Latest Entries »

Οι Έλληνες είμαστε εκ φύσεως επιρρεπείς στην… πολυφωνία. Στο ότι, δηλαδή, είναι δυνατόν να βρεθούμε τρεις και συζητώντας να έχουμε τέσσερις γνώμες…! Επίσης, είμαστε επιρρεπείς στα ωραία παραμύθια, χωρίς δράκους. Δηλαδή στις υποσχέσεις που μένουν υποσχέσεις, αλλά δεν παύουν να σκιαγραφούν έναν όμορφο, ονειρικό παραδεισένιο κόσμο, τον οποίο θα απολαμβάνουμε χωρίς να κουραζόμαστε για οτιδήποτε. Η ροπή μας, όμως προς την απόκτηση του εύκολου πλούτου, αποτελεί μοναδικής δυναμικής παράγωγο εκείνων των πολιτικών που σκύλευαν επί δεκαετίες την χώρα, και που το παράδειγμα της ατιμώρητης διαφθοράς γαλούχησε νέους που σήμερα είναι μεσήλικες και νέους που σήμερα νιώθουν σαν μεσήλικες.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Και τώρα, που φθάνουμε ταχύτατα σε ένα νέο κομβικό σημείο της ιστορίας μας, περιφρονημένοι και καταγέλαστοι από όλους τους «φίλους», τους εχθρούς και τους «εταίρους», καταπονημένοι από τα συνεχή σφάλματά μας, αντί να συναισθανθούμε τα λάθη μας και να μάθουμε από αυτά, μεστοί υποκειμενικής πληροφόρησης, δοτικοί σε ένα πλήθος εκβιασμών, θύματα της τρομοκρατίας των «εταίρων», συρόμαστε σαν λαός σε ένα νέο τραγικό σφάλμα… Αυτό της απάθειας. Απάθειας ακόμη και απέναντι στην ολική καταστροφή μας!

Οι καιροί που διανύουμε είναι πονηροί. Ακόμη πιο πονηροί είναι εκείνοι που θέλουν να μας οδηγήσουν σε ένα σύγχρονο κρεματόριο, μέσα στο οποίο θα απολέσουμε τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας, θα μετατραπούμε από ανθρώπους σε… «όντα» ή και σε αριθμούς, των οποίων οι προσθαφαιρέσεις θα υπολογίζονται στον προσπορισμό αέναου κέρδους υπέρ των «δανειστών» εξαιτίας ενός «ομιχλώδους» αλλά και ανεξερεύνητου χρέους. Και δεν θα γίνουμε απλώς σκλάβοι των επιθυμιών κτηνοβατών και άλλων ηθικών καρκινωμάτων που σήμερα καταδυναστεύουν τη Ευρώπη. Θα γίνουμε επίσης ενοικιαστές της πατρίδας μας, αφού αυτό που επί της ουσίας επιδιώκουν με απάνθρωπη μανία οι «φίλοι» και οι «εταίροι» μας, είναι να μας εξανδραποδίσουν και να μας εξαναγκάσουν να τους πληρώνουμε εσαεί επειδή ζούμε στην χώρα που γεννηθήκαμε και πληρώνουμε τον χώρο που τους παραδώσαμε…

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει λογικά την συμπεριφορά της Γερμανοκρατούμενης Ευρώπης, αφού όλοι παραδέχονται πως εάν η Ελλάδα οδηγηθεί στην πτώχευση το πλήγμα για την έννοια και λειτουργία της Ενωμένης Ευρώπης, θα είναι τόσο ισχυρό, ώστε το πιθανότερο μεσο-βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα θα είναι η… διάλυσή της.

Ας σταματήσουμε, όμως να ασχολούμαστε και να κοιτάζουμε το δάκτυλο (όλων εκείνων που εργάζονται αφειδώς υπέρ της σκλαβοποίησής μας και που, όλως τυχαίως ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αντιληφθεί την λάθος πορεία της χώρας, αφού ήταν απασχολημένοι με την καταμέτρηση των κερδών τους από την εργασία τους που σκόπευε στην αποχαύνωση της λογικής και στην αποξήλωση της ηθικής μας) που μας υποδεικνύει το δέντρο, κατευθύνοντας τον τρόπο σκέψης μας και περιορίζοντας έτσι τον ορίζοντα των σκέψεών μας.
Ας κοιτάξουμε, επιτέλους το δέντρο. Ας δούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και ας αντιληφθούμε το όλο διακύβευμα. Για τους εταίρους μας είμαστε ένα άρρωστο δένδρο, που είτε πρέπει να δεχθεί την θεραπεία που του αρμόζει (ενώ έχουν ήδη αποδεχθεί ότι η θεραπεία είναι καταστροφική!), είτε πρέπει να εκριζωθεί!

Στην πραγματικότητα, μας λένε πως προκειμένου να συνεχίσουμε να υπάρχουμε (ενώ είναι «φίλοι» και «εταίροι» μας απειλούν με εξόντωση!), θα πρέπει να δεχθούμε να δανειζόμαστε για να πληρώνουμε τα χρέη μας! Δηλαδή, με όλη την σοβαρότητά τους, ισχυρίζονται πως τα χρέη πληρώνονται με… δανεικά! Πέρα από το γελοίο σκεπτικό (ποιος οικονομολόγος ή απλώς επιχειρηματίας μπορεί άραγε να υπερασπίσει αυτή την «λογική»;) μας προτείνουν, ως ανταπόδοση, να εφαρμόσουμε πολιτικά μέτρα (νόμους του κράτους) τα οποία θα αφαιρέσουν πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα από τους κατοίκους της Ελλάδας, ενώ θα μεγαλώσουν το ήδη υφιστάμενο τεράστιο πρόβλημα και χρέος της χώρας!
Η πρότασή τους, δηλαδή, είναι πολύ απλή, αφού μας λένε με διττό τρόπο: Αλλάξτε το πολίτευμά σας, αλλοιώστε το, παραχαράξτε την δημοκρατία και δημιουργήστε ένα «πράγμα» που θα μοιάζει με πολίτευμα. Ταυτόχρονα, όμως μας λένε με τον πλέον στυγνό τρόπο: Υπακούστε για να μπορέσετε να ζήσετε όσο σας το επιτρέψουμε και να πεθάνετε αργά και βασανιστικά, αφού προηγουμένως έχετε σκλαβοποιήσει τα παιδιά σας και μας έχετε παραδώσει και την πατρίδα σας…
Στην περίπτωση εκείνη που δεν θα δεχθούμε να ποδοπατήσουν την δημοκρατία μας (έστω και αυτό το κακέκτυπο δημοκρατίας που έχουμε σαν χώρα) τότε μας απειλούν πως θα μας εξευτελίζουν έως θανάτου, πληρώνοντάς τους ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε, μας απειλούν ότι θα μας εξοντώσουν, αφού θα μας εκτελέσουν οικονομικά. Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά μας τα λένε ως φίλοι… που θέλουν να μας βοηθήσουν!

