήνα των πολιτικών αποφάσεων – κατευθύνσεων της Ευρωζώνης η οποία ακολουθεί πλέον φασίζουσες αντιλήψεις και μεθόδους, η πλήρης εγκατάλειψη των Ευρωπαϊκών ιδεών περί αλληλεγγύης, ισονομίας και ευημερίας των λαών, αλλά και η ψυχρή απόφαση διάλυσης κρατών προκειμένου ο Ευρωπαϊκός βορράς να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο, αποδεικνύουν πως δεν είναι δυνατή η συνέχιση παραμονής σε ένα «περιβάλλον» που έχει δολοφονικές διαθέσεις για όσους βρίσκονται μέσα σε αυτό.

Το συμπέρασμα, μετά τις πρώτες «αντιδράσεις» της Μέρκελ και του Σόιμπλε, είναι πως έρχονται πάρα πολύ δύσκολες ημέρες για την Κύπρο. Μονόδρομος για την Ελλάδα είναι το να συνταχθούμε με την Κύπρο, για να μπορέσουμε να κάνουμε αυτές τις ημέρες κάπως ευκολότερες. Για να μπορέσουμε μέσα από μία κοινή στάση, να στηρίξουμε όχι μόνο τα δίκαια, αλλά τα αυτονόητο που με περισσή ελαφρότητα ο Σόιμπλε και η παρέα του καταπάτησαν εν ριπή οφθαλμού.

Οι ναζί των Βρυξελλών, γιατί περί αυτού πρόκειται και πρέπει επιτέλους να αποδεχθούμε πως ως «φίλους», «εταίρους» και «συμμάχους» έχουμε κάποιους που χωρίς κανέναν ενδοιασμό θα μας παρέδιδαν στην πυρά εάν έτσι επιτάσσει το δικό τους συμφέρον, αναμένεται πως θα βγάλουν όλη τους την χολή, θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο και με κάθε τρόπο θα πραγματοποιήσουν απανωτά και μοναδικής σκληρότητας χτυπήματα για να αντιστρέψουν την κατάσταση.
Απαιτείται ως λαός να ψάξουμε και να βρούμε άμεσα εκείνες συμμαχίες που θα μπορούν να εγγυηθούν ένα μέρος (έστω και το ελάχιστο) της διαβίωσης του λαού (προμήθειες σε τρόφιμα) και ταυτόχρονα να είναι σε θέση να παρέχουν πραγματική προστασία από εκείνους που ένιωσαν πως αλώθηκε το γόητρό τους.

Από σήμερα καλούμαστε (για την ακρίβεια απαιτείται) να αφήσουμε όλες μας τις διαφορές στην άκρη, να μην επηρεαστούμε από τους πληρωμένους διαμορφωτές της κοινής γνώμης (τα ΜΜΕ) και να καταστήσουμε σαφές τόσο στους εγχώριους όσο και στους εκ του εξωτερικού τροϊκανούς, πως δεν είμαστε διατεθειμένοι σαν λαός να υπηρετήσουμε μισάνθρωπους που δολοφονούν λαούς για να αποκτήσουν κύρος.

Η Γερμανία, (η ευρωζώνη στην οποία μετέχουμε ως κράτος) έχει απωλέσει την ηθική της υπόσταση, έχει εγκαταλείψει τους αρχικούς της σχεδιασμούς για την Ευρώπη των λαών, μεταλλάχθηκε σε ένα άντρο κοινών δολοφόνων και απαιτείται να το καταγγείλουμε σε όλους τους τόνους, με μάθε μέσο, με κάθε τρόπο και με όση δύναμη έχουμε μέσα μας.
Απαιτείται να σταθούμε ενωμένοι και όρθιοι στην παραδειγματική τιμωρία που ετοιμάζουν οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι που επιθύμησαν (καταπατώντας εξόφθαλμα κάθε έννοια δικαίου) να ζήσουν με το αίμα μας και να χτίσουν τα δικά τους όνειρα καταστρέφοντας τις δικές μας ζωές.
Πρέπει να κάνουμε ένα κάλεσμα αντίστασης στους λαούς της νότιας Ευρώπης (στους οποίους αναμένεται πως θα υπάρξει άμεση χαλάρωση για να μην εναντιωθούν κι αυτοί στον έτσι κι αλλιώς προγραμματισμένο εξευτελισμό τους).