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν με το… δέντρο, ας προσπαθήσουμε να ανοίξουμε τον οπτικό μας ορίζοντα και να δούμε το… δάσος. Το πλήθος δηλαδή των υπολοίπων χωρών που απειλούνται έμμεσα ή άμεσα, εάν η Ελλάδα καταρρεύσει οικονομικά. Το πλήθος εκείνων των χωρών των οποίων οι πολίτες χωρίς να ρωτηθούν, έδωσαν από τα ασφαλιστικά τους ταμεία (στο σημείο αυτό βρίσκεται και η μεγάλη κομπίνα του χρέους) για να στηρίξουν την Ελλάδα, αλλά τα χρήματά τους πέρασαν στις τράπεζες που διακρατούσαν ελληνικά ομόλογα και διέφυγαν έτσι από τον κίνδυνο να… κλείσουν εξαιτίας διαφόρων τραπεζικών «επενδύσεων». Η «αρρώστια» έχει ήδη εξαπλωθεί. Το δάσος, τα υπόλοιπα κράτη, ασθενούν και κινδυνεύουν να περιπέσουν σε καταστάσεις ακόμη χειρότερες από ότι η Ελλάδα. Εάν η Ελλάδα πτωχεύσει, τότε οι πολιτικές ηγεσίες της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης θα πρέπει να αιτιολογήσουν στους πολίτες τους γιατί στήριξαν την Ελλάδα (στην πραγματικότητα τις μαύρες τρύπες ευρωπαϊκών τραπεζών) χωρίς να αναλύσουν τον κίνδυνο στον οποίο εξέθεταν τους ευρωπαϊκούς ασφαλιστικούς μηχανισμούς. Ακόμη και αν κοπεί χρήμα από την ΕΚΤ, η πολιτική ζημία θα είναι τεράστια και θα γεννηθούν νέες πολιτικές τάσεις στην Ευρώπη, οι οποίες ενδεχομένως να μην υπάρχουν καν αυτή τη στιγμή. Ή το παρόν πολιτικό γερμανοκρατούμενο σύστημα θα διαλυθεί ή θα τολμήσει να περάσει μέτρα λιτότητας για να ανταπεξέλθει στην οικονομική ζημία που το ίδιο, ελέω Γερμανίας προκάλεσε. Γεγονός είναι πως η Ελλάδα έχει τη δυναμική ενός ασθενούς οικονομικά, αλλά αρκετά ισχυρού πολιτικά, ντόμινο εντός της Ευρώπης.
Και όμως, ενώ όλες οι χώρες θα ζημιωθούν, η αλήθεια είναι πως η Γερμανία θα οφεληθεί. Πρώτον, επειδή μία σύγκρουση με την Ελλάδα θα δικαιολογήσει την ανακοίνωση – οριστική μονομερή απόφαση της Γερμανίας- για μη αναγνώριση και φυσικά μη αποπληρωμή των χρεών της προς την Ελλάδα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, η Γερμανία θα απαλλαχθεί από ένα μεγάλο βάρος (το οποίο στην καλύτερη περίπτωση υπολογίζεται στα 300 δις. ευρώ και στην χειρότερη στα πλέον των 500 δις. ευρώ. Και η απόφαση της Γερμανίας θα στηριχθεί, επιπλέον, και από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά (ζημιωμένα από την πτώχευση της Ελλάδας) κράτη, ενώ θα υποστηριχθεί και μία πιθανή μετέπειτα ανακοίνωση της Γερμανίας και προς την Ρωσία, για το ανάλογο γερμανικό χρέος από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κι ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες θα περάσουν σε μία -άγνωστης χρονικής περιόδου- πολύ δύσκολη οικονομική φάση, η ισχυρή Γερμανία θα γίνει ακόμη ισχυρότερη και θα επιβάλει τις δικές της απόψεις – συμφέροντα στους ανίσχυρους να την αντιμετωπίσουν Ευρωπαίους. Στο σημείο αυτό, αναμένεται να ξεκινήσει και η γεωπολιτική μορφή της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης, μέσω μίας διπλωματικής και οικονομικής σύγκρουσης της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης με την Ρωσία. Σε καμία περίπτωση δεν βρισκόμαστε ή δεν οδηγούμαστε σε αχαρτογράφητα νερά. Εκείνοι που πολύ προσεκτικά σχεδίασαν την γεωπολιτική τους κίνηση, η οποία θα τους εξασφαλίσει την απόλυτη κυριαρχία για τα επόμενα 100 χρόνια νιώθουν πως η Ρωσία (που επανέρχεται ως παγκόσμια δύναμη και που δεν πρόκειται να ανεχθεί δεύτερο ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις) μπορεί να παίξει τον ρόλο του «πειρατή» και να τους χαλάσει τα προσεγμένα τους σχέδια. Μία σύγκρουση όμως την οποία επιδιώκει ο αμερικανικός παράγοντας, ο οποίος επιθυμεί να διατηρήσει τα… κεκτημένα του επί της ανατολικής Ευρώπης, μετακινώντας ταυτόχρονα την «ζώνη πυρός» πολύ κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, την οποία με αυτόν τον τρόπο ελπίζει πως θα «εγκλωβίσει» και θα την περιορίσει σημαντικά, έως ότου «τακτοποιηθεί» το κρίσιμο γεωπολιτικά και ενεργειακά «τρίγωνο» μεταξύ Ουκρανίας – Λιβύης και Ιράν…

Η Ελλάδα, μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, αποτελεί την Ιφιγένεια, την απαραίτητη θυσία που θα λειτουργήσει παραδειγματικά για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά ταυτόχρονα καλείται μέσα από την θυσία της να λειτουργήσει και ως πυροκροτητής εξελίξεων που μόνο ως επικίνδυνες μπορούν να χαρακτηρισθούν.
Δεν έχει καμία αξία για την Γερμανία ή τις ΗΠΑ η καταστροφή της Ελλάδας. Την έχουν προγραμματίσει, απλώς δεν θέλουν να συλληφθούν με το «όπλο του εγκλήματος» ή να «λερωθούν» από το αποτέλεσμα του ελληνικού θανάτου. Αυτό που προβληματίζει έντονα τόσο την Ουάσιγκτον, όσο και το Βερολίνο, είναι να μην υπάρξει κάποιος τυχαίος παράγοντας που θα καταστρέψει ένα «τέλειο έγκλημα». Και ο παράγοντας αυτός έχει προσδιορισθεί πως βρίσκεται στην Μόσχα, η οποία από την πλευρά της κρατά στάση αναμονής, αποφυγής εμπλοκής και επιθυμίας μίας λογικής συνεργασίας με την Ευρώπη.

Η Ελλάδα έχει αφεθεί στην τύχη της, να πληρώσει τις κάκιστες επιλογές διαχείρισης της χώρας από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν ήταν απλώς ανίκανο να κυβερνήσει και να δημιουργήσει ένα καλύτερο αύριο για τους πολίτες, αλλά ήταν άκρως επικίνδυνο, διεφθαρμένο και απολύτως ελεγχόμενο από παράγοντες και δυνάμεις που έχουν αρχίσει πλέον να κάνουν έντονη την παρουσία και τις επιδιώξεις τους.

Εάν εμείς, σαν πολίτες, θέλουμε να ζήσουμε κάτι καλύτερο, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι μονόδρομος να επανακτήσουμε την πατρίδα μας αφού περάσουμε μία –τουλάχιστον- πενταετία σκληρής και έντιμης εργασίας προς την κατεύθυνση δημιουργίας πραγματικών οικονομικών υποδομών. Μόνο αν αντιληφθούμε πως η διαφοροποίησή μας, με την κατανόηση της πραγματικότητας που άλλοι ετοίμασαν για εμάς (χωρίς καν να μας υπολογίζουν) και την ανάγκη υπεράσπισης των αυτονόητων ανθρώπινων και πολιτικών μας δικαιωμάτων, ως χώρα και ως λαός, τότε μόνο θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε με πραγματική ελπίδα το αύριο. Χωρίς παιχνίδια με τις λέξεις, αλλά με σκληρό αγώνα για τη ζωή… Ειδάλλως θα πρέπει να κατανοήσουμε πως έχουμε τελειώσει και είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων… Κι αν μας έκλεισαν σε μία φυλακή χωρίς πόρτα, τότε δεν μένει τίποτε άλλο σε εμάς από το να σπάσουμε τον… τοίχο της φυλακής μας…

Οι τίτλοι τέλους έχουν ετοιμαστεί να πέσουν στην παράσταση φρίκης που είμαστε μοιραίοι κομπάρσοι. Εκτός και εάν αποφασίσουμε στο δράμα της ζωής μας να γίνουμε εμείς οι συγγραφείς και πρωταγωνιστές, γράφοντας ένα τέλος που θα εκπλήξει πολλούς…

Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός

Καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος… Η πασίγνωστη αυτή φράση του Κάρλ Μάρξ αντικατοπτρίζει κατά τον καλύτερο τρόπο την παρούσα πολιτική κατάσταση στην χώρα μας. Πιστοί στα όσα έχουμε γράψει μέχρι σήμερα δεν θα κρίνουμε την κυβέρνηση με βάση τις όποιες διαρροές, από όποια πλευρά και αν προέρχονται. Γιατί κανείς από εμάς στην Ελλάδα, πλην του κυρίου Τσίπρα και κάποιων συνεργατών του, δεν γνωρίζει ποια είναι η αλήθεια και τι ισχύει από όσα ακούγονται. Έτσι δεν πιστεύουμε τίποτα και δεν παίζουμε και κανένα παιχνίδι από οποιαδήποτε πλευρά και αν προέρχεται. Θέλουμε να παραμείνουμε έντιμοι.

Βεβαίως, περιμένουμε εναγωνίως τις εξελίξεις όχι μόνον γιατί αφορούν το μέλλον μας αλλά και για να δούμε τι τελικά ίσχυε από όλα όσα έχουν λεχθεί μέχρι σήμερα. Θα μπορέσουμε με αυτόν έτσι να κρίνουμε αν πράγματι έγινε σκληρή διαπραγμάτευση ή αν κάποιοι, δυστυχώς, χρησιμοποίησαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως «ανακουφιστική βαλβίδα», δηλαδή ως βαλβίδα εκτόνωσης της πίεσης. Ο λαός εξ αιτίας της πρωτοφανούς ανθρωπιστικής κρίσης ήταν ένα καζάνι έτοιμο να σκάσει. Κάτι που το είχαν δει οι ξένοι εδώ και καιρό, και ίσως να είχαν προετοιμαστεί καταλλήλως για την στιγμή αυτή…

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε το σενάριο αυτό, γιατί θα είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση και εξέλιξη στην σύγχρονη ιστορία μας. Είμαστε από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουμε σε αυτόν τον τόπο. Που πιστεύουμε στους υγιείς ανθρώπους αυτού του τόπου. Που πιστεύουμε ότι μπορεί να αλλάξει η κατάσταση, ακόμη και αν χρειαστεί να περάσουμε όλοι εμείς άλλη μία τεράστια δοκιμασία. Σημασία όμως έχει το να αλλάξει η χώρα προς το καλύτερο. Όχι να συνεχιστεί η σάπια, διεφθαρμένη, άρρωστη αυτή κατάσταση που επικρατεί. Και είναι σαφές ότι η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού δεν έχει να χάσει τίποτα, γιατί τα έχει χάσει σχεδόν όλα ήδη… Μόνο τα λαμόγια και οι απατεώνες θα επηρεαστούν από μια τέτοια εξέλιξη… Και αυτοί όχι και τόσο πολύ γιατί ας μην ξεχνάμε ότι έχουν και τα «παστωμένα» στο εξωτερικό. Αλλά όπως και να το κάνουμε θα χάσουν την βολή τους…

Είναι τόσο τρελά αυτά που βλέπουμε που διαβάζουμε που τελικά μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν τελικά έχουν δίκαιο οι ξένοι που προσπαθούν να μας εξοντώσουν με κάθε τρόπο και να μας κάνουν αποικία τους. Δεν μπορεί να ακούει κανένας πχ τον κ. Σαμαρά να κάνει τον κατήγορο την στιγμή που είναι «Ο» αποτυχημένος των αποτυχημένων πολιτικών. Ο άνθρωπος που ήξερε μόνο να συμφωνεί απλά για ανέβει και να κρατηθεί στην εξουσία… Δεν μπορεί να ακούς εκπροσώπους κόμματος να συμπεριφέρονται πολιτικά ως εκπρόσωποι άλλου κράτους… Τέλος δεν μπορεί οι «δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε», τι θυμηθήκαμε και εμείς, την αγαπημένη φράση του ΠΑΣΟΚ και του Κουτσόγιωργα, να ομιλούν. Το κόμμα αυτό, το κίνημα αυτό, ότι είναι τέλος πάντως, έπρεπε να είχε μπει εδώ και πολλά χρόνια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας… Και όμως ο αρχηγός του ο πολύς κ. Βενιζέλος συνεχίζει να κρίνει, να κατακρίνει και να εμφανίζεται δεξιά και αριστερά χωρίς να ντρέπεται…