Η Κύπρος έδωσε το πρώτο χτύπημα στο θηρίο των Βρυξελλών. Εμείς οι υπόλοιποι Έλληνες, όλοι μαζί, πρέπει να αρχίσουμε την δύσκολη αλλά και όμορφη μάχη της ενημέρωσης (διαδικτυακά και όχι μόνο) και να σπάσουμε τα έτσι κι αλλιώς γυάλινα πόδια εκείνων που θέλησαν να μας μετατρέψουν σε σκλάβους τους.
Η Κύπρος μας έδειξε τον δρόμο της αξιοπρέπειας, αλλά για να τον διαβούμε πρέπει να ξέρουμε πως όχι μόνο δεν είναι εύκολος, αλλά και πως πρέπει να τον περάσουμε όλοι μαζί, χωρίς να εγκαταλείψουμε κανέναν ώστε να γίνει «γεύμα» των μισανθρώπων που θέλησαν να ορίσουν την μοίρα και τις ζωές των Ελλήνων.

Εκείνοι που αιματοκύλησαν δύο φορές (επίσημα) την Ευρώπη, που η εθνική τους αλαζονεία είναι υπαίτια εκατομμυρίων θανάτων ευρωπαίων πολιτών, δεν έμαθαν τίποτε από την ιστορία. Έρχονται δύσκολες στιγμές και θα δεχθούμε σκληρό πόλεμο για να λυγίσουμε και να προσκυνήσουμε εκείνους που μας θέλουν τυφλά όργανά τους. Σε αυτές τις στιγμές πρέπει να γίνουμε ένα, να κλείσουμε τα αφτιά μας στις «σειρήνες» που θα θελήσουν να μας ξεγελάσουν και να μας διασπάσουν. Η πορεία του Ελληνισμού δεν ήταν ποτέ εύκολη, όπως συμβαίνει και τώρα. Μέσα από τις δυσκολίες, όμως, μπόρεσε και αναδείχθηκε η Ελλάδα και ο Ελληνισμός. Ο μονόδρομός μας, ως Έλληνες, είναι η αξιοπρέπεια και αυτόν θα ακολουθήσουμε, επειδή έτσι μας μάθανε οι προγονοί μας…

Χρήστος

 

Το υπέροχο κείμενο, του γνωστότατου Σαράντου Καργάκου, που ακολουθεί, είναι μία αναδημοσίευση από το αρχείο μας προκειμένου να μπορέσουμε όλοι μας να αναλογισθούμε που είμασταν, που βρισκόμαστε και που μας πηγαίνουν. Προκειμένου να κατανοήσουμε όχι μόνο τα λάθη μας, αλλά το ποιός πρέπει να είναι ο στόχος μας

  • Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».

Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα.

Ὅσο ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος ὁ λαός εἶχε μιάν ἐλπίδα: εἶχε ἕναν ἡγέτη! Ἦταν γιά τό λαό μας ὅ,τι καί ὁ Χρυσόστομος γιά τόν ἐγκαταλελειμμένο λαό τῆς Σμύρνης. Καί οἱ δύο ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο: ὁ Σμύρνης ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο, ὁ Ἀθηνῶν καί Ἑλλήνων πάντων ἀπό τόν δημοσιογραφικό καί χαμηλοπολιτικό ὄχλο.

Ὁ ἕνας πέθανε βασανισμένος, ὁ ἄλλος πέθανε φαρμακωμένος.