Αλλά δεν είναι μόνο το εξωτερικό μέτωπο στο οποίο περιμένουμε τα τελικά δείγματα γραφής της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα. Υπάρχει και το εσωτερικό μέτωπο. Ελπίζουμε η αδράνεια που υπάρχει ουσιαστικά σε αυτό απλά να οφείλεται στην τεράστια πίεση που ασκείται από το εξωτερικό στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης που γίνεται με τους δανειστές. Γιατί στο εσωτερικό δεν πάμε καλά… Δεν βλέπουμε πέρα από κάποια πυροτεχνήματα αυτά που μας είχαν υποσχεθεί. Πάταξη της μεγάλης φοροδιαφυγής… Πάταξη της διαφθοράς… Πάταξη του πελατειακού κράτους… Μπορεί να ξεκινήσουν όλα αυτά συστηματικά μετά την συμφωνία με τους δανειστές, αλλά εμείς θεωρούμε ότι έπρεπε να είναι προτεραιότητα για την κυβέρνηση. Γιατί θα ήταν αυτό το καλύτερο μήνυμα για το εξωτερικό… Και θα αφορούσε και τις διαπραγματεύσεις…

Για παράδειγμα, έγινε πολύ ορθά η ρύθμιση στην εφορία των 100 δόσεων και μείωσης προσαυξήσεων κλπ. Έπρεπε όμως να υπάρχει πλαφόν. Τα μέτρα αυτά έπρεπε να αφορούν αυτούς που πραγματικά καταστράφηκαν, που αδυνατούσαν λόγω συνθηκών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Όχι για τα μεγαλολαμόγια! Δεν μπορεί να κλέβει ο άλλος το δημόσιο, πχ 5 εκατομμύρια ευρώ, να του βάζει η εφορία πρόστιμο 3 εκατ., που να βρει πόσα ακριβώς είχε κλέψει ο καθένας και τελικά με τις ρυθμίσεις του νόμου της κας Βαλαβάνη να πληρώνει 1,5 εκατ. ευρώ και να καθαρίζει… Είναι πρόκληση για όλους αυτούς που πεινάνε σήμερα…

Δεν μπορεί να λες φέρτε τα μαύρα (από κλεμμένα, από μίζες, από επιδοτήσεις;) και πληρώστε 15% φόρο και καθαρίσατε όταν ο άλλος, ο νομοταγής μισθωτός μπορεί να πληρώνει και 40% φόρο!!! Δηλαδή έφαγες, έκλεψες, έκανες απάτη, με 15% καθάρισες… Ξέρουμε τον αντίλογο, ότι έχει εφαρμοστεί και στο εξωτερικό, σε κάποιες χώρες με επιτυχία. Στην Ελλάδα όμως δεν εφαρμόζεται τέτοιος νόμος. Γιατί; Ας κοιτάξουν οι υπεύθυνοι τις προηγούμενες ανάλογες ρυθμίσεις. Ποιοι έφεραν χρήματα; Πόσοι ήταν αυτοί; Ένας-δύο πρώην υπουργοί ή μεγαλοδικηγόροι; Μην τρελαθούμε τώρα. Και το μέτρο δεν θα αποδώσει αλλά και το κυριότερο, το μήνυμα που περνά στην κοινωνία μας είναι: «μία από τα ίδια» και αυτή η κυβέρνηση. Η πρώτη φορά αριστερά, για να μην ξεχνιόμαστε!

Αλλά και κάποιοι στις δικαστικές αρχές συνεχίζουν μάλλον να ζουν στο παρελθόν… Βλέπουμε περίεργες αποφάσεις και τακτικές που μας κάνουν να διερωτώμεθα αν κάτι αλλάζει σε αυτή τη χώρα. Ένα μικρό παράδειγμα η υπόθεση Καρούζου. Έξη οι κατηγορούμενοι στην πρόταση του εισαγγελέα προς το δικαστικό συμβούλιο και ανάμεσα σε αυτούς δεν είδαμε να φιγουράρει ούτε ένα τραπεζικό στέλεχος!!! Δηλαδή μόνο οι έξη ήξεραν… Όλοι οι άλλοι, τόσοι και τόσοι, δεν ήξεραν τίποτα για τον «φόνο» ή καλύτερα τους «φόνους» μια και μιλάμε για πολλά δάνεια όχι ένα και δύο… Εκτός και αν ο προηγούμενος «Στουρνάρας», ο κύριος Προβόπουλος, καθάρισε καλά για το συνάφι του… Με αυτόν τον κύριο άραγε θα ασχοληθεί κανείς; Όχι τίποτα για να δουν και να αντιληφθούν ορισμένοι γιατί ο κύριος Στουρνάρας αρνείται να δώσει στοιχεία για τα θαλασσοδάνεια των ΜΜΕ!!! Μην ξεχνάμε ότι θέλει να γίνει και πρωθυπουργός όποιος διαβάζουμε! Γιατί τώρα εμάς ήρθε στο μυαλό η παροιμία «το ένα χέρι (της διαπλοκής) νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο (της διαπλοκής)»… Καμία σκέψη κανένας;

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει τεράστια ευθύνη. Εκτός των άλλων γιατί είναι και η «πρώτη φορά αριστερά»! Αν δεν θέλει λοιπόν το σύνθημα της αυτό να γίνει «πρώτη και τελευταία φορά αριστερά» θα πρέπει να προσέξει πάρα πολύ. Ο κόσμος στην Ελλάδα δεν έγινε ξαφνικά «αριστερός»… Ο κόσμος σήμερα δεν δίνει χωρίς λόγο στις δημοσκοπήσεις αυτά τα υψηλά ποσοστά στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ… Όπως και δεν στέλνει στον πολιτικό αγύριστο την Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, το Ρυάκι, την ΔΗΜΑΡ κλπ χωρίς λόγο. Ξέρετε δεν είναι μόνον ότι πολλοί συμπατριώτες μας έχουν σιχαθεί το που μας οδήγησαν οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.
Υπάρχουν και πάρα πολλοί Έλληνες που πιστεύουν σε αυτό που είχε πει ο Μαρκ Τουέιν: «Πίστη στην πατρίδα, πάντα. Πίστη στην κυβέρνηση, όταν το αξίζει»… Για να δούμε λοιπόν αν ο κ. Τσίπρας θα δικαιώσει τους ανθρώπους αυτούς. Κοντός ψαλμός αλληλούια…

Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα. Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων!
Μένουμε πίσω με τα πόδια μας τσιμεντωμένα στο λιμάνι ξεγυμνωμένοι πλήρως από τον οπλισμό που μάς έκανε μέχρι πρότινος άτρωτους. Δεν είσαι τίποτε χωρίς την πανοπλία που σου έδωσαν να φοράς όσοι έκαναν την χώρα αυτή στίχους και χρώματα, αίμα και αγώνες. Ένα δίποδο όπως εκατομμύρια άλλα στον πλανήτη είσαι χωρίς την ασπίδα της ταυτότητας σου. Αλλά ας τα πούμε όλα τώρα μιας και τα έχουμε χάσει όλα. Δεν την γούσταρες την ταυτότητά σου. Ποτέ δε σου άρεσε ο “βαλκανοχωριάτικος” πολιτισμός και ήθελες να παίρνεις αέρα ευρωπαϊκό από φιλολογικά στέκια αριστερών και τεμπέληδων φαφλατάδων. Δεν γούσταρες τον Ελύτη και τον Ρίτσο, τα λόγια τους αποσπασματικά γούσταρες να τα βάζεις σε γιορτές για λίγους ανάμεσα σε χαβιάρι και μπρικ ή το πολύ-πολύ για να πείσεις καμιά γκόμενα ότι είσαι “διαβασμένος”.
Δεν τον γούσταρες τον άπλυτο πολεμιστή, τον άυπνο και ξυπόλητο που από τη φύση του κατανοούσε ότι η κατάφαση στην δουλικότητα είναι η μετάλλαξή του σε ζωντανό νεκρό. Τον ανέφερες σε ομιλίες “επαναστατικές”, τον έκανες πανό, βιβλίο και παράδειγμα στους γελοίους πολιτικούς λόγους, αλλά με τίποτε δεν θα ήθελες να είσαι δίπλα του για ένα λεπτό. Το αίμα, η απλυσιά, ο ιδρώτας και η αγωνία του θανάτου θα σου “γύριζαν” το ευαίσθητο στομάχι σου. Η στιγμή του ηρωισμού μυρίζει άνθρωπο. Το «Ελλάς ευγνωμωνούσα» είναι ένα μπρούτζινο καρφί που στεριώνει την καρδιά. Πρέπει να έχεις καρδιά για να σου αξίζει αυτό το καρφί.
Δεν είναι η ήττα που πονά, είναι ότι μείναμε πίσω μόνοι χωρίς το φως του Αγγελόπουλου και χωρίς τους “ήρωες που περπατούν στα σκοτεινά” του Σεφέρη. Δεν υπάρχει πια η μουσική του Χατζιδάκι να “ντύσει” το Χάρτινο Εγώ μας. Μείναμε πίσω ορφανοί. Και είναι πραγματικά μακάριοι οι τόσοι ηλίθιοι που ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί. Τρέχουν ακόμα κάτω από μπαλκόνια να ακούσουν υποσχέσεις μιας καλύτερης ζωής χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν ότι η καλύτερη ζωή είναι φαγητό πλαστικό, αναπαραγωγή  του είδους άνευ συνειδήσεως και θάνατος μέσα σε κάτουρα και σκατά χωρίς τους Ποιητές και τους Ήρωες.
 Όσο για εκείνον τον Μπρεχτ που είπε το χιλιοαντιγραμένο σε άρθρα και φιλολογικές βραδιές “αλίμονο στην χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες”, πέθανε χωρίς να δώσει την απάντηση για του τι θα ήταν ο ποιητής αν δεν είχε ως έμπνευση τους ήρωες. Δυστυχώς για αυτόν δεν ζει για να δει πώς είναι μια χώρα που δεν έχει ανάγκη ήρωες και κατ’ επέκταση ξέμεινε από ποιητές. Να κοίταζε εμάς εδώ κοκαλωμένους στο λιμάνι καταδικασμένους να πορευτούμε μέχρι το τέλος χωρίς Ποιητές και Ήρωες. Μονάχα με την σιγουριά του ότι αλίμονο στην χώρα που δεν έχει ανάγκη την Ταυτότητά της.
Άντε τώρα να σταθούμε και πάλι στην ουρά με το χαρτάκι στο χέρι να πληρώσουμε το ενοίκιο στέγασής μας μη και μάς τιμωρήσουν οι νοικοκυραίοι που έπεισαν τον όχλο ότι ζωή και πατρίδα είναι πρόσθεση και αφαίρεση. Άντε να κάνουμε τους διακανονισμούς μας με τα γκρίζα ανθρωπάρια των δημοσίων κατοχικών υπηρεσιών. Να απειλήσουμε, να οργιστούμε, να παρακαλέσουμε μη και χάσουμε κανέναν πόντο από τους τούβλινους τοίχους των σπιτιών μας. Άντε να ζήσουμε όσο μάς μένει γιατί δεν έχει μετά. Το μετά μπήκε στο μπαούλο της Ιστορίας και τοποθετήθηκε στην κουπαστή. Κάθονται πάνω του ο νηστικός στρατιώτης και ο τρελός ποιητής κοιτάζοντας εμάς τους δειλούς και μοιραίους να παίρνουμε τις τελευταίες μας ανάσες αμέριμνοι πριν το λιμάνι που πάνω του στεκόμαστε αρχίσει να βυθίζεται. Πριν το δικό μας Μηδέν σύρει μαζί του και την δικιά τους Αθανασία στον πάτο.
Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε.
Τώρα είναι συνηθισμένο να διαβάζεις εφημερίδες, να παρακολουθείς τα γεγονότα «να τρέχουν» στον γεωγραφικό χώρο που εθιμοτυπικά ακόμη να λέγεται Ελλάδα και να νιώθεις ότι αφορούν μία άλλη χώρα. Αποστασιοποιηθήκαμε και βλέπουμε τα δρώμενα σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ ή τίποτε πια δε μας διαπερνά; Η Ελλάδα μέσα από πηχυαίους τίτλους, μεσότιτλους και αναλύσεις χωριατών. Κάποιοι, λένε, που «κυβερνάν» δεκαετίες αυτόν τον τόπο έχουν καιρό που ξεκίνησαν να χαρίζουν υπόγειο, εναέριο και επίγειο χώρο. Καρέ-καρέ παρακολουθούμε τις χειραψίες, τα δείπνα σαν να χαζεύουμε, τρώγοντας φιστίκια, μια χολιγουντιανή ταινία εποχής που ο φεουδάρχης δέχεται στο «φτωχικό» του τον βασιλέα να τον φιλέψει πραμάτεια με των δούλων τον ιδρώτα.
Από την άλλη βλέπω και αισθάνομαι μία άλλη Ελλάδα που δεν έχει εκατομμύρια πληθυσμό, που δεν στοιβάζεται και δεν εξαγοράζεται. Μία μειοψηφία, που μόνο και μόνο από πείσμα, αφήνει στην ταυτότητάς της το Υπηκοότητα Ελληνική και δεν το σβήνει με κόκκινο στυλό. Είναι αυτή που δεν πηγαίνει σε Μνημόσυνα Τιμής που τα Μετάλλια Ανδρείας τα έχει στην ψυχή της. Μία Ελλάδα που ντρέπεται τους νεκρούς της. Είναι μια χώρα από μόνη της. Άνευ συνόρων και άνευ πολιτικών εκπροσώπων. Έχει απομείνει χωρίς βοήθεια στα στενά αόρατων Θερμοπυλών και περιμένει τα στρατεύματα του Ράιχ να περάσουν από πάνω της. Θα περάσουν αυτό είναι σίγουρο. Πάντα περνούσαν….
Ανάμεσα σε δύο χώρες ταλαντεύομαι. Πληρώνω την πρώτη σαν τον ραγιά για να μου ταυτοποιήσει την υπηκοότητα. Αντέχω για χάρη της δεύτερης για να επιζήσει η ταυτότητά μου.