Κανείς δέν ἤπιε τόσο φαρμάκι ὅσο ὁ Χριστόδουλος. Γιατί εἶχε Παπαφλέσσειο ἀνάστημα καί ὕψωνε φωνή ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος. Κουβαλοῦσε μέσα του τήν παράδοση τοῦ 1821. Μέ τόν λόγο του ξαναζωντάνευε τ᾽ ἀρματολίκι, τούς καιρούς τῆς παλληκαριᾶς καί τῆς λεβεντιᾶς..

Τόν ἔφαγε ἡ χαμέρπεια καί ἡ κακομοιριά. Ἡ χυδαία κακολογία καί μικρολογία. Ἔπρεπε νά πέσει γιά νά πεισθοῦν οἱ κακόπιστοι πόσο μεγάλος ἦταν!

Δανείζομαι μιά φράση τοῦ Παν. Κανελλόπουλου γιά νά τόν παραστήσω: «Τόν μικρό τόν γνωρίζει κανείς ἀπό τήν ἄνοδό του• τόν μεγάλο ἀπό τήν πτώση του».

Ναί, ὅταν ἔπεσε ὁ Χριστόδουλος, ἦταν σάν νά ἔπεσε ἡ Βασιλική Δρῦς τῆς πατρίδας. Ὁ λαός ἔχασε τόν ἄνθρωπο πού τοῦ προσέφερε ὅραμα, δύναμη, ἀντιστασιακή διάθεση…

Ὁ Χριστόδουλος χτυποῦσε διαρκῶς τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ, διότι «ἄκουε τήν βοήν τῶν πλησιαζόντων γεγονότων». Γι᾽ αὐτό εἶχε ἀπέναντί του ὅλους αὐτούς πού ἀπεργάστηκαν τήν σημερινή μας κατάντια. Δυστυχῶς, στήν Ἑλλάδα, ἀντί νά χτυπᾶμε αὐτούς πού βάζουν τήν φωτιά, χτυπᾶμε ἐκείνους πού βαρᾶνε τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ.

Δεκάδες οἱ φαρέτρες μέ τά δηλητηριασμένα βέλη πού στρέφονταν ἐναντίον του. Μέ τήν δῆθεν σάτιρα ἀπό τήν τηλοψία, ἀπό τό ραδιόφωνο, ἀπό τό πάλκο καί τόν τύπο, οἱ νάνοι ἀντίπαλοί του, τοῦ ἔκαναν τή ζωή του φαρμάκι.

Κι αὐτός σάν τόν μάρτυρα Χρυσόστομο συγχωροῦσε…

Εἴχαμε στενή φιλία ἀπό παλιά, ἀλλά ποτέ συνεργασία σέ ἐπαγγελματική βάση. Ἡ γνωριμία μας ξεκίνησε ἀπό μιά ἐπιθετική ἐπιστολή πού τοῦ ἔστειλα ἀπό τό ἐρημητήριό μου στόν Πάρνωνα. Ἔσχισε λαγκάδια καί βουνά νά μέ βρεῖ. Ἔκτοτε δεθήκαμε μέ μιά σχέση ἀδελφική.

Δέν θά πῶ ποτέ ὅσα μοῦ εἶχε ἐμπιστευθεῖ. Σέ πολλά μέ ἔπειθε. Σ᾽ ἕνα μόνον δέν μέ ἔπειθε: νά εἶμαι συγχωρητικός.

«Εἶμαι Μανιάτης, τοῦ ἔλεγα, καί μέσα στό μανιάτικο φυσικό εἶναι ἡ ἀναίδεια». Ἀναίδεια στ᾽ ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἄρνηση συγγνώμης.

Κι αὐτός γελοῦσε παταγωδῶς. Γιατί ἤξερε πώς δέν σοβαρολογῶ. Ἁπλῶς ἐρέθιζα τήν διάθεσή του γιά εὐτραπελία.