Τώρα όπως τα κάνατε καθίστε και κλάψτε. Κλάψτε πολύ γιατί όταν παίρνατε το δανειάκι για να αγοράσετε το αστραφτερό αυτοκινητάκι σας δεν υπολογίσατε ότι κάπου κάποιος το παίζει στον τζόγο. Να κλάψετε και να πλαντάξετε όλοι μαζί. Να σας βλέπω σε κανά χρόνο έξω από τις τράπεζες να απλώνετε το χέρι και να ζητάτε έλεος και αυτές να μην σας δίνουν ούτε μαντήλι να κλάψετε.
Ετσι, το ευχαριστιέμαι τώρα πάρα πολύ. Μου λείπει ο ατμομάγειρας; Μου λείπει ο διάδρομος γυμναστικής; Μου λείπει ένα ζευγάρι γόβες λεοπαρδαλέ; Τί την έχω την πιστωτική. Τί την έχω την τράπεζα δίπλα στο σπίτι μου; Πάω υπογράφω και δε μου λείπει τίποτε!
Εκεί να χτυπιούνται όλες οι ξανθιές που μέλημα είχαν το βυζί που έπεσε και τρέχαν για δάνειο να πάνε στον τάδε πλαστικό για να τους το σηκώσει. Λες κι ο γκόμενος δεν θα την κερατώσει λόγω βυζιού! Να λένε «μάνα γιατί με έκανες» και κάτι ψευτοφλωράκια που μου’θελαν διακοπές στη Μύκονο και στην πολιτιστική πρωτεύουσα Βαρκελώνη κι ας μην ήξεραν πού στον χάρτη πέφτει το χωριό τους. Διακοποδάνειο δεν ήθελες να το ξοφλήσεις σε 3 χρόνια; Σε 3 χρόνια σε βλέπω να ψάχνεις στρογγούλα στο χωριό σου για να κρυφτείς και δεν θα βρίσκεις, γιατί θα την έχει δηλώσει ο γείτονας στο Κτηματολόγιο.
Καλά περάσατε μάγκες κι εσείς με τις επιχειρήσεις του κώλου. Άεργοι από την γέννα σας δεν πηγαίνατε στην οικοδομή μη και πονέσουν τα χεράκια σας. Μου κάνατε επιχειρησούλες πουλώντας αέρα κοπανιστό και δερμάτινη πολυθρόνα. Ωρέ θα ξυπνάτε από τις 4 τα χαράματα και θα περιμένετε να περάσει ο Αλβανός εργολάβος και δεν θα σας παίρνει μόνο και μόνο λόγω φάτσας.
Εσείς του Δημοσίου, τί μου πάθατε; Δεν σας έφθανε το τριαράκι και μου θέλατε μεζονέτα για να ανεβείτε κοινωνικό επίπεδο; Πήρατε στεγαστικό 400,000 Ευρώ και τώρα δεν σας φθάνει ούτε το σίγουρο τεμπέλικο μηνιάτικό σας; Μ’ εσάς το παγκόσμιο σύστημα ακόμη δεν έχει αρχίσει. Μ’ εσάς θα γελάμε όλοι μαζί. Ετοιμαστείτε για νέες πλατείες Κλαυθμώνος.
Τί έγινε κι εσείς μαγκίτες μου, εφημεριδάδες; Το εκμεταλευτήκατε καλά το σύστημα και στρώνατε δουλίτσες; Και να τα γραφεία, και να τα laptop και να τα 48σέλιδα και να ο κάθε μαλάκας που σας έγλυφε για να μπει το ονοματάκι του σε ένα μονόστυλο. Πόσο αέρα θα πουλούσατε ωρέ; Στα γόνατα να εκλιπαρείτε για να διπλώνετε εφημερίδας σε καποιά επαρχία, να σας δω και τι στο κόσμο.
Έτσι ρημάδι να γίνουν όλα. Να πέσουν όλα έξω. Να πεινάσουμε όλοι. Να κοπούν κεφάλια. Έτσι να ξημερώσει μια μέρα που να έρθουν τα κάτω πάνω. Όπως δηλαδή θα έπρεπε να είναι. Ο εφιάλτης σας είναι το πιο χαρούμενο όνειρό μου!
26-1--4-thumb-large

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεοκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας.  Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε κομματικό υπάλληλο, που έχει πάρει τον τίτλο-φερετζέ- του δημοσίου, ο οποίος θα έχει απαίτηση να βρει την παρανομία μου για να αποδώσει το τίμημα σε χρήμα. Να είναι σε απόσταση ασφαλείας από το χέρι μου όταν θα πατήσει την σφραγίδα του κατασχετηρίου του σπιτιού μου, διότι αυτό το σπίτι δεν έβγαλε ούτε ένα σκουλήκι που να αποδέχεται τα πάντα αρκεί να «πέφτει» ο αιματοβαμμένος του μισθός .
Αρνούμαι να αποδεχθώ γιατρό δημοσίου τομέα όταν θα έρθει η ώρα να έχει ανάγκη την επιστήμη του  συμπολίτης μου και θα έχει το θράσος να ζητήσει βιβλιάριο υγείας ή το χρηματικό ποσό που ορίζει ο νόμος για να κάνει αυτό που του επιβάλει ο υπέρτατος νόμος του λειτουργήματος του.  Η άρνησή του να τιμήσει τον όρκο του θα είναι και η δική μου άρνηση να σεβαστώ ό,τι πολυτιμότερο έχει.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τον όποιον θεσμό ακόμα κατέχει θέση σε αυτή την χώρα. Οι θεσμοί  που έμαθα να σέβομαι είναι αυτοί που υπηρετούν την χώρα μου και δεν υπηρετούν καμία άλλη εις το όνομα του κέρδους.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τα όρια που θα θέσει ο κάθε υπουργίσκος για το πώς θα διεκδικήσω τα δικαιώματα μου τα οποία έχουν ήδη εξαϋλωθεί από τις υποκλίσεις που έχει κάνει αυτός και οι όμοιοί του στην Μεγάλη Τράπεζα που λέγεται Ευρώπη.
Αρνούμαι να αποδεχθώ ως καθαρό πολιτικό πρόσωπο τον οποιονδήποτε διατηρεί ακόμα και τυπικές σχέσεις, συζητά ή έστω βρίσκεται τυχαία στον ίδιο χώρο  με εκπροσώπους χωρών ή ιδρυμάτων που έβαλαν την ζωή μου υποθήκη για τις δικές τους αποθήκες χρήματος.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τον κρατικό φρουρό ο οποίος αντί να φυλλάτει την δική μου πλάτη ασκεί βία σε μένα και στους γύρω μου για να μην ματώσει ο κρατικός εχθρός που έχει ασυλία, αν και εδώ και τρία χρόνια η ασυλία του έχει αρθεί όπως έχουν αρθεί  και όλοι οι  νόμοι με τις δικές του υπογραφές. Οι κρατικοί φρουροί που προστατεύουν τον εχθρό και όχι τον συνάνθρωπο εδώ και τρία χρόνια μετατράπηκαν συνειδητά, εφόσον δεν παραιτήθηκαν, σε παρακρατικούς.
Αρνούμαι να αποδεχθώ ως Άνθρωπο οποιονδήποτε ψηφοφόρο ή παλαμακιστή του οποιοδήποτε κόμματος συμμετέχει ακόμα και με την παρουσία του μέσα στο Κατοχικό Κοινοβούλιο,  αλλά και όλους αυτούς που σπρώχνουν την κατάσταση με οποιαδήποτε κομματική ταμπέλα. Δεν σέβομαι τον μικρό, άνοο, ατομικιστή και επικίνδυνο πολίτη ο οποίος με την κρυφή του ψήφο επιμένει να συντηρεί την χώρα μου σε καταστολή και ψυχική αφαίμαξη.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον καθημερινό εξευτελισμό του Ανθρώπου, τον βιασμό της αξιοπρέπειας ζωής και θανάτου, τις αυτοκτονίες, την πείνα, την κατάθλιψη, την στέρηση οξυγόνου των δικών μου ονείρων και του διπλανού μου, αλλά και το κομμάτιασμα της χώρας μου με προδοτικά χρεόγραφα.