Ναί, ἦταν ἕνας μεγάλος «μαΐστορας» τοῦ χιοῦμορ. Στά χρόνια του ἡ Ἐκκλησία «ἔλαμπε ἀπό χαμόγελο», μπῆκε τό γέλιο στήν Ἐκκλησία.

Κέρδισε τήν παραπαίουσα νεολαία. «Κι ἐγώ μαζί σας ἀλλά κι ἐσεῖς μαζί μου».

Κι οἱ νέοι θά πήγαιναν μαζί του, ἔστω κι ἄν τούς ὁδηγοῦσε στό Ζάλογγο. Θά ἔπεφταν, ἀλλά θά ἔπεφταν σάν τόν Ἴκαρο ἀπό ψηλά…

Εἶχε Ἰκάρειο πνεῦμα μέσα του ὁ Χριστόδουλος. Πετοῦσε πάνω ἀπό τά εὐτελῆ καί τούς εὐτελεῖς σάν τόν βασιλικό ἀητό. Ἐκάλυπτε τούς πάντες μέ τήν καλλιφωνία του, τήν πολυγνωσία του, τήν πολυγλωσσία του, μέ τό ἱλαρό φῶς τοῦ προσώπου του.

Ἄγρυπνος σάν τόν Ἄργο, μελετοῦσε τά πάντα κι ἦταν ἐνήμερος γιά τά πάντα.
Ἔγραφε ἀκατάπαυστα ἀκόμη κι ὅταν συνομιλοῦσε, ἀκόμη κι ὅταν τηλεφωνοῦσε.

Συχνά τόν μάλωνα: «Πότε ξεκουράζεσαι;». Κι αὐτός μέ τό δροσᾶτο γέλιο του: «Ὅταν δουλεύω…!».

Τοῦ ἄρεσε νά μέ νευριάζει καί νά μέ πιάνει τό «μανιάτικο», ὁπότε οἱ τύποι πήγαιναν περίπατο.
Μέ φώναζε -γιά νά μέ ἐρεθίζει-, Σαράντη. Τοῦ ᾽λεγα, τοῦ ξανάλεγα ὅτι Σαράντο -κι ὄχι Σαράντη- λέμε στή Μάνη. Κι αὐτός ἐπέμενε στό Σαράντη, ἔτσι γιά νά μέ «φουρτουνιάζει». Τοῦ ἄρεσε ἡ «φουρτούνα» μου.

Κάποτε μοῦ εἶπε περιπαικτικά: «Νά δοῦμε πῶς θά περνᾶς στόν Παράδεισο…».

Τόν κοίταξα λοξά καί τοῦ εἶπα εἰρωνικά: «Ἔχω κάνει αἴτηση ὡς ἱστορικός νά πάω στήν Κόλαση. Ἐκεῖ θά βρῶ ὅλους τούς μεγάλους τῆς Ἱστορίας. Κι ἀκόμη θά γλυτώσω κι ἀπό σᾶς τούς δεσποτάδες».

Κι ὁ μεγαλόθυμος Χριστόδουλος μέ ἀποστόμωσε -παρότι Θρᾶξ- μέ τό λακωνικό: «Μήν τό πολυελπίζεις αὐτό!..»..

Ἔτσι, μέ τό χιοῦμορ, τήν ἑτοιμολογία, τήν λεκτική εὐθυβολία, τήν εὐθυφροσύνη καί τήν μεγαλοφροσύνη ἤξερε νά κερδίζει καρδιές.

Βέβαια οἱ μικρόψυχοι τόν φθονοῦσαν. Τόν φθονοῦσαν καί ὅσοι εἶχαν βαλθεῖ νά ξεριζώσουν τή γλῶσσα μας, νά ξεπατώσουν τήν παιδεία μας, νά ξεδοντιάσουν τήν Ἐκκλησία μας, νά σπιλώσουν τήν ἱστορία μας, νά ἀκρωτηριάσουν τήν πατρίδα μας. Τόν φθονοῦσαν ὅλοι αὐτοί πού προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά μετατρέψουν ἕναν γίγαντα λαό, σέ λαό νάνων. Σέ λαό θάμνων, κατά τό δικό τους ἀνάστημα..

Τοῦ ὀφείλω ἄπειρη εὐγνωμοσύνη γιά ὅσα ἔκανε γιά τήν ἡμετέρα φουκαροσύνη: προλόγισε τό βιβλίο μου «Ἀπό τό Μακεδονικό Ζήτημα στήν Ἐμπλοκή τῶν Σκοπίων», πού βγῆκε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1992, προλόγισε -καί μάλιστα σέ Ἀττική διάλεκτο- τήν τρίτομη «Ἱστορία τῶν Ἀρχαίων Ἀθηνῶν» καί στάθηκε πάντα πατρικά συμβουλευτικός ἀπέναντι στά παιδιά μου..

Ἀφ᾽ ὅτου ἔφυγε, δέν ἔγραψα οὔτε μίλησα ποτέ γι᾽ αὐτόν.
Μόνον μιά φορά, τήν ἡμέρα τῆς κηδείας του εἶπα κάποια λόγια πικρά -ὄχι γι᾽ αὐτόν φυσικά στό Ραδιόφωνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Σήμερα μιλοῦν ἄλλοι, πού κάποτε τόν εἴχανε πικράνει.
Τώρα νιώθουν τί «τζοβαϊρικό» ἀξετίμητο χάσαμε.

Κι ἄν σήμερα ἀνταποκρίθηκα στό αἴτημα νά χαράξω τίς γραμμές αὐτές, εἶναι γιατί σέ μιά πρόσφατη ἐπίσκεψή μου στό Α ́ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, εἶδα τάφους γυμνούς ἐπιφανῶν, ἐνῶ ὁ τάφος τοῦ Χριστόδουλου ἦταν πνιγμένος στά λουλούδια.

Πῆγα νά κόψω ἕνα γαρύφαλλο κι ἀπό κάτω σ᾽ ἕνα χαρτάκι εἶδα γραμμένη τή φράση:
«Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…».

Μια ακόμη έρευνα – σοκ έρχεται στο φως. Ένας στους πέντε Έλληνες παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης. Έξι στους δέκα δηλώνουν ότι αναβάλουν ή ματαιώνουν για οικονομικούς λόγους την αναγκαία επίσκεψη στον γιατρό….
Οι πάσχοντες από καρκίνο, καρδιαγγειακά νοσήματα, διαβήτη, υπέρταση, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, δηλ περίπου το 38% του πληθυσμού, μαζί με τους ηλικιωμένους και τους ασθενέστερους οικονομικά αποτελούν τους εύκολους στόχους αλλά και τα πρώτα «θύματα» της οικονομικής κρίσης.
Μάλιστα, ο πληθυσμός που συγκαταλέγεται σε ομάδες υψηλού κινδύνου συνεχώς διογκώνεται καθώς αυξάνονται οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση νοσημάτων: εκτός από τους κλασικούς παράγοντες κινδύνου, κάπνισμα, διατροφή, καθιστική ζωή, πλέον προσμετρώνται τα δάνεια, τα χρέη, η ανεργία, η μείωση του εισοδήματος.
Τα συμπεράσματα των ειδικών της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ) είναι αποκαρδιωτικά: οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης είναι βαρύτατες για την υγεία του πληθυσμού. Σε ορίζοντα 10ετίας αναμένεται ότι θα μειωθεί το προσδόκιμο επιβίωσης των Ελλήνων κατά τουλάχιστον 2 χρόνια, ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της ποιότητας ζωής τους. Δραματικές είναι όμως και οι ενδείξεις για τη βρεφική θνησιμότητα η οποία έπειτα από δεκαετίες συρρίκνωσης, πλέον αρχίζει να έχει ελαφρά ανοδική πορεία.
«Η αναγκαιότητα να εξεταστούν προτάσεις για την αναδιάρθρωση του συστήματος υγείας είναι μεγάλη. Όσο γίνονται περιστολές στις δαπάνες υγείας χωρίς να προχωρούν μεταρρυθμίσεις δεν θα υπάρχει αποτέλεσμα» επισημαίνει ο καθηγητής Οικονομικών της Υγείας, κ. Γιάννης Κυριόπουλος, με αφορμή την συνοπτική παρουσίαση των μελετών για την κρίση και τη δημόσια υγεία στην χώρα μας μετά την ολοκλήρωση του 8ου Πανελλήνιου συνεδρίου για τη Διοίκηση, τα Οικονομικά και τις Πολιτικές Υγείας.