Αρνούμαι να θεωρώ ίσους όλους αυτούς που νομίζουν ότι η σιωπή μου είναι και η κατάφασή μου στο προμελετημένο έγκλημα που επιμένουν να συντελούν
Η ντροπή έφτιαξε τις βαλίτσες της και μετανάστευσε. Έμεινε πίσω το σαρκίο σου που είναι άδειο από ψυχή, από τόλμη και απλή λογική. Το μόνο σου μέλημα είναι πώς θα την «βγάλεις» το χειμώνα που πλησιάζει και δεν έχεις ούτε στο ελάχιστο τα κότσια του μυρμηγκιού να κουβαλήσεις μόνος σου το βιος σου το δουλεμένο. Τα θέλεις έτοιμα, γελοίε υπάνθρωπε, που σε έβαλε η τύχη- και μόνο αυτή – να γεννηθείς και να μείνεις σε αυτό τον τόπο. Επιμένεις να θέλεις να λέγεσαι ραγιάς και τελευταία έχεις εξελίξει το είδος σου: Και ραγιάς και γραικύλος αφού γουστάρεις μέχρι υστερίας το κουλό σου πόδι να πατάει στην Ευρώπη.
Οι αιτίες κάθειρξης των ποινικών φυλακισμένων σε αυτή την χώρα μέχρι πριν 25 χρόνια κατά 90% ήταν για την τιμή, όσο αστεία κι αν φαινόταν, και τώρα τα τάγματα εφόδου των ανέραστων, ανιστόρητων, ανθελλήνων δίποδων έρχονται για να σου λύσουν τα προβλήματα με ένα τηλεφώνημα διότι, εσύ γραικυλοραγιά, δεν έχεις τα απαραίτητα φυσικά εργαλεία στο παντελόνι σου για να τα λύσεις μόνος. Φωνάζεις τους μπράβους να σε σώσουν, δειλέ, από το φακελάκι του γιατρού μέχρι τον βιασμό του παιδιού σου. Και είσαι τόσο ηλίθιος που αγνοείς ότι και ο γιατρός και ο βιαστής διέπονται από τον ίδιο εγωκεντρικό ναζισμό που σε θεωρεί κατώτερο και σε κάνει ό,τι γουστάρει όπως και οι δήθεν άντρες που καλείς στα δύσκολα για να σε σώσουν. Μόνο που οι τελευταίοι έχουν βάλει τεχνηέντως για προπέτασμα την σημαία αυτής της χώρας που μόνο και μόνο γι’ αυτό θα έπρεπε να τους έχεις από μόνος σου κόψει το χέρι που τολμά και την ακουμπά.
Σε έβαλαν πάλι σε καλούπι, ηλίθιε, και αντί να το σπάσεις, εσύ το κάνεις πιο ανθεκτικό. Σε βάζουν να πρέπει να διαλέξεις ή τους απογόνους των ταγματασφαλιτών ή τους άκαπνους προοδευτικούς που σε σέρνουν σε πορείες και απεργίες κρατώντας σε μακρυά από τον στόχο. Διότι ο στόχος που πρέπει να φθάσεις και να συντρίψεις είναι όλο το πολιτικό σύστημα που θρέφει όλους αυτούς χωρίς καμία εξαίρεση και χώνει εσένα πιο βαθιά μέσα στον τάφο σου. Εσύ όμως αντί να κρατάς σφυρί που θα σπάσει συθέμελα το φρούριό τους , κρατάς πλακάτ και σταθερό βήμα σαν γύναιο σε πασαρέλα σουρεαλιστικών καλλιστείων.
Τι άλλαξε τελικά μέσα σε τρία χρόνια; Άνοιξε τα μάτια σου και θα το δεις. Το πολιτικό σύστημα αλλάζει πανευρωπαϊκά με αφορμή την δήθεν οικονομική κρίση με τραβεστί κυβερνήσεις που στρώνουν την κατάσταση για το νέο σύστημα εξουσίας και εσύ επιμένεις να θεωρείς ότι τα εργασιακά σου δικαιώματα είναι το μέλημα των δήθεν λαϊκών και προοδευτικών παρατάξεων. Ένα εμπόρευμα είσαι που μέχρι να λήξεις πρέπει να τακτοποιηθείς σύμφωνα με τον έμπορο στο σωστό ράφι στην ανακαίνιση του ευρωπαϊκού καταστήματος.
Έτσι καταλήγεις σε δύο επιλογές: Ή φωνάζεις τους τραμπούκους να σε σώσουν στιγμιαίως με μπράτσα φουσκωμένα και ξεφούσκωτα σώβρακα ή τους μαλθακούς να σε κανακέψουν κοιμίζοντας σε με νανουρίσματα ειρηνικής επανάστασης . Εσύ ο ίδιος πάντως δεν έχεις σκοπό να βγεις από την κονσέρβα που σε έχωσαν και να τα σπάσεις όλα στο μπακάλικο που σε έχει προς πώληση διότι έτσι ήσουν πάντα. Περίμενες κάποιον άλλον να σε σώσει μόνο που δεν σκέφθηκες ποτέ ότι δεν κινδύνευες από κανέναν παρά μόνο από τον ίδιο σου τον εαυτό που μεγάλωσε με το φόβο της καταπάτησης των φτιαχτών από το σύστημα δικαιωμάτων σου, ότι θα ποδοπατηθείς από τον διπλανό σου, ότι σώνει και καλά θα πρέπει να ανήκεις σε ομάδα για να επιβιώσεις. Έφτασες μέχρι εδώ διότι το πολιτικό σύστημα σε όρισε μάζα με ορισμένα δικαιώματα ζωής και το νέο πολιτικό σύστημα που στήνεται, αυτή την μάζα, θα την χρησιμοποιήσει αποκλειστικά για τα δικά του δικαιώματα κέρδους απλά τώρα δεν θα κρατήσει καν τα προσχήματα ότι σε έχει σε υπόληψη. Είσαι η μόνη πηγή ενέργειας που δεν πρόκειται ποτέ να εξαντληθεί. Με το φτυάρι θα σε χώνουν στους φούρνους σαν κάρβουνο για να κάνει το ατμόπλοιο τους υπερατλαντικές κρουαζιέρες. Κι ενώ εσύ θα καίγεσαι , στο πάνω κατάστρωμα κάτω από τους πολυελαίους καθισμένοι στις βελούδινες πολυθρόνες οι εκπρόσωποι όλων αυτών που σήμερα σε αποκαλούν «δικό τους» θα υψώνουν τα ποτήρια στην υγειά της νίκης τους μέσα σε χάχανα και κρύα αστειάκια.