Ένα παιδί από την Βρυσούλα Πρέβεζας με πάθος για το δίκαιο, έμελλε να πάρει στα χέρια του το μέλλον της χώρας.
Ο οικονομικός εισαγγελέας, Γρηγόρης Πεπόνης απέδειξε ότι αρκεί ένας ακέραιος για να τα βάλει με την ομερτά, ως άλλος Ντι Πιέτρο, όταν όλα φάνταζαν χαμένα.
Γεννημένος το… 1952 στο φτωχό χωριουδάκι της Ηπείρου, από μικρό παιδί είχε πάθος για το δίκαιο, για το σωστό.
Αυτό θυμούνται οι συντοπίτες του, μέχρις ότου τελείωσε το σχολείο και βρέθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει αυτό που ονειρευόταν να υπηρετήσει.
Μετά τις νομικές σπουδές του ο Γρηγόρης Πεπόνης μπήκε στο δικαστικό σώμα το 1983 και το 2005 προήχθη σε αντιεισαγγελέα εφετών.
Δυναμικός και έξυπνος, με πάθος για την οικογένεια, το διάβασμα και τον …Ολυμπιακό!
Κρατήθηκε επιμελώς εκτός κομματικών συστημάτων με αποτέλεσμα να μην έχει εξαρτήσεις και να προκαλεί τρόμο στα υπόγεια των διαπλεκόμενων δομών που προσπάθησαν ουκ ολίγες φορές να τον υποσκάψουν ή ακόμα και να τον ακυρώσουν μέσω “αναβάθμισης“
Ο λειτουργός με τα ασκητικά χαρακτηριστικά και την γρανιτένια θέληση δεν κάνει πίσω, όποιο όνομα και αν έχει απέναντι του.
Παρά τις απειλές, τις συκοφαντικές επιθέσεις, τις ανήθικες μεθοδεύσεις των ισχυρών, αποδεικνύει ότι εκτός από την θέληση έχει και την οξυδέρκεια για να φέρνει εις πέρας το καθήκον.
Η παρούσα συγκυρία είναι ίσως η σημαντικότερη.
Ο αγώνας του Πεπόνη είναι αγώνας όλης της Ελλάδας. 

Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ δεν είναι ένα αποκομμένο σκάνδαλο αλλά το σημείο κλειδί που μπορεί ακόμα και να απεμπλέξει την Ελλάδα από την μέγγενη του μνημονίου στοιχειοθετώντας δολιότητα.
Όπως και να ‘χει, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, όταν διαβάζουν την πιο μαύρη σελίδα της νεώτερης ιστορίας θα μπορέσουν να πουν ότι “Υπήρχε κάποιος που αντιστάθηκε. Υπηρχε κάποιος που όρθωσε ανάστημα. Υπήρχε κάποιος που τίμησε την ιστορία, τους αγώνες, την ίδια την Ελλάδα“
Ο Γρηγόρης Πεπόνηςεκτός από την Ελλάδα, τιμά και την ιδιαίτερη πατρίδα του την Βρυσούλα όπου και μένουν πολλοί συγγενείς και επισκέπτεται συχνά.

http://24gr.blogspot.com