Πριν λοιπόν πάρεις απόφαση να συμμετάσχεις σε όλα αυτά που θεωρείς απλά, φυσικά και εύκολα σκέψου έστω και την τελευταία στιγμή και ενώ αποχαιρετάς την ντροπή σου ότι αν έκανες ο,τιδήποτε που αυτό το σύστημα δεν ενέκρινε θα ήσουν ήδη νεκρός ή ήδη ελεύθερος.
Θα’θελα να’μουν Μακεδόνας αυτές τις περίεργες ημέρες των διαβουλεύσεων και των αμφισβητήσεων. Θα’θελα να είχα την ατυχία να μου ακυρώνουν την ταυτότητα και να υπερασπίζομαι έναν Αλέξανδρο σαν να έδινε ακόμη μία μάχη, όχι στον Γρανικό, αλλά στον Αξιό ποταμό. Να’μουν για μία ημέρα «καρντάσι» και όχι απλός φίλος και ένας Μητροπάνος να τραγούδαγε για μένα. Να καυχιέμαι ότι μόνο για τον Βορρά έπαιξε ο Χατζηπαναγής και ο Κούδας, ενώ ο Γκάλης έβαλε ένα τρίποντο για την πάρτη μου, που τον αποθέωνα από την κερκίδα.
Να’χα την τύχη να ξυπνήσω στην ομίχλη της Καστοριάς και να γίνω σκηνικό του Αγγελόπουλου σε μία χιονισμένη Φλώρινα. Να’πινα μπύρα με το όνομα Βεργίνα στα Λαδάδικα και να’λεγα ότι αυτόν τον μπαξέ με τις μηλιές και τις ροδακινιές στην Βέροια, τον έχω από τον παππού μου. Να πικραθώ από το τσιγάρο και να στρίψω στην γωνία, στην πλατεία των Σερρών, για να φάω Ακανέ Λαιλιά από τον Ρούμπο.
Μία βόλτα να βρέξω τα πόδια μου στην θάλασσα της Χαλκιδικής και να ανέβω μέχρι τα Χαμάμ στο Άγκιστρο να νιώσω ότι αυτός ο τόπος της Μακεδονίας κοχλάζει από τα έγκατά της.
Αυτές τις πικρές ημέρες των συζητήσεων θα’θελα σαν Μακεδόνας να καθίσω στο σκαμνί του Παγκόσμιου Δικαστηρίου γιατί υπερασπίζομαι τα δάση της Δράμας αλλά και την τουλούμπα της Κατερίνης. Να φωνάξω: είμαι ένοχος που αυτή την γη την υπερασπίστηκε ένας Παύλος Μελάς σαν να ήταν ο ίδιος Μακεδόνας, και ότι η μπουγάτσα είναι γλυκιά και αλμυρή γιατί, ως Μακεδόνας, έμαθα να τρώω το αλάτι της Ιστορίας όπως και την γλύκα της.
Να βγω ξημερώματα από το Μινουί, να περπατήσω δίπλα στην Καμάρα έχοντας στα αφτιά μου ακόμη τις πενιές του Καμπουρέλου ενώ η φωνή της Λιλής να γίνεται ένα με τον Βαρδάρη.
Να μάθω έναν χορό ποντιακό στα χωριά των προσφύγων και στα Γρεβενά να φάω ψητά κρέατα μέχρι η χοληστερίνη να χτυπήσει κόκκινο. Να κυληστώ μέσα στον κρόκο στα χωράφια της Κοζάνης και στους καταράκτες της Έδεσσας να καθίσω σ’ ένα παγκάκι. Θα’θελα ένα μεσημέρι να γίνω «αλύπητος» από ούζο στην Στοά του Μοδιάνου και να φάω με την χούφτα ελιές στο παζάρι του Σιδηρόκαστρου.
Θα’ θελα μια μέρα η μάνα μου να με ρωτήσει: «Να σε φτιάξω κεφτέδες;» και να τις απαντήσω: «φτιάξε με γιαπράκια».
Μια μέρα να ήμουν Μακεδόνας για να έχω το καμάρι να λέω ότι όλα αυτά ήταν, είναι και θα είναι δικά μου.
Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.
 Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου(οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος. Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις.
Τους αναλώσιμους κομματικούς “αγωνιστές” τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο. Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις;  Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου;
Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ. Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι. Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει! Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου. Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο.
Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστή της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής.
Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες.
Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε.

Την στιγμή που οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να «ραντίσουν» με Tomahawk την Συρία για να τιμωρήσουν το καθεστώς Άσαντ για την «χρήση χημικών όπλων» (κατά της ίδιας του της πρωτεύουσας) ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός, δηλαδή όχι οι ισλαμιστές της αλ Νουσρα, του συριακού βραχίονα της αλ Κάιντα, αλλά οι «δημοκρατικοί», αντικαθεστωτικοί», Σύροι, που συνεργάζονται με τις ΗΠΑ, κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: 
Να εκτελούν αιχμαλώτους.
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

http://www.military.com/video/operations-and-strategy/warfare/fsa-executes-assad-loyalists/2008245701001/

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.